● Τα πρόσωπα της χθεσινής ημέρας είναι οι γονείς και οι συγγενείς των θυμάτων των Τεμπών, που μίλησαν για το βαθύ τραύμα που άνοιξε στις καρδιές τους πριν από έναν χρόνο και δεν πρόκειται να κλείσει, παρά μόνο να απαλυνθεί ελάχιστα, αν τιμωρηθούν σκληρά οι ηθικοί και φυσικοί αυτουργοί του εγκλήματος.
● Φυσικά, ακόμα και σ’ αυτές τις περιπτώσεις, ένας άνθρωπος που τρέφει σεβασμό για τον πόνο των άλλων και έχει αυτοσεβασμό δεν μπορεί να λέει ψέματα. Δεν μπορείς να κοροϊδεύεις τους χαροκαμένους.
● Η αλήθεια, την οποία προσεγγίζουμε, μαντεύουμε και δικαιούμεθα να υποθέτουμε με βάση τις μέχρι τώρα εμπειρίες μας στην Κολομβία των Βαλκανίων, είναι η ακόλουθη: ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΑΠΟΔΟΘΕΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΓΙΑ ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΑ ΤΕΜΠΗ, ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΘΕΣΜΟΙ.
● Ούτε μισός αδικοχαμένος δικαιώνεται στα δικαστήρια ή από άλλους θεσμούς του γελοιωδέστατου κράτους, το οποίο διαγουμίζουν πολιτικάντηδες του χειρίστου είδους.
● Ουδείς θα πόνταρε μισό σεντ στα… αντανακλαστικά της Δικαιοσύνης και στην επάρκειά της στην αντιμετώπιση υποθέσεων με πολιτικό «άρωμα» (δυσωδία, δηλαδή). Θυμάστε μήπως τις υποθέσεις Siemens, τη λίστα Λαγκάρντ, το Χρηματιστήριο, τα θαλασσοδάνεια των κομμάτων;
● Είναι κλισέ, αλλά πρέπει να ειπωθεί ξανά και ξανά μέχρι να το εμπεδώσουμε. Σε άλλη χώρα, αν είχε μπαζωθεί στο πιτς φιτίλι ο τόπος τέτοιου πολύνεκρου δυστυχήματος για να κουκουλωθούν οι ευθύνες των πολιτικών, θα είχε πάει κόσμος και κοσμάκης στη φυλακή – είτε θα επρόκειτο για υπουργούς είτε για βουλευτές ή πρωθυπουργούς. Εδώ οι «αρμόδιοι» σφυρίζουν αδιάφορα και απλώς περιμένουν το επόμενο μηνιάτικο.
● Από την άλλη πλευρά, ο αγώνας όσων διαμαρτύρονται για το χάλι της πολιτικής και της Δικαιοσύνης είναι και δίκαιος και το μόνο όπλο που έχουν στα χέρια τους όσοι καταπιέζονται και υποφέρουν από τη μαφιοζοποίηση του δημόσιου βίου της χώρας.
π
