ΣΥΡΙΖΑ και Ν.Δ. για άλλη μια φορά βρέθηκαν στα κάγκελα (σιγά που θα έχαναν την ευκαιρία), με αφορμή την απόφαση του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης, για τον αριθμό των τηλεοπτικών αδειών. Η καθεμιά πλευρά βγήκε να πανηγυρίσει για τους δικούς της λόγους, δηλώνοντας ότι είναι δικαιωμένη από την απόφαση που πήρε το ΕΣΡ. Ο ΣΥΡΙΖΑ και η κυβέρνηση από την πλευρά της ισχυρίζονται ότι δικαιώθηκαν γιατί τελικά οι άδειες των καναλιών δεν μπορεί να είναι απεριόριστες. Η Ν.Δ. και η αντιπολίτευση από τη μεριά τους τονίζουν ότι δεν πέρασε ο έλεγχος που ήθελε η κυβέρνηση στα τηλεοπτικά πράγματα, καθώς δεν θα είναι μόνο τέσσερις οι άδειες.
Θα λέγαμε ότι η απόφαση του ΕΣΡ ήταν στην κυριολεξία σολομώντεια, μια και άφησε απογοητευμένους ή ικανοποιημένους και τους δύο, μια και ο καθένας θα μπορεί να τη διαβάσει όπως τον βολεύει. Το πρόβλημα όμως -να μου επιτρέψουν να πω αμφότεροι- δεν βρίσκεται στον αριθμό των τηλεοπτικών καναλιών, αλλά σε άλλα, πιο βασικά και κρίσιμα ζητήματα, που αφορούν την ουσία της δημοκρατίας μας. Δηλαδή κατά πόσον τα τηλεοπτικά κανάλια, που θα κληθούν να συμμετάσχουν στη διαδικασία και για πρώτη φορά θα πληρώσουν για να πάρουν άδεια, θα λειτουργήσουν με βάση το συνταγματικό πλαίσιο ή θα στρατευθούν στην υπηρεσία των ολιγαρχών, στους οποίους πιθανότατα θα καταλήξουν.
Το δεύτερο μεγάλο στοίχημα είναι εάν τα κανάλια αυτά θα λειτουργήσουν στο πλαίσιο των κανόνων της αγοράς και όχι με θαλασσοδάνεια, όπως συνέβη στο παρελθόν και τα αποτελέσματά τους όχι μόνο τα γνωρίσαμε αλλά και τα πληρώσαμε άπαντες.
Το τρίτο μεγάλο στοίχημα είναι εάν θα δημιουργήσουν μονοπωλιακές καταστάσεις στην ενημέρωση δημιουργώντας ένα «πακέτο» επιρροής στα media, που θα καθοδηγεί και θα κατευθύνει προς μια πλευρά συμφερόντων τις εξελίξεις.
Το τέταρτο μεγάλο στοίχημα είναι εάν τα κανάλια ή κάποια από αυτά γίνουν μέσο προβολής συγκεκριμένων άλλων media, που ενδέχεται να ανήκουν στον ίδιο όμιλο και θα «εξαγοράζουν» με αυτόν τον τρόπο δωρεάν διαφημιστικό χρόνο προβολής τους, νοθεύοντας τον ανταγωνισμό.
Το πέμπτο μεγάλο στοίχημα είναι το παραγόμενο προϊόν που θα προωθείται και εάν αυτό πληροί τις προϋποθέσεις ανάπτυξης του πολιτισμού και της πολυφωνίας, σεβόμενο τους κώδικες δεοντολογίας.
Το έκτο ερώτημα αφορά τι θα γίνει με τα κανάλια που δεν θα πάρουν άδεια και τα οποία θα κληθεί η κυβέρνηση, σε συμφωνία πλέον με την αντιπολίτευση, να κλείσει. Τότε τι θα λέει η αντιπολίτευση για το… μαύρο, καθώς έχει συναινέσει με τους εκπροσώπους της στον αριθμό επτά;
Το έβδομο και κρίσιμο ερώτημα αφορά τους ίδιους τους εργαζομένους που θα στελεχώσουν τα αδειοδοτούμενα κανάλια και αφορά τις συνθήκες και τους όρους εργασίας τους, σε μια μνημονιακή αγορά που αλλάζει καθημερινά προς το χειρότερο.
Αυτά είναι μερικά από τα στοιχήματα που θα κληθούν να απαντήσουν το ΕΣΡ, τα κόμματα και η κυβέρνηση. Γι’ αυτό υποστηρίζουμε ότι το πρόβλημα ή, αν θέλετε, το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι ο αριθμός των αδειών, αλλά πώς και με ποιους όρους θα λειτουργήσουν τα νέα κανάλια ώστε να μη χρειαστεί να τα πληρώσουν ξανά ο ελληνικός λαός και η δημοκρατία.
Οσο για τον αριθμό, θα φανεί στην πράξη, από εκείνους που θα συμμετάσχουν και από εκείνους που θα αντέξουν να τα συντηρούν σε μια μιντιακή αγορά η οποία αργοπεθαίνει διαφημιστικά, κυκλοφοριακά αλλά και από πλευράς τηλεθέασης.
Nίκος Ελευθερόγλου
