Το όνειδος του μεταπολιτευτικού πολιτικού σκηνικού, αντί να περιορίζεται και να ξεθωριάζει, γιγαντώνεται. Το θράσος, η αναλγησία και η αδράνεια εκείνων που θα έπρεπε να βρίσκονται διαρκώς σε εγρήγορση είναι πέραν πάσης περιγραφής. Ο λόγος γίνεται για την απαράδεκτη εικόνα που εμφάνισε χθες το Κοινοβούλιο. Απουσίαζαν (ξανά) αυτοί που θα έπρεπε να δίνουν διαρκώς το «παρών». Δηλαδή, οι υπουργοί. Ενώ είχαν εγγραφεί 11 επίκαιρες συζητήσεις στην ημερήσια διάταξη, τελικά συζητήθηκαν μόνο δύο (που αφορούσαν τα υπουργεία Οικονομικών και Πολιτισμού).
Ο δ’ αντιπρόεδρος της Βουλής Γιάννης Δραγασάκης δήλωσε ότι «η εικόνα δεν τιμά ούτε την κυβέρνηση ούτε και τη λειτουργία μας» και ζήτησε την ενημέρωση επί του ζητήματος του προέδρου της Βουλής κ. Μεϊμαράκη και της Διάσκεψης των Προέδρων.
Ομως, η επισήμανση του δ’ αντιπροέδρου της Βουλής δεν μπορεί να αποτελέσει θεραπεία για αυτήν την ασθένεια του παχυδερμισμού και της περιφρόνησης του πολιτεύματος, που χαρακτηρίζει ορισμένους υπουργούς.
Δεν αρκούν οι λεκτικές παραινέσεις και οι στοργικές νουθεσίες για να σταματήσει αυτή η αχαρακτήριστη συμπεριφορά όσων θεωρούν ότι η Βουλή των Ελλήνων και οι κοινοβουλευτικές διαδικασίες είναι ένα περιττό ντεκόρ στο μνημονιακό τοπίο της ξενοκρατίας.
Οταν αμφισβητούνται εμπράκτως το πολίτευμα και ο καταστατικός χάρτης της χώρας, δεν επιτρέπεται η επίδειξη επιείκειας από εκείνους που μπορούν να σταματήσουν την κατρακύλα.
Πώς είναι δυνατό να ζητούν από τους χαμηλόμισθους, τους ανέργους, τους χαμηλοσυνταξιούχους να κάνουν ακόμα περισσότερες θυσίες, ενώ εκείνοι, οι παχυλά αμειβόμενοι υπουργοί με τα πολλά προνόμια, δεν καταδέχονται καν να εμφανιστούν στη Βουλή για να συζητήσουν θέματα που απασχολούν τους Ελληνες;
Από πού αντλούν τούτη την ασυγχώρητη αλαζονεία και την αυτοπεποίθηση ότι όσα και να πράξουν ή να παραλείψουν δεν πρόκειται να τους κοστίσουν τους υπουργικούς θώκους τους; Σε καμία χώρα του κόσμου δεν θα περνούσαν αυτά δίχως την επίσημη αποδοκιμασία των επιλησμόνων της αποστολής τους. Μόνο στην Ελλάδα, που δείχνει να αφέθηκε στην τύχη της…
