Καλά που διεξάγονται τον Νοέμβριο ενδιάμεσες εκλογές στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και οι ανταγωνισμοί, πολιτικοί και επιχειρηματικοί, μεταξύ Ρεπουμπλικάνων και Δημοκρατικών οδηγούν σε εντυπωσιακές αποκαλύψεις για τη δράση της αμερικανικής πολιτικής στα Βαλκάνια. Ευτυχώς επίσης που ο Τύπος στην Αμερική, παρά την παρακμή της υπερδύναμης και την απόπειρα λογοκρισίας του από τον πρόεδρο Τραμπ, συνεχίζει να είναι σε μεγάλο βαθμό ελεύθερος και το ρεπορτάζ αντέχει. Η παγκοσμίου φήμης εφημερίδα του Ρούπερτ Μέρντοχ «Wall Street Journal» αποκάλυψε μια φράση της πρέσβεως των Ηνωμένων Πολιτειών στην Αθήνα Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, η οποία, με αφορμή την ακύρωση του αποτελέσματος των ρουμανικών προεδρικών εκλογών και την ανατροπή της εκεί κυβέρνησης, είπε πίσω από τις κλειστές πόρτες της πρεσβευτικής κατοικίας, που βρίσκεται ακριβώς δίπλα στο γραφείο του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή, στην οδό Παναγή Κυριακού, «μπορούμε να ρίξουμε οπουδήποτε μία κυβέρνηση, ακόμη και στην Αθήνα, ακόμη και εδώ στην Ελλάδα!» Και ουσιαστικά αποκάλυψε ότι ο σεβασμός στη λαϊκή κυριαρχία στα Βαλκάνια ή οπουδήποτε στον κόσμο συνδέεται ευθέως με τη μάχη επιρροής μεταξύ Ουάσινγκτον και Μόσχας για τα θέματα της ενέργειας στην ευρύτερη γεωπολιτική περιοχή που ζούμε. Αν η δημοκρατία και οι εκλογές φέρνουν αποτελέσματα υπέρ του αμερικανικού LNG, έχει καλώς. Εάν δίνουν υπέρ του ρωσικού φυσικού αερίου της Gazprom, δεν έχει καλώς. Στη Σόφια, που για να αποκτήσει κυβέρνηση, υπάρχει αστάθεια εδώ και μία δεκαετία και στο Βουκουρέστι που γύρισαν ανάποδα τις κάλπες για να μην εκλεγεί ρωσόφιλος πρόεδρος το ξέρουν καλά.
Η δημοσιοποίηση των παρεμβάσεων των συμμάχων μας στις εκλογικές διαδικασίες των χωρών των Βαλκανίων αποκαλύπτει πόσο κρίσιμη είναι η Θεσσαλονίκη. Γιατί πολλές από τις διεργασίες για την άνοδο ή την πτώση κυβερνήσεων στα Βαλκάνια πού νομίζετε ότι πραγματοποιούνται; Κάτω από τις μύτες μας. Σε κλειστά δωμάτια πέριξ του Λευκού Πύργου. Εδώ έρχονται, υπό καθεστώς άκρας μυστικότητας, ηγεσίες χωρών των Βαλκανίων, παλαιές και νεοπαγείς, εδώ διαπλέκονται με διπλωμάτες και πολιτικούς, εδώ λαμβάνονται αποφάσεις για την κατάλυση ή για την υπεράσπιση της δημοκρατίας σε χώρες οι οποίες μέχρι το 1989 δεν γνώριζαν τι σημαίνει η ίδρυση κόμματος, το Κοινοβούλιο, η εναλλαγή στην εξουσία, το δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσαι και η λαϊκή κυριαρχία. Μέχρι τότε μόνο η δικτατορία του προλεταριάτου τούς ήταν γνωστή.
Γι’ αυτό άλλωστε πάντοτε επιμένω ότι η παρακολούθηση της δράσης των διπλωματικών αντιπροσωπιών ξένων χωρών στη Θεσσαλονίκη, των επισκέψεων εκκλησιαστικών παραγόντων από χώρες γειτνιάζουσες στη Μόσχα (Ουκρανία), η κινητικότητα που επικρατεί στα πανεπιστήμια (ΑΠΘ, Μακεδονίας) και βεβαίως η προσεκτική παρατήρηση των εξελίξεων στο Αγιον Ορος μπορεί να δώσει μια πανοραμική εικόνα για το εύρος των εξελίξεων στα Βαλκάνια και στη Μέση Ανατολή, όπως και για τις δυνατότητες ελληνικής παρέμβασης στη βάση του ελληνικού εθνικού συμφέροντος.
Η αποκάλυψη της «WSJ» δείχνει κάτι επικίνδυνο για την Ελλάδα σε μακροπρόθεσμη βάση: επιβλήθηκε σε ξένες κυβερνήσεις, βουλγαρικές, ρουμανικές και αλβανικές η συνεργασία με μία συγκεκριμένη ελληνική εταιρία για την ανάπτυξη του Κάθετου Διαδρόμου και την όδευση δυτικού φυσικού αερίου στα Βαλκάνια. Αν και οι αμερικανικές μαριονέτες που υποδύονται τους πρωθυπουργούς και τις ηγεσίες αποδέχτηκαν την εξέλιξη αυτή που τους επιβλήθηκε από την πρέσβειρα της Αμερικής, η οποία κινήθηκε πολύ περισσότερο από το εύρος των προσδιορισμένων γεωγραφικών γεωγραφικών και διπλωματικών της καθηκόντων, ο οιωνός δεν είναι καλός! Στην πραγματικότητα αυτός ο «καλπασμός» της Ελλάδας (γιατί Ελλάδα βλέπουν οι Βαλκάνιοι, κακά τα ψέματα, μέσω ιδιωτικών ελληνικών διαπλεκόμενων συμφερόντων) οδηγεί μακροπρόθεσμα σε συνέπειες μάλλον αρνητικές για την ελληνική εξωτερική πολιτική. Ειδικά στο μέτρο που αυτήν την εξέλιξη ευλόγησε στο παρασκήνιο και η ελληνική κυβέρνηση. Να μπαίνουμε δηλαδή στα Βαλκάνια και να πουλούμε ως πανάκριβο δυτικό φυσικό αέριο σε κυβερνήσεις Ελληνες διαπλεκόμενοι. Ως ενδιάμεσοι μπράβοι γεωπολιτικών συμφερόντων. Αυτό προκαλεί συσπειρώσεις στις βολικές-δουλικές ηγεσίες που επιβάλλονται με τα πραξικοπήματα, αλλά μακροπρόθεσμα φέρνουν αντισυσπειρώσεις στις βαλκανικές κοινωνίες. Δεν μας κάνει καλό να εμφανιζόμαστε ως ιπποκόμοι ξένων δυνάμεων. Ειδικά σε χώρες που 30 χρόνια μετά την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού τώρα αρχίζουν και σηκώνουν κεφάλι. Το κάναμε άλλωστε και στον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας και δεν κερδίσαμε τίποτε. Αντιθέτως! Τα Σκόπια αναγνωρίστηκαν ως Μακεδονία και το δίκτυο των τραπεζών μας στα Βαλκάνια ξηλώθηκε από τους Γερμανούς μόλις μπήκαμε στα Μνημόνια!
Αυτό όμως δεν αναιρεί τη διαπίστωση: Η Θεσσαλονίκη είναι πολύ σημαντική, γι’ αυτό θα πρέπει να έχουμε τεντωμένες τις κεραίες μας. Η Μακεδονία και η Θράκη επίσης, στο μέτρο που στο έδαφός μας διασταυρώνονται και ενώνονται ο τουρκικός και ο σκοπιανός αναθεωρητισμός με την ευλογία τρίτων, πάλι είναι σημαντικές. Προτείνω λοιπόν κάτι πολύ απλό: να έχουμε τον νου μας, γιατί η συμπρωτεύουσά μας δεν είναι το «χωριό» για το οποίο μιλούν υποτιμητικά πολλοί σε ιδιωτικές τους συζητήσεις. Είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο. Κι αν είναι χωριό, σας βεβαιώ, από τις πληροφορίες που διαχειριζόμαστε καθημερινά, είναι παγκόσμιο χωριό. Ο,τι παίζεται σε μία περιοχή μεγάλου εύρους που ξεκινά από τη Ρωσία και την Ουκρανία και καταλήγει από τη μία πλευρά στην Αδριατική και από την άλλη πλευρά στον Εύξεινο Πόντο σχεδιάζεται και εκτελείται από εδώ. Αυτό άρχισε από την εποχή του πρέσβης Πάιατ και συνεχίζεται στην εποχή Γκίλφοϊλ. Και τα πρόσωπα τα οποία στέλνονται εδώ ως επικεφαλής στις διπλωματικές αντιπροσωπίες που συνήθως περνούν κάτω από τα ραντάρ του εδώ πολιτικού προσωπικού δεν είναι καθόλου τυχαία. Παρακαλώ να ξυπνήσουμε!
