Ο Χάιντς Ντάριο Κούνιο ήταν ένας από τους ελάχιστους Ελληνες Εβραίους της συμπρωτεύουσας που επιβίωσαν από το στρατόπεδο του θανάτου
Εφυγε από τη ζωή o Χάιντς Ντάριο Κούνιο (Heinz Dario Kounio), τελευταίος άντρας από τη Θεσσαλονίκη που επέζησε από το Αουσβιτς. Ηταν ένας από τους ελάχιστους Ελληνες Εβραίους της Θεσσαλονίκης που επιβίωσαν από το στρατόπεδο συγκέντρωσης και θανάτου του Αουσβιτς-Μπίρκεναου κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος. Συνελήφθη σε ηλικία 16 ετών το 1943 και μεταφέρθηκε στο Αουσβιτς, όπου έλαβε τον αριθμό 109565.
«Δεν υπάρχουν λόγια. Σήμερα έφυγε ο πατέρας μας για το μεγάλο ταξίδι, αφήνοντας μια μεγάλη κληρονομιά σε όλους μας, παιδιά, εγγόνια, δισέγγονα και κοινωνία. Ο τελευταίος πια Θεσσαλονικιός άνδρας επιζών από το Αουσβιτς» αναφέρει σε ανάρτησή της η κόρη του, Χέλα Ματαλόν. «Αφιέρωσε τη ζωή του με πάθος στη διατήρηση της μνήμης. Δεν θα βγει ποτέ από την καρδιά μας. Η καρδιά μας είναι πολύ βαριά» υπογραμμίζει.
Ο Χάιντς Κούνιο έζησε τη φρικιαστική εμπειρία της μεταφοράς του στο Αουσβιτς- Μπιρκενάου, στις 16 Μαρτίου του 1943, σε ηλικία μόλις 16 ετών. «Εγώ και η οικογένειά μου βρισκόμασταν στην πρώτη αποστολή, που ξεκίνησε από τη Θεσσαλονίκη. Φτάνοντας στον προορισμό, ζαλισμένοι και εξασθενημένοι, αντικρίσαμε μια εικόνα που παρέπεμπε στην κόλαση του Δάντη. Μαύρος καπνός έβγαινε από τα φουγάρα, άγριες φωνές ακούγονταν από παντού, σκυλιά γάβγιζαν και πυκνό σκοτάδι κάλυπτε τα πάντα. Τότε κατάλαβα ότι κάτι κακό θα μας συνέβαινε» έλεγε το 2009 σε συνέντευξή του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.
Κατάφερε να σωθεί κυρίως χάρη στην άπταιστη γνώση της γερμανικής γλώσσας, υπομένοντας επί δύο χρόνια τα δεινά της απάνθρωπης κόλασης του Αουσβιτς. Στο αυτοβιογραφικό βιβλίο του «Εζησα τον θάνατο» ο Χάιντς Κούνιο κατέγραψε τον ζόφο του Ολοκαυτώματος, όπως ο ίδιος τον βίωσε. Ο Χάιντς Κούνιο ήταν γνωστός για την εξαιρετικά σημαντική προφορική του μαρτυρία σχετικά με τη γκετοποίηση των Εβραίων της Θεσσαλονίκης, τη μεταφορά τους με τα τρένα του θανάτου και τις απάνθρωπες συνθήκες στο στρατόπεδο.
Οταν απελευθερώθηκε τον Μάιο του 1945, η κατάστασή του ήταν σωματικά τραγική, καθώς δεν μπορούσε να περπατήσει μόνος του. Ο ίδιος έχει δηλώσει ότι «ο άνθρωπος νικά τον θάνατο με το να μιλά και να προσφέρει». Αποτελούσε μια ζωντανή μνήμη της ιστορίας, καταγράφοντας τις εμπειρίες του για να μην ξεχαστούν τα εγκλήματα του ναζισμού.
