Στα 70 χρόνια του κοινού τους βίου έζησαν την Κατοχή, τη χούντα και μεγάλες οικονομικές κρίσεις, που θυμίζουν τη σημερινή, αλλά δεν έχασαν ποτέ το κουράγιο τους.«Με τρία παιδιά, έξι εγγόνια και επτά δισέγγονα μπορώ να πω ότι ζήσαμε πολύ καλά. Και τώρα, παρά τα προβλήματα, συνεχίζουμε να έχουμε χαρά στη ζωή μας» λέει ο 90χρονος Χρυσόστομος Γαρουφαλίδης από την Καλαμαριά της Θεσσαλονίκης.
Κάθε πρωί ο κ. Χρυσόστομος σηκώνεται από το κρεβάτι γύρω στις 07.00 για να ετοιμάσει το πρωινό της 86χρονης συζύγου του Ναυσικάς. «Γάλα και χυμός. Υστερα κάνω κάποιες δουλειές και στις 09.00 την ξυπνάω, τρώμε μαζί και κάνουμε σχέδια για την ημέρα. Είμαστε ο ένας για τον άλλον. Για μας η ζωή ήταν πάντα ένα δώρο Θεού, ακόμα και όταν υπήρχαν οικονομικά ή άλλα προβλήματα» αναφέρει ο 90χρονος, γεμάτος αισιοδοξία. Ωστόσο δεν κρύβει την ανησυχία του για το μέλλον των δισέγγονών του. «Μόνο γι’ αυτά στενοχωριέμαι και για τη νεολαία, που ζει με άγχος για το εργασιακό της μέλλον».
Τσαγκάρης στο επάγγελμα, ο κ. Χρυσόστομος άρχισε να δουλεύει όταν ήταν μόλις 12 ετών. «Την εποχή του ’30 δεν υπήρχαν χρήματα, η ανεργία ήταν μεγάλη και ο πατέρας μου εξορίστηκε. Επρεπε να βγάλω χρήματα για να ζήσουμε με τη μάνα μου. Υστερα έγινα μηχανικός, το ’50. Εζησα τη δικτατορία του Μεταξά, τη δεκαετία του ’60, που ο κόσμος έφευγε από την Ελλάδα για να σωθεί. Δύσκολες εποχές».
Τη δεκαετία του ’70 άνοιξε δικό του μηχανουργείο, που έκλεισε πριν από λίγα χρόνια. «Ακόμα και σήμερα όμως βγαίνω για μεροκάματο μια δυο φορές την εβδομάδα. Δεν με ξεχνούν οι πελάτες μου και εγώ δεν λέω όχι. Δουλεύω κρυφά από τον γιατρό μου. Δεν μπορώ να μην κάνω αυτό που μου αρέσει, να μην τρώω όπως έχω συνηθίσει και να μην πίνω το κρασί και το τσίπουρό μου, αρρωσταίνω ψυχολογικά».
