Τελικά, η «λίστα Λαγκάρντ» «θάφτηκε», παραποιήθηκε ή όλα έγιναν σωστά και άγια; Για όσους εξακολουθούσαν μέχρι πρότινος να προσπαθούν να μας πείσουν για το αγαθό των προθέσεων των εμπλεκομένων, μετά την εκκωφαντική καταδίκη του Ιωάννη Διώτη σε 10 χρόνια φυλάκιση με αναστολή, η Δικαιοσύνη επιβεβαίωσε ότι πρόκειται για μια άκρως «αμαρτωλή» υπόθεση.
Ομως, κατά περίεργο τρόπο, ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου (ο νούμερο ένα υπεύθυνος) την έβγαλε σχεδόν «καθαρή», ενώ και ο έτερος πρωταγωνιστής Ευάγγελος Βενιζέλος κατάφερε να γλιτώσει έως τώρα από κάθε ευθύνη. Την πλήρωσε, δηλαδή, μόνο ο Διώτης, το πιο εύκολο θύμα.
Τι έχουν, άραγε, να πουν τώρα εκείνοι οι βουλευτές (μεταξύ των οποίων και ο σημερινός Πρόεδρος της Δημοκρατίας), που το 2012 ψήφισαν να μην ελεγχθεί η υπόθεση από το Κοινοβούλιο και ουσιαστικά να κουκουλωθεί; Μετά την καταδίκη Διώτη πώς νιώθουν, άραγε;
Θυμίζω (έτσι, για την… ιστορία) ότι το βράδυ της 19ης Δεκεμβρίου 2012 η Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής αποφάσισε να παραπέμψει την έρευνα για τη «λίστα Λαγκάρντ» στην Επιτροπή Ελέγχου «Πόθεν έσχες». Στην ψηφοφορία που ακολούθησε, εναντίον της συνέχισης της σχετικής έρευνας ψήφισαν οι Αναστάσιος Νεράντζης, Βύρων Πολύδωρας, Προκόπης Παυλόπουλος και Γιώργος Βλάχος από τη Ν.Δ., ο Απόστολος Κακλαμάνης του ΠΑΣΟΚ, ο Νίκος Τσούκαλης της ΔΗΜ.ΑΡ. και ο Μιχαήλ Αρβανίτης της Χρυσής Αυγής.
Αντίθετα, υπέρ της συνέχισης των ερευνών ψήφισαν η Ζωή Κωνσταντοπούλου, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, ο Θεόδωρος Δρίτσας του ΣΥΡΙΖΑ, η Λιάνα Κανέλλη του ΚΚΕ, ο Γιάννης Δημαράς των Ανεξάρτητων Ελλήνων και ο Μανώλης Κεφαλογιάννης της Ν.Δ. Αυτά για να μην ξεχνάμε τόσο εύκολα.
Τώρα, η Δικαιοσύνη με τον πιο επίσημο τρόπο απεφάνθη -και μάλιστα ομόφωνα- ότι η υπόθεση είναι σκοτεινή και πως επιχειρήθηκε μεθόδευση για να μην ελεγχθούν μεγαλοφοροφυγάδες. Το δικαστήριο έκρινε ότι ο Διώτης είχε δόλο «θάβοντας» το ηλεκτρονικό αρχείο και πως από αυτή την παράλειψή του ευνοήθηκαν όσοι περιλαμβάνονταν στον επίμαχο κατάλογο, καθώς δεν ελέγχθηκαν.
Το ερώτημα, όμως, είναι το εξής: Μόνος του έδρασε ο Διώτης; Εφόσον είχε δόλο, από ποιον έλαβε την εντολή για το «κουκούλωμα» της υπόθεσης; Πώς είναι δυνατόν ο προϊστάμενός του Γιώργος Παπακωνσταντίνου να μην… έχει ιδέα και ο επικεφαλής του ΣΔΟΕ να δρα ανεξέλεγκτος; Και, αν πράγματι ο κ. Διώτης έκανε τα δικά του «κόλπα», γιατί ο κ. Παπακωνσταντίνου δεν τον επανέφερε στην τάξη, αν διαφωνούσε με αυτούς τους χειρισμούς;
Εν ολίγοις, η ομόφωνη καταδίκη του τότε επικεφαλής του ΣΔΟΕ «καίει» κυρίως τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου, που στη συνείδηση του μέσου Ελληνα είναι ένα μοιραίο πρόσωπο όχι μόνο για τη συγκεκριμένη υπόθεση, αλλά συνολικά για την κατρακύλα της χώρας. Μπορεί ο υπ. Οικονομικών του Γ. Παπανδρέου να καταδικάστηκε επίσης σε ένα έτος φυλάκιση με αναστολή, όμως η απόφαση εναντίον του ήταν «χάδι», αφού θεωρήθηκε υπεύθυνος μόνο για νόθευση εγγράφου και όχι για απιστία. Πράγματι, διέπραξε πλαστογραφία κατά τους δικαστές, αλλά… κατά λάθος, γι’ αυτό και η κατηγορία από κακούργημα μετατράπηκε σε πλημμέλημα.
Η υπόθεση της «λίστας Λαγκάρντ» είναι βέβαιο ότι έχει πτυχές που ακόμα δεν έχουν ξεκαθαρίσει. Στο μέλλον θα μάθουμε πολύ περισσότερα για τις μεθοδεύσεις που έγιναν υπέρ των πλουσίων και των ισχυρών.
Τουλάχιστον η τελευταία απόφαση της Δικαιοσύνης εναντίον του Ι. Διώτη ακυρώνει τις προσπάθειες γνωστών κύκλων να θολώσουν τα νερά. Καλά θα κάνει λοιπόν και ο κ. Βενιζέλος να αναφέρεται με μεγάλη προσοχή στο θέμα, γιατί παρέλαβε το αμαρτωλό στικάκι από τα χέρια του καταδικασμένου Διώτη. Θα μάθουμε, άραγε, ποτέ τι ακριβώς έκανε έχοντας αυτό το υλικό στα χέρια του; Γιατί, εξ όσων είναι γνωστά, δεν έδωσε εντολή για κανέναν έλεγχο και δεν το παρέδωσε στον διάδοχό του. Κοινώς, το έθαψε κι αυτός! Εφόσον η Δικαιοσύνη απεφάνθη ότι το Δημόσιο ζημιώθηκε, είναι δυνατόν να μην ελέγχεται και ο Βενιζέλος; Αν ο Διώτης είναι ένοχος, πώς γίνεται ο Βενιζέλος να είναι αθώος; Μυστήρια πράγματα…
Δημήτρης Ριζούλης
