«Φυσικά και τρώω αυτά που ψαρεύω από τον Θερμαϊκό» αναφέρει με πλήρη συνείδηση στη «δημοκρατία» ο κύριος Σταύρος, που με την πετονιά του έπιασε χθες πάνω από 25 τσέρουλες, και χωρίς κανέναν ενδοιασμό για την ποιότητά τους τις πήγε στην γυναίκα του για να τις τηγανίσει. Το ίδιο έκανε και ο φίλος του ο Σόλωνας, που είχε το καρεκλάκι του ακριβώς δίπλα, αναμένοντας να τσιμπήσει με το καλάμι του κανένα κεφαλόπουλο.
Αντιμετωπίζοντας τις συνέπειες που έχει δημιουργήσει η κρίση, δεκάδες ερασιτέχνες ψαράδες εναποθέτουν τις ελπίδες τους για φαγητό στα βρόμικα νερά του Θερμαϊκού. Πάει λίγος καιρός που περνούν τα πρωινά κατά μήκος της παραλίας της Θεσσαλονίκης, γιατί η κρίση τούς έδεσε τα χέρια και, εκτός από το μεζεδάκι, που για εκείνους μοιάζει με μάννα εξ ουρανού, τους γλίτωσε επιπλέον από τα έξοδα του καφενείου. «Εδώ δεν ξοδεύω αυτά που θα πλήρωνα στο καφενείο για έναν καφέ και δεν έχω την γκρίνια της γυναίκας μου» λέει ο κ. Σταύρος.
Λίγο παραπέρα ο Οδυσσέας περιμένει πάνω από το καλάμι του, αλλά δεν φαίνεται να έχει ρέντα. Πάντως δηλώνει υπομονετικός και πρόθυμος να μείνει όση ώρα χρειαστεί για να πιάσει μια καλή ψαριά. Ο πιο τυχερός -αν θεωρείται τύχη τελικά να τρώει κανείς από τον Θερμαϊκό- είναι ο Γιώργος. Εχει ήδη μια σουπιά μέσα στη σακούλα του και προσδοκά την επόμενη με αισιοδοξία. Δεν τον πειράζει που σε αυτά τα νερά πολύ συχνά επιπλέουν ακαθαρσίες και σκουπίδια.
Αλλοι με το κουβαδάκι τους, άλλοι με πρόχειρα χαρτόνια… σπεύδουν μόλις ο καιρός το επιτρέψει για να τα γεμίσουν και να βγάλουν το φαΐ των επόμενων ημερών ανέξοδα. Κι αν κάποτε οι θαμώνες της παραλίας ήταν μόνο αλλοδαποί, τώρα τα πράγματα άλλαξαν, και κάλλιστα θα συναντήσει κανείς αγανακτισμένους Ελληνες που αναζητούν λύση στο αδιέξοδο της σίτισης.
Ελένη Σκάρπου
