Εκλογές τώρα, ώστε να αποφασίσουν οι πολίτες αν αυτή η πορεία πρέπει να συνεχιστεί ή να αλλάξει
- Του Θύμιου Λυμπερόπουλου, προέδρου του ΣΑΤΑ
Δεν είναι συγκυρία. Δεν είναι «παροδική δυσαρέσκεια». Είναι συσσωρευμένη οργή. Μια κοινωνία που πιέζεται, ακούει υποσχέσεις και βλέπει σκάνδαλα αρχίζει να γυρίζει την πλάτη. Και αυτή τη φορά δεν το κάνει σιωπηλά. Δεν είναι μόνο οι ταξιτζήδες που φωνάζουν. Δεν είναι μόνο ο Κυρανάκης που απέτυχε αλλά έχει το θράσος να κουνάει το δάχτυλο στους Ελληνες πολίτες. Είναι όλοι τους. Μια κομματική ομάδα με αρνητικό πρόσημο, που ευθύνεται για τη διάλυση κάθε έννοιας κοινωνικού κράτους.
1. Ακρίβεια που διαλύει τα νοικοκυριά
Η καθημερινότητα έχει γίνει μάχη. Τρόφιμα, ενέργεια, στέγη – όλα ανεβαίνουν, εκτός από το εισόδημα. Τα μέτρα θυμίζουν «ασπιρίνες» σε βαριά ασθένεια.
2. Μισθοί που δεν φτάνουν ούτε για τα βασικά
Η περίφημη «ανάπτυξη» δεν φαίνεται πουθενά στην τσέπη του εργαζομένου. Οι αυξήσεις εξανεμίζονται πριν καν γίνουν αισθητές.
3. Νέοι σε φυγή – μια χώρα χωρίς μέλλον
Το brain drain συνεχίζεται αμείωτο. Οι νέοι δεν πιστεύουν πια σε υποσχέσεις. Φεύγουν γιατί δεν βλέπουν προοπτική.
4. ΕΣΥ στα όρια της κατάρρευσης
Νοσοκομεία χωρίς προσωπικό, πολίτες σε αναμονή, γιατροί εξαντλημένοι. Η εικόνα δεν κρύβεται πίσω από ανακοινώσεις.
5. Εκπαίδευση σε διαρκή ένταση
Αντί για σχέδιο, συγκρούσεις. Αντί για συναίνεση, επιβολή. Η παιδεία γίνεται πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης χωρίς ουσία.
6. Σκάνδαλο υποκλοπών – η σκιά που παραμένει
Η υπόθεση των παρακολουθήσεων δεν έκλεισε ποτέ πραγματικά. Αντίθετα, άφησε βαριά σκιά στη δημοκρατία. Οι εξηγήσεις κρίθηκαν ανεπαρκείς και η εμπιστοσύνη κλονίστηκε.
7. Αλλα σκάνδαλα και καταγγελίες που συσσωρεύονται
Απευθείας αναθέσεις, ζητήματα διαχείρισης δημόσιου χρήματος, υποθέσεις που δημιουργούν αίσθηση ευνοιοκρατίας. Ακόμη κι όταν δεν αποδεικνύονται όλα, η εικόνα έχει ήδη πληγεί.
8. Κράτος που εμφανίζεται μόνο μετά την καταστροφή
Πυρκαγιές, πλημμύρες, ανθρώπινες απώλειες. Κάθε φορά η ίδια εικόνα: καθυστερήσεις, ευθύνες που μετατίθενται και πολίτες που νιώθουν μόνοι.
9. Φορολογική πίεση χωρίς ανταπόδοση
Οι πολίτες πληρώνουν – και πληρώνουν ακριβά. Αλλά οι υπηρεσίες που λαμβάνουν δεν ανταποκρίνονται. Η αίσθηση αδικίας γίνεται οργή.
10. Αλαζονεία και πολιτική αποξένωση
Ισως ο πιο επικίνδυνος παράγοντας. Μια εξουσία που δείχνει να μην ακούει, να μην κατανοεί, να μην παραδέχεται λάθη. Και μια κοινωνία που πλέον δεν συγχωρεί.
Το συμπέρασμα δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας: Η κυβέρνηση δεν φθείρεται απλώς – απονομιμοποιείται στα μάτια ενός αυξανόμενου τμήματος της κοινωνίας. Οταν η καθημερινότητα επιδεινώνεται και τα σκάνδαλα βαραίνουν το πολιτικό κλίμα, καμία επικοινωνιακή διαχείριση δεν αρκεί.
Και εδώ ακριβώς τίθεται το κρίσιμο ερώτημα: Τι ακολουθεί;
Η χώρα δεν αντέχει μια παρατεταμένη περίοδο πολιτικής φθοράς χωρίς διέξοδο. Η ευθύνη βαραίνει πρωτίστως την ίδια την κυβέρνηση και το κυβερνών κόμμα. Αν υπάρχει πραγματική βούληση να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη, τότε απαιτούνται γενναίες αποφάσεις – όχι ημίμετρα.
Αλλαγή προσώπων, ουσιαστική ανανέωση και απομάκρυνση όσων έχουν ταυτιστεί με αποτυχίες και σκιές είναι το ελάχιστο πρώτο βήμα. Οχι ως επικοινωνιακή κίνηση, αλλά ως σαφές μήνυμα ότι κάτι αλλάζει στην πράξη.
Ωστόσο, ακόμη και αυτό ίσως δεν αρκεί, κύριε Μητσοτάκη. Οταν η απόσταση μεταξύ κοινωνίας και εξουσίας γίνεται τόσο βαθιά, η τελική λύση σε μια δημοκρατία είναι μία: παραίτηση και προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία.
Καθαρές λύσεις, καθαρές εντολές. Εκλογές τώρα, ώστε να αποφασίσουν οι πολίτες αν αυτή η πορεία πρέπει να συνεχιστεί ή να αλλάξει. Γιατί στο τέλος της ημέρας η δημοκρατία δεν λειτουργεί με ανοχή – λειτουργεί με εντολή.
Και όταν αυτή η εντολή αμφισβητείται, η κάλπη δεν είναι επιλογή. Είναι αναγκαιότητα.
