Eναλλακτικές επιλογές για να πλήξει το Ιράν, δίχως όμως να διολισθήσει σε ένα νέο σπιράλ αδιέξοδης στρατιωτικής σύγκρουσης με την Τεχεράνη, φαίνεται πως αναζητά ο Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος μέχρι να τις εντοπίσει επιμένει στην προσφιλή, γεμάτη αοριστολογίες ρητορική του.
Ολοένα και περισσότεροι αναλυτές της Δύσης διαπιστώνουν πλέον το στρατηγικό αδιέξοδο της Ουάσινγκτον, ενώ το συνδέουν άμεσα πολιτικά και με τις ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ. Τις κάλπες του Νοεμβρίου που εν πολλοίς θα κρίνουν και την πορεία των πραγμάτων εντός κι εκτός ΗΠΑ κατά το δεύτερο μισό της τραμπικής προεδρίας.
Πέρα από τις αναλύσεις όμως, που για τους φίλα προσκείμενους στον Αμερικανό πρόεδρο μπορεί να αποτελούν και «εκτιμήσεις», υπάρχουν και τα «hard facts», τα γεγονότα και τα στοιχεία εκείνα που περιγράφουν γλαφυρά τα αδιέξοδα. Σύμφωνα με το CNN, υψηλόβαθμος αξιωματικός της αμερικανικής Κεντρικής Διοίκησης (CENTCOM) ζήτησε μέσω μηνύματος ηλεκτρονικού ταχυδρομείου «νέες στρατιωτικές ιδέες» για την αντιμετώπιση της Τεχεράνης. Και πιθανώς ακριβώς μέσα σε αυτό το πλαίσιο ο Τραμπ να ανήγγειλε χθες τα ξημερώματα διαπραγματεύσεις με τους Ιρανούς, οι οποίες υποτίθεται θα άρχιζαν χθες κιόλας, τη Δευτέρα.
«Φυσικά δεν θέλουν να υποστούν επίθεση. Γνώριζαν το εύρος της, διότι την έβλεπαν να παίρνει μορφή. (…). Αυτό που θα κάνουμε τώρα είναι να τους μιλήσουμε, υπό μορφή διαπραγμάτευσης. Αυτή θα αρχίσει αύριο (σ.σ.: Δευτέρα) το απόγευμα» ανέφερε χαρακτηριστικά ο ρεπουμπλικάνος πρόεδρος, σημειώνοντας ταυτόχρονα πως «υπάρχει συμφωνία για το Ορμούζ», αλλά και πως θα υπάρξει συμφωνία επίσης για την «αποπυρηνικοποίηση» του Ιράν.
Διαπραγματεύσεις
Από την πλευρά τους, ωστόσο, ακόμη μια φορά, οι Ιρανοί έσπευσαν να αδειάσουν τον πρόεδρο των ΗΠΑ. Ο εκπρόσωπος του ιρανικού υπουργείου Εξωτερικών, Εσμαΐλ Μπαγαΐ, δήλωνε χθες πως όχι μόνο δεν διεξάγονται διαπραγματεύσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά τόνιζε πως δεν υπάρχουν καν προγραμματισμένες συναντήσεις.
Πρόσθετε δε πως οι μόνες συνομιλίες που διεξάγονται είναι οι συνομιλίες με το Ομάν με θέμα τη διαχείριση των Στενών του Ορμούζ. Ταυτόχρονα, μιλώντας στο Reuters, και μία υψηλόβαθμη ιρανική πηγή διεμήνυε ότι δεν υπάρχουν σχέδια για διεξαγωγή συνομιλιών και πως ο υπουργός Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί δεν θα είναι διαθέσιμος (σ.σ.: για διαβουλεύσεις) τουλάχιστον μέχρι το τέλος της εβδομάδας.
Αργά χθες το απόγευμα ο Ντόναλντ Τραμπ μέσω ανάρτησής του επιχείρησε να κάνει μια κάποια διαχείριση και της νέας επικοινωνιακής κρίσης που ο ίδιος ωστόσο προκάλεσε, κατηγορώντας την Τεχεράνη ότι είναι «απίστευτα διπρόσωπη» στις επαφές με την Ουάσινγκτον. Υποστήριξε μάλιστα πως η ιρανική πλευρά είναι αυτή που αποζητά συνάντηση, «κάποιοι θα έλεγαν ικετεύουν» τόνισε, ενώ αμφισβήτησε και τους ισχυρισμούς της Τεχεράνης ότι ελέγχει τα Στενά του Ορμούζ, υποστηρίζοντας ότι η ναυσιπλοΐα στην περιοχή βρίσκεται υπό τον πλήρη έλεγχο του αμερικανικού πολεμικού ναυτικού.
Από τη δική του πλευρά στοιχηματίζει -ή ελπίζει- πως μπορεί να αντισταθεί στην πίεση της Ουάσινγκτον. Με ποιον τρόπο; Μετατρέποντας τους διαύλους του εμπορίου, της ναυσιπλοΐας και τις ενεργειακές υποδομές της Μέσης Ανατολής σε μοχλούς πίεσης που ανεβάζουν διαρκώς το κόστος της αναμέτρησης, σύμφωνα με παράγοντες των χωρών του Κόλπου και αναλυτές.
Μακριά λοιπόν από την επιδίωξη μίας ανέφικτης αποφασιστικής στρατιωτικής νίκης κατά της Ουάσινγκτον, η Τεχεράνη θα έλεγε κανείς πως επιχειρεί να επιδοθεί σε έναν πόλεμο φθοράς μέσω μίας στρατηγικής, πλην όμως απολύτως ελεγχόμενης κλιμάκωσης, με στόχο τη διεύρυνση της σύρραξης χωρίς την πρόκληση ολοκληρωτικού πολέμου.
Αποδοχή των όρων
Σκοπός της Τεχεράνης δεν είναι άλλος βέβαια από το να πειστούν οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους, έστω την ύστατη ώρα, ότι ο περιορισμός και η διαχείριση της κρίσης έχουν μεγαλύτερο κόστος από την αποδοχή των όρων της Τεχεράνης ως προς τα Στενά του Ορμούζ. Ως εκ τούτου, το μήνυμα που στέλνει η Τεχεράνη είναι ότι, αν η Ουάσινγκτον δεν αποδεχθεί νέο status quo που δίνει στο Ιράν ρόλο στη διαχείριση του Ορμούζ, τότε η σύρραξη θα επεκταθεί πέραν του Κόλπου.
«Από την αρχή το Ιράν προσπάθησε να απαντά με περαιτέρω κλιμάκωση στις ΗΠΑ εξαντλώντας τις επιλογές του, ώστε να έχει κάτι νέο να δείξει κάθε εβδομάδα – νέα γεωγραφικά δεδομένα, έναν νέο τύπο όπλου, ένα νέο είδος στόχου» παρατηρούσε χθες ο Μάικλ Νάιτς, του Washington Institute. Σημειώνοντας επιπλέον πως «το μεγαλύτερο πλεονέκτημα που έχουν δεν είναι ότι μπορούν να βλάψουν την Αμερική ή το Ισραήλ. Το μεγάλο τους πλεονέκτημα είναι ότι μπορούν να βλάψουν τις γειτονικές χώρες και την παγκόσμια οικονομία».
