Ο εύκολος τρόπος για να αναλύσουμε το άρθρο του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα για τον Ανδρέα Παπανδρέου είναι να αναλωθούμε σε συζητήσεις για το πόσο ψεύτης ήταν ή δεν ήταν ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ. Στην πραγματικότητα, όμως, έτσι χάνουμε την ουσία. Και η ουσία είναι ότι ο πρωθυπουργός, αξιοποιώντας την «πάσα» που του έκανε στις 5 Αυγούστου με το άρθρο του ο Κώστας Λαλιώτης (θυμίζω ότι στην «Εστία» είχαμε γράψει τότε, πρωτοσέλιδα, πως η προειδοποίηση του… θείου βρέφους απευθυνόταν κυρίως στον ΣΥΡΙΖΑ και δικαιωθήκαμε), παρεμβαίνει ωμά και ανοιχτά στην εσωκομματική διαδικασία για την ανάδειξη εκλογής αρχηγού στη Δημοκρατική Συμπαράταξη.
Αυτή είναι όλη η ουσία του άρθρου που φέρει εσκεμμένα τον προβοκατόρικο τίτλο «Ηταν ο Ανδρέας ψεύτης;». Ο Τσίπρας πιέζει το ΠΑΣΟΚ και τη Δημοκρατική Συμπαράταξη να ξεκαθαρίσουν εγκαίρως με ποιον θέλουν να συνεργαστούν στρατηγικά. Με τη Ν.Δ. του Κυριάκου Μητσοτάκη ή με τον ΣΥΡΙΖΑ του ιδίου, ο οποίος φιλοδοξεί να καταστεί ο κληρονόμος του Ανδρέα;
Ο πρωθυπουργός πιέζει γιατί θέλει να ξέρει εκ των προτέρων με ποιους συσχετισμούς θα πορευτεί προς τις εκλογές. Διόλου δεν τον ενοχλεί αν της Δημοκρατικής Συμπαράταξης ηγηθεί ο Σταύρος Θεοδωράκης ή ο Γιώργος Καμίνης˙ το αντίθετο μάλιστα, θεωρεί ότι στην περίπτωση που εκλεγεί «κεντρο-μητσοτακογενής» αρχηγός στο ΠΑΣΟΚ θα διευκολυνθεί η έξοδος του Μεσολογγίου οπαδών και στελεχών του προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτά που τον ενοχλούν είναι η ακινησία, τα κλειστά χαρτιά. Η Γεννηματά μέχρι αυτή τη στιγμή έχει παίξει άριστα το χαρτί της μη δεδομένης προς όλο το πολιτικό σύστημα.
Η επιθετικότητα αυτή του πρωθυπουργού έχει στρατηγικό χαρακτήρα. Δεν περιορίζεται στην ελπίδα αύξησης του ποσοστού του ΣΥΡΙΖΑ στην επόμενη κάλπη, από την οποία θα αναδειχθεί σε αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, τουναντίον, επιδιώκει σαφώς να αποτελέσει το κόμμα του τον οριστικό κληρονόμο της σοσιαλιστικής κληρονομιάς του Ανδρέα Παπανδρέου στο νέο διπολικό σκηνικό. Γι’ αυτό και οι επιθετικές κινήσεις του Τσίπρα εκτιμώ ότι θα συνεχιστούν με τον ανασχηματισμό, με την ένταξη στελεχών του ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση. Κάποια εξ αυτών έδωσαν αθόρυβα το «παρών» και στην εκδήλωση στο Μουσείο Μπενάκη για την αναδιοργάνωση του κράτους.
Κατά τα λοιπά, ας μη βασανίζεται ο κύριος πρωθυπουργός, διερωτώμενος δημοσίως αν ήταν ψεύτης ο Ανδρέας Παπανδρέου. Και ο Ανδρέας, αλλά και ο ίδιος ο κύριος Τσίπρας είπαν στον ελληνικό λαό ένα μεγάλο ψέμα σχετικά με τον διεθνή προσανατολισμό της χώρας, με τη διαφορά ότι ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ είπε ψέμα άνευ δημοψηφίσματος, ενώ ο κύριος Τσίπρας είπε ψέμα μετά δημοψηφίσματος. Και το μεγάλο αυτό ψέμα συνίστατο στην υπόσχεσή τους ότι η Ελλάδα δεν έχει θέση στην Ευρώπη.
Ο Παπανδρέου δεν παρέστη στο Ζάππειο στην τελετή υπογραφής της συνθήκης προσχώρησης στην ΕΟΚ, αλλά δημοψήφισμα για την έξοδο δεν προκήρυξε ποτέ. Ο Τσίπρας μπλόφαρε μέχρι τέλους ότι θα αποχωρήσει από την ευρωζώνη, προκήρυξε το δημοψήφισμα, κέρδισε το αποτέλεσμα που ήθελε, στερεώθηκε στην εξουσία και έπειτα, όπως και ο Ανδρέας, συμβιβάστηκε με το δόγμα του Κωνσταντίνου Καραμανλή «Ανήκομεν εις την Δύσιν». Ολα τα επιμέρους ψέματα του Ανδρέα και του Τσίπρα, οι οποίοι ρυμούλκησαν με τα συνθήματα περί «εθνικής ανεξαρτησίας» λαϊκές μάζες προς την κεντρική επιλογή της χώρας, οικοδομήθηκαν γύρω από αυτό το μεγάλο, ότι η Ελλάδα θα αλλάξει στρατόπεδο. Δεν άλλαξε.
Και αν διεκδικεί ο Αλέξης σήμερα την κληρονομιά του Ανδρέα, δεν το πράττει για να κάνει ρήξεις με το κατεστημένο, αλλά για να μετατρέψει την Αριστερά από κόμμα απροσάρμοστων σε κόμμα προσαρμοσμένων.
Οπως και το ΠΑΣΟΚ της περιόδου 1993-1995. Αλλωστε, τον Ανδρέα αυτής της εποχής διεκδικεί, τα κόλπα του Ανδρέα της εποχής 1981-1989 ήδη τα χρησιμοποίησε, δεν φτουράνε πια.
Μανώλης Κοττάκης
