Από τον π.
Ανδρέα Κονάνο
Ο νους θα σε βοηθήσει, γιατί είναι το εργαλείο της ψυχής που βλέπει κι ερμηνεύει τη ζωή και που δίνει το χρώμα στο πώς σκέφτεσαι τα πράγματα
Ο άνθρωπος που έχει δοκιμαστεί κι έχει ψηθεί κι έχει παλέψει συμπονά όλον τον κόσμο. Αποκτώ πλέον τη «μεγάλη κατανόηση» του κόσμου. Τώρα θα καταλαβαίνω τον κόσμο και τους ανθρώπους. Θα μπορώ να μπω στη θέση τους. Γιατί τώρα πλέον δεν είμαι άνθρωπος επιφανειακός, μα κάποιος που γνωρίζει το βάθος των πραγμάτων. Και υπάρχει μια συνεχής πρόοδος σ’ αυτό. Και όλο και περισσότερο καταλαβαίνω τους άλλους και τα κίνητρά τους.
Και τότε πραγματικά γίνομαι ένας άγιος άνθρωπος. Ολη αυτή η πορεία γίνεται σιγά σιγά, χωρίς να το καταλάβω. Γίνεται με τον τρόπο που λέει ο Χριστός μας: απαρατήρητα. «Ουκ έρχεται η Βασιλεία του Θεού μετά παρατηρήσεως». Δηλαδή, αυτή η νέα κατάσταση δεν θα φαίνεται απότομα, αλλά θα διεισδύει στην ψυχή μου σταδιακά και ήρεμα, και θα βλέπω τον κόσμο με τελείως διαφορετική οπτική. Αξίζει να το δοκιμάσεις. Αξίζει να γίνεις ένας ωραίος άνθρωπος. Διότι τελικά όλα, αγαπητέ μου φίλε και αγαπητή μου φίλη, όλα ξεκινούν απ’ το μυαλό, απ’ τον νου, απ’ τη διάνοια του ανθρώπου. Οχι απ’ τον εγκέφαλο που λύνει μαθηματικά. Αυτός είναι ο εγκέφαλος. Ο νους είναι κάτι άλλο. Είναι αυτός που μπροστά στην κίνηση στον δρόμο σε κάνει και λες: «Τι θα γίνει, ρε παιδί μου; Γιατί ν’ αργώ; Αμάν πια αυτό το κράτος! Αμάν πια η κοινωνία! Δεν αλλάζει τίποτα σ’ αυτόν τον κόσμο». Αυτό είναι νους. Εγκέφαλος είναι αυτός που λύνει ασκήσεις Μαθηματικών, που κάνει πράξεις. Καταλαβαίνεις. Ενώ νους είναι το εργαλείο της ψυχής, που βλέπει κι ερμηνεύει τη ζωή. Που δίνει το χρώμα στο πώς σκέφτεσαι τα πράγματα. Κι όλο αυτό το σύστημα του νου μας είναι κάτι που μπορούμε να αλλάξουμε. Μπορούμε να το επηρεάσουμε, να το εκπαιδεύσουμε.
Το πετυχαίνουμε κυρίως όταν βάζουμε τον νου μας δίπλα στον νου του Χριστού. «Ημείς νουν Χριστού έχομεν» λέει ο Απόστολος Παύλος. Εμείς έχουμε νου σαν τον Χριστό. Σκεφτόμαστε όπως ο Χριστός. Βλέπουμε τη ζωή αλλιώς. Κι αυτό έχει πολύ μεγάλη σημασία. Μπορεί μια μέρα να βρέχει. Κι εγώ με τον νου μου απογοητεύομαι. Και λέω: «Τι μέρα είναι αυτή! Γιατί να είναι έτσι. Πω πω, είμαι κακόκεφος σαν τον καιρό». Εσύ, όμως, για τον ίδιο καιρό λες με τον δικό σου νου: «Σ’ ευχαριστώ, Χριστέ μου!» Κοίτα τώρα τι σκέφτεται ο δικός σου νους, κοίτα πώς μπορεί να προσεγγίσει ο δικός σου νους την ίδια πραγματικότητα.
«Σ’ ευχαριστώ, Χριστέ μου, γιατί σήμερα Εσύ που κυβερνάς τα σύμπαντα και τους γαλαξίες αποφάσισες, Εσύ θέλησες, Εσύ έδωσες εντολή, Θεέ μου, Δημιουργέ μου, η αιώνια αγάπη, το Παν στον κόσμο, η Σοφία, ο όντως αληθινός Θεός, Εσύ έδωσες εντολή και σήμερα ο καιρός είναι συννεφιασμένος». Και αυτομάτως τι πέτυχες με τον τρόπο αυτόν; Πέτυχες να συνδέσεις αυτό το φαινόμενο της κακοκαιρίας με μια τέτοια αγαπητική διάθεση, με μια τέτοια ευαισθησία ψυχής, το συνδέεις μ’ Αυτόν που δημιούργησε το σύμπαν, τον κόσμο όλον. Μ’ αυτόν που είναι η Πηγή, που είναι η πηγή της Σοφίας και της Γνώσεως και ξέρει τι κάνει. Και αυτομάτως η κακοκαιρία χάνει από μέσα σου αυτή τη δυσάρεστη θέα και αντιμετώπιση. Χάνει αυτό το κλίμα το πικρό. Φεύγει η γκρίνια από την ψυχή σου πλέον.
Από το βιβλίο του π. Ανδρ. Κονάνου «Στο βάθος κήπος»
Από την Εφημερίδα Ορθόδοξη Αλήθεια
