Η αντιδήμαρχος – εικαστικός Ελλη Χρυσίδου μάς ξεναγεί στο ατελιέ της και μας αποκαλύπτει τα μυστικά τηςΡεπορτάζ
Βαγγέλης Στολάκης
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, ωστόσο σε ηλικία μόλις πέντε ετών η οικογένειά της μετακόμισε στο Κιλκίς, όπου μεγάλωσε και τέλειωσε το σχολείο. Οπως λέει, η μόνη επαφή της με τον κόσμο της τέχνης εκείνη την εποχή, σε μια πόλη της επαρχίας, ήταν το μάθημα των Καλλιτεχνικών στο σχολείο. Μόλις ολοκλήρωσε το λύκειο, ούσα ανήσυχη και δημιουργική, αποφάσισε να ασχοληθεί με τις τέχνες.
Επέλεξε να σπουδάσει στη Γαλλία στη Σχολή Καλών Τεχνών, καθώς αντίστοιχο τμήμα στην Ελλάδα υπήρχε μόνο στην Αθήνα. Μόλις ολοκλήρωσε τις σπουδές της, τη δεκαετία του ’80, επέστρεψε στην πόλη που, όπως λέει η ίδια, «αγαπά όσο καμία άλλη», τη Θεσσαλονίκη, «για τις κρυφές δυνάμεις τις οποίες έχει». Από τότε ζωγραφίζει ανελλιπώς και προκειμένου να εκφράσει καλύτερα τις ιδέες της χρησιμοποιεί και τον όγκο, τις εγκαταστάσεις, όπως και το βίντεο.
Ο λόγος για την αντιδήμαρχο Πολιτισμού του Δήμου Θεσσαλονίκης Ελλη Χρυσίδου, η οποία, είτε από τη θέση που κατέχει τα τελευταία χρόνια είτε μέσα από το έργο της, έχει προσφέρει, όπως πολλοί παραδέχονται, στον πολιτισμό της Θεσσαλονίκης. Το ραντεβού μας δόθηκε στο σπίτι της στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, ένα μεγάλο ψηλοτάβανο διαμέρισμα σε μια παλιά πολυκατοικία. Εκεί βρίσκεται και το ατελιέ της, όπου περνά πολλές ώρες καθημερινά, δουλεύοντας τα έργα της.
«Ξεκίνησα με… καλλιγραφία»
«Δεν είχα καμία επαφή με την τέχνη. Ωστόσο, η οικογένειά μου μού έδωσε το ερέθισμα. Στο σπίτι είχαμε μια μεγάλη βιβλιοθήκη και διάβαζα με τις ώρες. Προκειμένου να… επιβιώσω σε ένα σχολείο της επαρχίας το έριξα στην καλλιγραφία και τη ζωγραφική» τονίζει η κυρία Χρυσίδου στη «δημοκρατία», αναφερόμενη στο… μικρόβιο της τέχνης και του πολιτισμού.

Η ίδια έχει επηρεαστεί από τη γαλλική σχολή, όπως λέει, και αυτό φαίνεται στα περισσότερα έργα της. «Δίνω μεγαλύτερη σημασία στο περιεχόμενο και στον λόγο ενός έργου και όχι τόσο στην αισθητική» υπογραμμίζει η αντιδήμαρχος Πολιτισμού του Δήμου Θεσσαλονίκης. «Μου αρέσει να παρατηρώ συνέχεια. Για μένα η παρατήρηση των στιγμών και των αντικειμένων παίζει τον πρώτο και τον τελευταίο ρόλο πριν ξεκινήσω κάποιο έργο» συμπληρώνει. «Θεωρώ ότι ο καλλιτέχνης είναι κλέφτης της ζωής των άλλων» υποστηρίζει με νόημα.
Η στενή συνεργάτιδα του Γιάννη Μπουτάρη, μιλώντας στη «δημοκρατία», θυμάται τα πρώτα έργα της: «Αρχικά ήμουν επηρεασμένη από τους σουρεαλιστές και αργότερα από τους εξπρεσιονιστές». Οπως σχολιάζει, τη δεκαετία του ’80 που επέστρεψε στην πόλη της από τις σπουδές της στο Νανσί της Γαλλίας η Θεσσαλονίκη ήταν ανοιχτή σε αυτό που λέμε σύγχρονη τέχνη. «Υπήρχε μια δυναμική ομάδα αποτελούμενη από τον Ξόνογλου, τον Φωκά, τον Χάρη Σαββόπουλο, τον Γιώργο Λαζόγκα και πολλούς άλλους, που επηρέασαν την πορεία της εικαστικής τέχνης στην πόλη» αναφέρει.
Οργάνωση αλλά και συστηματική δουλειά
Αν και επί τέσσερις σχεδόν δεκαετίες ασχολείται με τη ζωγραφική, τις κατασκευές και τα βίντεο, δηλώνει ανοιχτή να ακολουθήσει και άλλες μορφές τέχνης. «Εχω μάθει να εργάζομαι συστηματικά. Βλέπω, ψάχνω, διαβάζω, αρθρώνω τον λόγο. Είμαι πολύ συγκροτημένη στους χρόνους μου και για τον λόγο αυτόν η όλη διαδικασία παραγωγής έργων είναι πολύ οργανωμένη» τονίζει, αναφερόμενη στον τρόπο με τον οποίο δουλεύει.
Οπως θυμάται, ο πρώτος πίνακας που πούλησε ήταν ένα είδος αφηρημένης τέχνης. «Τον έδωσα σε μια γειτόνισσά μου στη Γαλλία αντί 300 φράγκων και ενός καλαθιού με φρούτα» σχολιάζει. Υποστηρίζει, επίσης, ότι με την οικονομική κρίση ο κόσμος έγινε πιο εξωστρεφής, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα να ευνοηθούν μορφές, όπως είναι το θέατρο και ο κινηματογράφος. «Δυστυχώς δεν ισχύει αυτό στον χώρο των εικαστικών και πολλοί συνάδελφοι αδυνατούν πλέον να επιβιώσουν» συμπληρώνει η κυρία Χρυσίδου, που έχει εκθέσει έργα της σε όλο τον κόσμο, μεταξύ άλλων σε γκαλερί της Νέας Υόρκης, στη Νίκαια της Γαλλίας, στο Παρίσι, στην Κωνσταντινούπολη, στη Βουδαπέστη, τη Σλοβακία, την Ιταλία, την Αγία Πετρούπολη, την Ισπανία και στο Πεκίνο, ενώ ετοιμάζει βαλίτσες για τη Διεθνή Εκθεση Βηρυτού, στην οποία θα εκθέσει τα έργα της σε λίγους μήνες.

