Υπάρχει το πρόβλημα της οριοθέτησης των συνόρων Ελλάδας – Τουρκίας πέραν των 6 ναυτικών μιλίων, που δημιουργεί δικαιολογημένο προβληματισμό ως προς τη μετεξέλιξη της Frontex σε ευρωπαϊκή συνοριοφυλακή, με επιχειρησιακή -και όχι μόνο- επιτελική δυνατότητα. Ομως, θα πρέπει να ληφθεί υπόψη μια σειρά από θετικές παραμέτρους στην όλη εξέλιξη, που διευκολύνουν και ενισχύουν τα συμφέροντα της Ελλάδας.
Καταρχάς θα πρέπει να συνειδητοποιηθεί ότι η στρατηγική επιλογή του πολιτικού κατεστημένου για ένταξη της χώρας στον «σκληρό πυρήνα της Ευρώπης, πέραν του νομισματικού-δημοσιονομικού πεδίου, είχε -και έχει- μια προσδοκία για τη φύλαξη και την ακεραιότητα των ελληνικών συνόρων. Στην προκειμένη περίπτωση, ο προσφυγικός και μεταναστευτικός «κατακλυσμός» οδήγησε πολύ γρήγορα τη γραφειοκρατία των Βρυξελλών αλλά και τις κυρίαρχες κυβερνήσεις της κεντρικής Ευρώπης στο να δώσουν λύση στη φύλαξη των θαλάσσιων συνόρων στην Ανατολή, όπου τα εθνικά σύνορα της Ελλάδας συμπίπτουν με τα ευρωπαϊκά.
Αν δεν συνέβαινε αυτό που προκρίνεται, δηλαδή η φύλαξή τους από την ευρωπαϊκή συνοριοφυλακή με δική της ευθύνη, η Ελλάδα με τις δικές της επιχειρησιακές δυνάμεις ασφαλείας θα αναλάμβανε το τιτάνιο έργο, που σε κάθε περίπτωση δεν αποτελεί αμιγώς ελληνικό ζήτημα, αλλά ευρωπαϊκό. Γιατί οι μετανάστες και οι πρόσφυγες στη συντριπτική πλειονότητά τους επιλέγουν να διέλθουν από την Ελλάδα όχι για να μείνουν εντός της εθνικής επικράτειας, αλλά για να φτάσουν σε κάποια από τις μεγάλες βιομηχανικές δυνάμεις του Βορρά. Αν η Ευρώπη επέλεγε -όπως αρχικά έδειξε- να φυλάξει και να «σφραγίσει» τα χερσαία ευρωπαϊκά σύνορα στη γραμμή των Σκοπίων, η Ελλάδα σε ελάχιστο χρόνο θα βρισκόταν εκτός Σένγκεν. Κάτι τέτοιο δεν θα σήμαινε μόνο δυσκολίες στον έλεγχο διαβατηρίων, αλλά πλήρη εγκατάλειψη απέναντι στο πρόβλημα, στη λογική των συμφωνιών του Δουβλίνου. Κάποιοι στην Ελλάδα προέκριναν μια τέτοια λύση, υπολογίζοντας ότι με κλειστά τα χερσαία σύνορα στα Σκόπια θα αποθαρρύνονταν οι πρόσφυγες να διέλθουν την ευρωπαϊκή επικράτεια, αφού θα κινδύνευαν να εγκλωβιστούν την Ελλάδα. Στην περίπτωση αυτή, όμως, δεν υπολογίζονται καλά η απόγνωση και ο φόβος του θανάτου που καθοδηγεί τις προσφυγικές ροές, όπως και το ότι η σε κατάσταση οικονομικής χρεοκοπίας Ελλάδα θα μετεξελισσόταν σε «αποθήκη» ή και σε «σκουπιδότοπο» ανθρώπων, με τη γραφειοκρατία των Βρυξελλών να επιτίθεται πολιτικά και διπλωματικά στη χώρα μας για πλημμελή έλεγχο των συνόρων.
Η Τουρκία, από την άλλη, που φέρει μαζί με τη Σαουδική Αραβία και τις χώρες του Κόλπου τη μεγάλη ευθύνη για τη διοχέτευση -σχεδόν «κατάληψη»- της ευρωπαϊκής επικράτειας από εξαντλημένους μουσουλμάνους, ενθαρρύνοντας τον δυτικό δρόμο για τον «παράδεισο» αντί για τον ανατολικό ή τον νότιο, που είναι η ενδοχώρα του Ισλάμ, θα διαπραγματευόταν από θέση ισχύος.
Διότι οι παραδοσιακές συμμαχικές σχέσεις της με τη Γερμανία και η διαπραγματευτική ισχύς της από τον έλεγχο που ασκεί στα κυκλώματα των διακινητών θα της προσέφεραν πολύ θετικό πεδίο αναφορικά με τον περιορισμό της Ελλάδας αποκλειστικά στα 6 ναυτικά μίλια. Είναι σημαντικό, άλλωστε, το ότι αποφεύγονται οι κοινές περιπολίες Ελλάδας – Τουρκίας και αναλαμβάνει η ευρωπαϊκή δομή τη φύλαξη των συνόρων στο Αιγαίο και τη διαδικασία έρευνας-διάσωσης και τελικά την επαναφορά των προσφυγών -πολύ περισσότερο των οικονομικών μεταναστών- σε τουρκικό έδαφος.
Πέραν αυτού, μετά τον χειμώνα, όταν η ροή προς τη Δύση διά θαλάσσης θα αυξηθεί και πάλι, θα τεθεί πλέον στην Ευρώπη -εκ των πραγμάτων και όχι ως αίτημα της Ελλάδας- το ζήτημα να πληγούν τα κυκλώματα της διακίνησης στις ακτές της Μικρασίας και όχι στα ελληνικά νησιά. Δηλαδή, επί τουρκικού εδάφους ή και στα σύνορα Τουρκίας – Συρίας, και όχι εντός της ευρωπαϊκής επικράτειας.
