Είχα διαβάσει προ ημερών επιστολή του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου με τίτλο «Ποιος σκότωσε τον Παύλο Ψωμιάδη». Αναφέρεται στις συνθήκες που επικρατούν στον Κορυδαλλό και μπορούν να οδηγήσουν στον θάνατο κάποιον με ευάλωτη υγεία. Ο Γιωτόπουλος έχει δίκιο. Αν σοκάρεστε που το γράφει ο πρόεδρος της ΝΕΑΣ ΔΕΞΙΑΣ, θα σας θυμίσω μερικά βασικά πράγματα. Πρώτον, σημασία δεν έχει αν το λέει ο Γιωτόπουλος, αλλά εάν είναι αλήθεια. Είναι. Η άρνηση της αλήθειας θα πρόδιδε μόνον έλλειψη ακεραιότητας. Κι εγώ δεν ανήκω στους τουρίστες του σωφρονιστικού συστήματος. Είκοσι πέντε χρόνια μπαίνω να δω πελάτες και πάντα νιώθω το ίδιο σφίξιμο. Εξυπνάδες για τις φυλακές λένε μόνον όσοι δεν έχουν περάσει ποτέ την κρύα πόρτα τους. Η άβυσσος που με χωρίζει από τον Γιωτόπουλο είναι αδιάφορη. Διότι το δεύτερο που θα σας πω είναι πως κάθε καταδικαστική απόφαση δεν λέει, π.χ., «το δικαστήριο επιβάλλει στον κατηγορούμενο ποινή κάθειρξης 20 ετών, που μετατρέπεται ατύπως σε ενδεχόμενη ποινή αργού θανάτου διά του κρύου, του αφόρητου καύσωνα ή της υγρασίας». Υπάρχουν μέρη στις φυλακές μας που και αδέσποτο σκύλο θα τον λυπόσουν να τον αφήσεις να ζήσει εκεί.
Παρά βέβαια τις αιτιάσεις περί «σχεδίου εξόντωσης», θα σας πω πως το ελληνικό δοβλέτι πού έχει σχέδιο για να έχει εδώ. Πρόκειται για μια χρόνια κατάσταση παρακμής. Ελλειψη πόρων, εγκαταστάσεων, προσωπικού, συν τα παρακάτω.
Οι φυλακές της χώρας βρίσκονται κάτω από το κοινωνικό χαλί. Καταρχάς, υπερπληθυσμός. Π.χ. ο Κορυδαλλός κατασκευάστηκε για 600 κρατουμένους και συνήθως κρατούνται πάνω από 2.000. Ποσοστό πάνω από 70% είναι αλλοδαποί κι από αυτούς η συντριπτική πλειονότητα μουσουλμάνοι.
Μεγάλο δε ποσοστό των κρατουμένων, στον Κορυδαλλό τουλάχιστον 30%, είναι εξαρτημένοι χρήστες ναρκωτικών. Βάλτε την παλαιότητα των εγκαταστάσεων, φτιάχτηκαν το 1961, λειτούργησαν το 1967, όπως και σε άλλες φυλακές, προσθέστε και το «κουμάντο» που προσπαθούν να κάνουν τα έγκλειστα μέλη εγκληματικών οργανώσεων απειλώντας τους φύλακες και συγκρατούμενους και έχετε ένα ωραίο παρακμιακό μείγμα. Υπάρχουν φυλακές όπου από τον υπερπληθυσμό δεν μπορεί να γίνει σωστά ούτε η καταμέτρηση, διότι ο φύλακας δεν πρέπει απλώς να μετρήσει κορμιά αλλά να βεβαιωθεί πως είναι ζωντανοί και υγιείς, πράγμα αδύνατον το πρωί, όταν θα πρέπει να πατήσει κυριολεκτικά πάνω τους. Η παντελής έλλειψη σοβαρής θερμομόνωσης των παλαιών κτιρίων κάνει αφόρητη την κατάσταση στους υγιείς, πόσο μάλλον στους άρρωστους κρατούμενους.
Ο υπερπληθυσμός επιτείνεται από την καταχρηστική εφαρμογή της προσωρινής κράτησης. Κλασικό παράδειγμα, λόγω δημοσιότητας και προσωπικής μου γνώσης, ως συνηγόρου κατηγορουμένων στην υπόθεση, η περίπτωση του επιχειρηματία Λαυρέντη Λαυρεντιάδη. Ο πολίτης αυτός πάσχει από ισόβιο αυτοάνοσο νόσημα, χρόνια ρευματοειδή αρθρίτιδα, συμμετρική, πολυαρθρική, αλλά και συστηματική φλεγμονώδη νόσο, που προσβάλλει κυρίως τον αρθρικό υμένα των μικρών αρθρώσεων και εσωτερικά όργανα.
Πρακτικά ο άνθρωπος έχει βαριά αναπηρία, θέλει ώρες καθημερινής φυσικοθεραπείας και άλλη αγωγή για να μπορεί να περπατάει αργά και με τα παραμορφωμένα χέρια του δεν μπορεί να κουμπώσει ούτε κουμπί. Δεν μου το είπαν. Το είδα. Οταν κλήθηκε από τη Δικαιοσύνη γύρισε από το εξωτερικό, δεν την κοπάνησε και παρουσιάστηκε στους εισαγγελείς. Προφυλακίστηκε ως ύποπτος φυγής κ.λπ.
Τον έβλεπα στις φυλακές να κατρακυλάει με επιδείνωση της νόσου του. Στην αρχή περπατούσε όλο και πιο αργά και πιο λίγο, ώσπου καθηλώθηκε στο καροτσάκι, με κατακλίσεις και πολλά άλλα προβλήματα. Οι αιτήσεις του απορρίφθηκαν κι εύχομαι η επωνυμία και ο όχλος να μη λειτούργησαν ως μπαμπούλας στους δικαστές. Βγήκε αναγκαστικά με όρους στο δεκαοκτάμηνο, αλλά παραλίγο η προσωρινή κράτησή του να γίνει θανατική καταδίκη. Αν σας ενοχλεί η οικονομική επιφάνειά του, βάλτε στη θέση του τόσους άλλους, άγνωστους στο ευρύ κοινό, φτωχούς, που πέρασαν την πόρτα των φυλακών με αντίστοιχο τρόπο κι αυτές οι συνθήκες τους εξόντωσαν.
Οι φύλακες, όπως και το προσωπικό του νοσοκομείου και του ψυχιατρείου των φυλακών, κάνουν ό,τι μπορούν, όταν όμως έχεις υπερτριπλάσιους κρατουμένους από τις προδιαγραφές, ελλείψεις προσωπικού, που υφίσταται και τις απειλές διαφόρων κακοποιών, χωρίς να υπάρχει πειθαρχική φυλακή της προκοπής για να τους μετάγουν, η φιλοτιμία των υπαλλήλων δεν μπορεί να σώσει και πολλά.
Η θέση μου είναι γνωστή. Σε ορισμένα αδικήματα χρειάζονται αυστηρότερες ποινές και μεγάλες αλλαγές στον άθλιο νόμο-παραγγελιά στον Παρασκευόπουλο. Χρειάζονται μια φυλακή υψίστης ασφαλείας για τους επικίνδυνους κακοποιούς και αποκατάσταση της πειθαρχίας, ώστε το προσωπικό να μην είναι υπό την απειλή των μελών εγκληματικών οργανώσεων.
Σίγουρα όμως χρειάζεται κατεπειγόντως χρήμα για ανθρώπινες υποδομές και προσωπικό. Διότι δεν μπορεί η θανατική ποινή να καταργείται τυπικά και να υφίσταται ως ρώσικη ρουλέτα για οποιονδήποτε κρατούμενο με ευάλωτη υγεία, κάποιες φορές στην προσωρινή κράτηση, πριν καν δικαστεί. Κι αν θέλετε τη θεωρητική θεμελίωση της θέσης μου, σας παραπέμπω στο προοίμιο του Συντάγματος, στο όνομα της Αγίας, Ομουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος, στον ανθρωποκεντρισμό της Ορθοδοξίας, που αρκεί για να διαχωρίσουμε την αυστηρότητα στην καταστολή από την απανθρωπιά στις συνθήκες κράτησης.
Φαήλος Κρανιδιώτης
*Πρόεδρος της ΝΕΑΣ ΔΕΞΙΑΣ, www.neadexia.gr
