Καθηλωμένος μέσα στο αμάξι, βλέποντας τις συνοφρυωμένος φάτσες των δίπλα σου οδηγών κι ακούγοντας τις προβλέψιμες ατάκες της εκφωνήτριας για την «επιστροφή των εκδρομέων από τη Χαλκιδική», (συνήθως για το ηρωικό πεντάωρο 5μμ-10μμ) σκέφτεσαι : Ως πότε «δεν θα έχει σαν τη Χαλκιδική»;
Κάπως αλλιώς πρέπει να διατυπωθεί η απορία. Δεν είναι τόσο αν “έχει ή δεν έχει», αλλά αν υπάρχει, επιτέλους, ένας τόπος τόσο όμορφος και συναρπαστικός ώστε να αξίζει τέτοια επιστροφή.
Γιατί κάθε Κυριακή το πραγματικό «αξιοθέατο» δεν είναι οι παραλίες. Είναι μια άλλη κινηματογραφικής συγκινήσεως εικόνα: Είναι τα πρόσωπα μέσα στα αυτοκίνητα σε ένα σενάριο εξάντλησης, οικογενειακής διπλωματίας και σιωπηλής μετάνοιας.
Η επιστροφή δεν είναι επιστροφή. Είναι τελετουργία που ξεκινά από το Πευκοχώρι, μαζεύει «προσκυνητές» από τη Χανιώτη, την Καλλιθέα, τον Νέο Μαρμαρά και τη Σάρτη και καταλήγει, με θρησκευτική ευλάβεια, στα φανάρια της Καρδίας.
Μαζί με το κλιματιστικό που δεν φτάνει, τα παιδιά που πεινάνε, τον συνοδηγό που αναρωτιέται κάθε δέκα λεπτά «γιατί δεν στρίβεις από μέσα;», λες και υπάρχει μια μυστική λεωφόρος που γνωρίζουν μόνο οι μυημένοι.
Πως γίναμε έτσι παιδιά;
Οι παλιοί προσπαθούμε να το εξηγήσουμε και πάντα καταλήγουμε στο «πόσο καλά περνούσαμε κάποτε». Οι νέοι, όμως, παιδί κι εγγόνι, πιο πρακτικοί και κυνικοί, έχουν πάντα την πιο λογική εξήγηση. Η Χαλκιδική καταγράφει συνεχείς αυξήσεις στον τουρισμό,, ενώ Θεσσαλονίκη έχει μεγαλύτερο αριθμό Ι.Χ. από ό,τι πριν από μία δεκαετία. Βάλε και την τηλεργασία που ευνόησε τις σύντομες αποδράσεις , αλλά και τις ημερήσιες μετ επιστροφής αυθημερόν εξορμήσεις, λόγω αφραγκίας για διανυκτέρευση και έχεις την εικόνα. Απλά.
ΠΗΓΗ: thitanews.gr
