Δεν κατάφερε να κερδίσει τις εκλογές από την πρώτη Κυριακή ο περονιστής Ντανιέλ Σιόλι (διάδοχος της Φερνάντες)
Από τη
Δήμητρα Αθανασοπούλου
Η Αργεντινή μοιάζει «με ένα ατελείωτο ταγκό αγάπης και μίσους» γράφει ο Ουρουγουανός συγγραφέας Εντουάρντο Γκαλεάνο. Και όχι άδικα, αφού αυτή η σχεδόν χορευτική αμφιταλάντευση ανάμεσα στα δύο ακραία συναισθήματα ισχύει -με ευλαβική συνέπεια- ακόμα και στην πολιτική σκηνή, τουλάχιστον όσο υπάρχουν περονιστές.
Οι εκλογές -ξεκάθαρα, πλέον, ιστορικού χαρακτήρα- στο λατινομαμερικανικό κράτος δεν ήταν «καλές» για το κυβερνών κόμμα, που κατηγορείται ότι «έχτισε τη δική του οπισθοδρομική ουτοπία»… Η Αργεντινή γυρίζει σελίδα στην Ιστορία της και οι περονιστές τίθενται υπό αμφισβήτηση.
Συγκεκριμένα, ο Ντανιέλ Σιόλι, υποψήφιος των περονιστών για τη διαδοχή της Κριστίνα Φερνάντες, συγκέντρωσε το 36,8% και θα αναγκαστεί να διεκδικήσει την προεδρία σε δεύτερο εκλογικό γύρο (κάτι που συμβαίνει πρώτη φορά στην εκλογική ιστορία της χώρας) απέναντι στον συντηρητικό Μαουρίσιο Μάκρι.
Αξιοσημείωτο είναι ότι ο Μάκρι, πρώην κυβερνήτης του Μπουένος Αϊρες, βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής με 34,3%. Κι ας ήλπιζε ο Σιόλι σε ένα ποσοστό πάνω από 40% και σε διψήφια διαφορά από τον Μάκρι, ώστε να μη χρειαστεί δεύτερος γύρος εκλογών στις 22 Νοεμβρίου. Μάταια… Οι Αργεντινοί ψηφοφόροι, που καλούνται να αποφασίσουν αν θα συνεχίσουν να βαδίζουν στον δρόμο που χάραξε τα τελευταία 12 χρόνια ο κιρσνερισμός του Νέστορ Κίρσνερ και της συζύγου του Κριστίνα Φερνάντες, δεν δείχνουν διατεθειμένοι να στηρίξουν με ευκολία το ίδιο οικονομικό και κοινωνικό μοντέλο…
Να υπενθυμίσουμε ότι η Κριστίνα Φερνάντες επανεξελέγη το 2011 στον πρώτο γύρο με το συντριπτικό 54,11%. Το 2007, όταν διεκδίκησε πρώτη φορά την προεδρία, εξελέγη επίσης στον πρώτο γύρο με 45%.
Αξίζει επίσης να αναφέρουμε ότι κάποτε ο Νέστορ Κίρχνερ προστάτευσε μισθούς και συντάξεις με στόχο την αναγέννηση της αγοράς, ενώ το 2005 έκλεισε οριστικά την πόρτα στο ΔΝΤ ξεπληρώνοντας μόνο σε μια δόση όλο το χρέος. Η Κριστίνα Φερνάντες, που τον διαδέχτηκε στην ηγεσία της χώρας, βάδισε τόσο στα χνάρια του όσο και στα χνάρια της Εβίτας Περόν, ακολουθώντας εντελώς διαφορετικό δρόμο από τις πολιτικές λιτότητας Ευρώπης και ΗΠΑ.
Μόνο που την ανάκαμψη διαδέχτηκε εκ νέου η κρίση… Τουλάχιστον όμως δίχως στρατιωτικά πραξικοπήματα, δίχως φυλακίσεις και βασανιστήρια, δίχως περιορισμούς στην ελευθερία έκφρασης.
