Πενήντα δύο χρόνια συμπληρώθηκαν από την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο και η γείτων συνεχίζει να διαφημίζει το έγκλημά της, παρουσιάζοντάς το διεθνώς σαν ειρηνευτική επιχείρηση. Το κρατικά ελεγχόμενο TRT World γυρίζει αγγλόφωνα ρεπορτάζ και παρουσιάζει τους εισβολείς του ’74 σαν ειρηνοποιούς. Λέει ότι οι Τουρκοκύπριοι είναι «ίσοι συνιδιοκτήτες» του νησιού. Θάβει τις σφαγές, τον εποικισμό, τις καταδικαστικές αποφάσεις του ΟΗΕ.
Σερβίρει τερατώδη ψέματα σε κάθε απλό τηλεθεατή, ξένο δημοσιογράφο, κάθε μέλος δεξαμενής σκέψης ή ακόμα και σε κάθε βουλευτή στην Ουάσινγκτον και στις Βρυξέλλες που δεν έχει ιδέα από Κυπριακό ή που γνωρίζει τι συνέβη αλλά επιλέγει (για ιδιοτελείς σκοπούς) να πιστέψει τους Τούρκους. Και η Τουρκία το κάνει μεθοδικά, εδώ και δεκαετίες, με χρήμα, με προσωπικό, με σχέδιο.
Κι εμείς; Τι αντιπαραβάλλουμε; Ουδέν. Ούτε ένα αγγλόφωνο κανάλι με διεθνή βαρύτητα ούτε συντονισμένη επικοινωνιακή προσπάθεια ούτε καν μια στοιχειώδη διπλωματική αντεπίθεση. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη βγάζει ανακοινώσεις «καταδίκης» την ημέρα της επετείου και ξεχνάει το θέμα την επομένη. Καμία επένδυση σε υποδομές προβολής, καμία στρατηγική αντιμετώπισης της τουρκικής προπαγάνδας στο εξωτερικό.
Η κυβέρνηση μηρυκάζει τη φράση περί «ισχυρής Ελλάδας» και δεν έχει σκεφτεί καν να χρηματοδοτήσει μια καμπάνια της προκοπής για τη διεθνοποίηση του Κυπριακού. Και δεν είναι μόνο η σιωπή το πρόβλημα. Είναι και η ενδοτικότητα.
Ο ΟΗΕ ετοιμάζει νέα πρωτοβουλία, ο Γκουτέρες έρχεται στην Κύπρο στο τέλος του μήνα, και το ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί καθαρά είναι αν η κυβέρνηση θα αφήσει να ξαναβγεί στο τραπέζι κάποιο σχέδιο τύπου Ανάν, μασκαρεμένο με άλλο όνομα.
Η μέχρι τώρα στάση Μητσοτάκη δεν φαίνεται ότι είναι αρνητική σε αυτό το ενδεχόμενο. Αντιθέτως, δείχνει να βολεύεται από μια τέτοια εξέλιξη. Δεν αρκεί να καταδικάζεις τα εγκλήματα πολέμου, την εθνοκάθαρση, την εισβολή και την κατοχή καθώς και τον εποικισμό μία φορά τον χρόνο. Χρειάζεται πολιτική βούληση, χρηματοδότηση, στρατηγική. Κι όλα αυτά δεν τα πράττει η κυβέρνηση.
