Η ηθοποιός Μέλπω Ζαρόκωστα έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 93 ετών. Το ευρύ κοινό την γνώρισε μέσα από τη συμμετοχή της σε εμβληματικές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου.
Ξεχωριστούς χαρακτήρες είχαν οι ρόλοι της στις ταινίες «Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο», «Η βίλα των οργίων» και «Υπάρχει και φιλότιμο».
Τα τελευταία χρόνια της ζωής της η Μέλπω Ζαρόκωστα ζούσε στο Γηροκομείο Αθηνών, όπου η ίδια είχε δηλώσει ότι αισθανόταν άνετα με την επιλογή της, καθώς ήταν δύσκολο να μένει μόνη.
Η είδηση του θανάτου της έγινε γνωστή μέσω της ανιψιάς της, Νταίζης Γαλιατσάτου, η οποία σε συγκινητική ανάρτηση στο Facebook ανέφερε ότι η εκλιπούσα ήταν «ο μόνος άνθρωπος στην οικογένεια που είχε καταλάβει την ελάχιστη αυτοεκτίμησή μου και δήλωνε θαυμάστριά μου».
Η ζωή και η πορεία της στο θέατρο και τον κινηματογράφο
Γεννήθηκε στον Πειραιά στα 1933. Ήταν κόρη του Ηλία Ζαρόκωστα ενός από τους πρώτους Έλληνες αναλογιστές και της Δέσποινας Σπυροπούλου.
Μετά τον Πόλεμο, μετανάστευσε για λίγο καιρό στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και κατόπιν στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας, όπου σπούδασε θέατρο στο Metropolitan Theater και στη σχολή ραδιοφωνικών σπουδών Canandale σκηνοθεσία, σενάριο και υποκριτική. Έμεινε εκεί 11 χρόνια και ξεκίνησε την καλλιτεχνική της καριέρα στην τηλεόραση και το θέατρο. Ερμήνευσε στο Σίδνεϊ την Αντιγόνη του Ζαν Ανούιγ, επίσης την Εκάβη στα ελληνικά για την ελληνική παροικία. Το 1957 παντρεύτηκε τον πρώτο της σύζυγο, τον πιανίστα Ανδρέα Διαμαντίδη, και μετέβη μαζί του Λονδίνο, όπου και έμειναν για έναν χρόνο. Λόγω οικογενειακών υποχρεώσεων επέστρεψε στην Ελλάδα το 1958.
Σχεδόν ταυτόχρονα με την επιστροφή στην Αθήνα, ξεκίνησε και τη συνεργασία της με τον θίασο του Λάμπρου Κωνσταντάρα. Εκεί γνώρισε και τον μετέπειτα δεύτερο σύζυγο της επίσης ηθοποιό και σκηνοθέτη Βίκτορα Παγουλάτο με τον οποίο και απέκτησαν έναν γιο, τον Αλέξανδρο.
Ασχολήθηκε με τη μετάφραση και διασκευή έργων για το θέατρο, ραδιόφωνο και τηλεόραση. Έγραψε το πρώτο της θεατρικό έργο, το Φροντιστήριο γυναικών, στο οποίο και συμπρωταγωνίστησε με τον Ντίνο Ηλιόπουλο, τη Νόρα Βαλσάμη και το Νίκο Απέργη. Έκτοτε αρκετά δικά της έργα έχουν παιχθεί στην Αθήνα και την επαρχία.
Υπήρξε το πρώτο γυναικείο μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων από το 1960, μέλος του Δ.Σ. από το 1990 και Πρόεδρος της Εταιρείας από το 1999 έως το 2001.
