Η μικρή ορθόδοξη κοινότητα της Τάιμπε αγωνίζεται να κρατήσει ζωντανό το φως του Χριστού στη Γη όπου Εκείνος περπάτησε.
Το τελευταίο καθαρά χριστιανικό χωριό της Δυτικής Όχθης
Στο χωριό Τάιμπε της Δυτικής Όχθης, εκεί όπου –σύμφωνα με τα Ευαγγέλια– πέρασε ο Χριστός πριν από τη Σταύρωση, οι καμπάνες συνεχίζουν να χτυπούν κάθε Κυριακή, καλώντας τους λίγους εναπομείναντες πιστούς στις τρεις εκκλησίες του τόπου: τη Ρωμαιοκαθολική, τη Μελκική (Ελληνοκαθολική) και τη Ελληνορθόδοξη.
Περήφανα Παλαιστίνιοι και βαθιά πιστοί, οι κάτοικοι της Τάιμπε ζητούν ένα πράγμα: ειρήνη και ελευθερία στη γη των Πατριαρχών. Όμως η ελπίδα αυτή σβήνει καθημερινά, μέσα σε ένα περιβάλλον βίας, φόβου και απομόνωσης.
Βία, εποικισμοί και φόβος
Οι ιερείς των εκκλησιών περιγράφουν μια ζωή εγκλωβισμένη ανάμεσα σε ισραηλινούς εποίκους, στρατιωτικά μπλόκα και την απειλή ριζοσπαστικοποίησης από την άλλη πλευρά.
“Είμαστε κουρασμένοι από αυτή τη ζωή. Ζούμε σε μια μεγάλη φυλακή”, λέει ο π. Νταβίντ Χούρι, ελληνορθόδοξος ιερέας του Αγίου Γεωργίου.
Ακόμη και η πρόσφατη συμφωνία «παύσης των μαχών» στη Γάζα δεν έφερε ανακούφιση στους Χριστιανούς της Δυτικής Όχθης.
“Η Δυτική Όχθη χρειάζεται μια νέα συμφωνία – να φύγουν οι έποικοι από τη γη μας”, τονίζει ο π. Μπασάρ Φαουάντλε από τον Καθολικό Ναό του Χριστού Λυτρωτή.
Μαρτυρία πίστης μέσα στην ερήμωση
Στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, οι εικόνες είναι γραμμένες στα ελληνικά και στα αραβικά, μια ζωντανή μαρτυρία της μακραίωνης σχέσης του Ελληνισμού με τους Αγίους Τόπους.
Ωστόσο, η καθημερινότητα είναι σκληρή:
Οι κάτοικοι δεν μπορούν να συλλέξουν τις ελιές τους, καθώς οι έποικοι τούς το απαγορεύουν.
Φωτιές καίνε χωράφια και νεκροταφεία, ακόμη και κοντά στα ερείπια του αρχαίου ναού του 5ου αιώνα.
Παιδιά μένουν αποκλεισμένα στα σχολεία λόγω «αιφνίδιων» ελέγχων στα ισραηλινά μπλόκα.
Μαζική φυγή των Χριστιανών από τους Αγίους Τόπους
Από τους περίπου 1.200 κατοίκους της Τάιμπε, δεκάδες οικογένειες έχουν ήδη εγκαταλείψει τον τόπο, ενώ άλλες σκέφτονται να φύγουν.
Οι λόγοι είναι γνωστοί:
Η ανασφάλεια και οι επιθέσεις,
Η ανεργία και η φτώχεια,
Οι συνεχείς περιορισμοί στις μετακινήσεις.
Η Ναντίν Χούρι και ο σύζυγός της Βίκτωρ Μπαράκατ, που γύρισαν από τη Μασαχουσέτη για να μεγαλώσουν τα παιδιά τους “στη γη των προγόνων τους”, ομολογούν πως το κλίμα φόβου θυμίζει τις μέρες της Ιντιφάντα.
“Όλοι νιώθουμε ανασφαλείς. Δεν ξέρεις ποιος θα σε σταματήσει στο δρόμο”, λέει ο Βίκτωρ.
Το ποίμνιο λιγοστεύει – η πίστη μένει
Σήμερα, οι Χριστιανοί αποτελούν μόλις το 1-2% του πληθυσμού της Δυτικής Όχθης, ενώ σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή οι αριθμοί μειώνονται δραματικά.
Κι όμως, για πολλούς, η παραμονή στη Γη του Χριστού είναι πράξη μαρτυρίας και ταυτότητας.
“Αγαπώ τη χώρα μου γιατί αγαπώ τον Χριστό μου. Ο Χριστός μου είναι Υιός της γης μας”, δηλώνει ο π. Φαουάντλε.
“Να μείνουμε εδώ – αυτό είναι το καθήκον μας”
Ο νέος επίτροπος των Φραγκισκανών στους Αγίους Τόπους, π. Φραντσέσκο Ιέλπο, το λέει καθαρά:
“Δεν μπορούμε να σταματήσουμε τη φυγή, αλλά θα μείνουμε εδώ, δίπλα σε όλους. Αυτό είναι το πρώτο μας καθήκον.”
Η Εκκλησία προσπαθεί να κρατήσει την ελπίδα ζωντανή, μέσα από σχολεία, προγράμματα νέων και κοινωνική στήριξη.
Όπως λέει η δασκάλα Μαρίνα Μαρούφ:
“Τα παιδιά φοβούνται να πάνε στο σχολείο. Μένουν ώρες αποκλεισμένα στα σημεία ελέγχου. Ζούμε με τον φόβο.”
Η πίστη ως πράξη αντίστασης
Παρά τη φτώχεια και τη βία, οι Χριστιανοί της Τάιμπε παραμένουν ριζωμένοι στη γη όπου γεννήθηκε ο Χριστός.
“Ακόμα περιμένουμε την τρίτη ημέρα,” λέει ο π. Φαουάντλε. “Την ημέρα της Ανάστασης, της ελευθερίας και της σωτηρίας του λαού μας.”
