Το ζήτημα τω αδειών θέλει νηφάλια προσέγγιση, λογική και στόχουςH πραγματικότητα στις φυλακές είναι άθλια. Εχω γράψει γι’ αυτό. Εχω γράψει πως η ποινή δεν λέει, π.χ., 20 χρόνια κάθειρξη και από κάτω, αοράτως με σινική μελάνη, «στη διάρκεια δε της κράτησής σου θα σε εξευτελίζουμε με συνθήκες ανάρμοστες ακόμη και για ζώα, όχι για ανθρώπους». Βασική αιτία ο υπερπληθυσμός των κρατουμένων, εκ των οποίων σχεδόν τα 3/4 είναι αλλοδαποί κι εδώ, θέλουν δεν θέλουν οι ιδεοληπτικοί και φραγκοφονιάδες «δικαιωματιστές», το λαθρομεταναστευτικό συνδέεται με το πρόβλημα ασφάλειας και την ασφυξία στο μόνο κατ’ όνομα «σωφρονιστικό» σύστημα. Γι’ αυτό μάλλον και μια ολοκαίνουργια φυλακή, στη Δράμα, μαζεύει αράχνες άδεια, κύριε Κοντονή μας.
Η λύση βέβαια δεν είναι να τους αμολήσουμε όλους, ούτε να κατεβάσουμε κι άλλο τις ποινές, διότι σε λίγο το έγκλημα θα… συμφέρει. Αν οι ποινές είναι μόνον ονομαστικές και επιβάλλονται συμβολικά, τότε η αποτροπή πάει περίπατο. Ηδη στα πλημμελήματα σχεδόν κανείς δεν φυλακίζεται, ενώ στα κακουργήματα, με όσα ισχύουν για την πραγματικά εκτιτέα ποινή, την υφ’ όρον απόλυση και τον φονικό Νόμο Παρασκευόπουλου, τα πράγματα βρίσκονται πλέον μεσοτοιχία με ένα αίσθημα ατιμωρησίας. Το ζήτημα των αδειών, όπως και κάθε πολιτικό ζήτημα, θέλει νηφάλια προσέγγιση, λογική και στόχους.
Οταν ο κρατούμενος δεν επιστρέψει από άδεια, θεωρείται απόδραση και διαπράττει πλημμέλημα. Πόσοι επιστρέφουν; Η συντριπτική πλειοψηφία. Εχουμε ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά αποδράσεων, μη επιστροφών. Αρα, ας μην τσουβαλιάζουμε όλους τους κρατουμένους. Ο νόμος, άλλωστε, προβλέπει διάφορα κριτήρια για να χορηγηθεί η άδεια, που σκοπό έχει την επανένταξη του κρατουμένου, τη διατήρηση των οικογενειακών δεσμών, με μια κουβέντα, να νιώσει λίγο ανθρωπιά, να μην αποξενωθεί από τη φυσιολογική ζωή, να μην αποκτηνωθεί.
Είναι δε και η ανταμοιβή, έπειτα από μερικά χρόνια κράτησης, για την καλή πειθαρχική συμπεριφορά του κρατουμένου. Υπάρχουν διάφορες προϋποθέσεις, μία από τις οποίες είναι ο μη κίνδυνος να την κοπανήσει και η μη επικινδυνότητα να τελέσει νέα αδικήματα.
Η θέση της ΝΕΑΣ ΔΕΞΙΑΣ είναι καταρχάς πως πρέπει να καταργηθεί ο Νόμος Παρασκευόπουλου, που στάζει αίμα πολιτών που δολοφονήθηκαν, βιάστηκαν, βασανίστηκαν, ληστεύθηκαν από σκληρούς κακοποιούς που άφησε πρόωρα ελεύθερους ο «ανθρωπισμός» του ιδεοληπτικού αριστερού υπουργού. Πρόσφατα θύματα, ο αείμνηστος φίλος και συνάδελφός μου Μιχάλης Ζαφειρόπουλος, η ηλικιωμένη κυρία που την έκαιγαν με ηλεκτρικό σίδερο για να τους δώσει χρήματα κι άλλοι πολλοί. Το ίδιο πάσχει και ο θεσμός των αδειών. Πριν από λίγα χρόνια, φιλικό μου πρόσωπο, γιατρός σε δημόσιο νοσοκομείο, περιέθαλψε κοριτσάκι του οποίου είχε σχεδόν αλέσει τα γεννητικά όργανα με ξύλο που της έμπηξε ένας κρατούμενος, που βρισκόταν σε άδεια από τη φυλακή, όπου εκρατείτο ως υπότροπος παιδεραστής.
Ξεχάστε, λοιπόν, κάθε ιδεολογική φόρτιση. Κανείς δεν βρίσκεται στη φυλακή για «ιδέες». Τα δικαστήριά μας, εδώ και δεκαετίες, δικάζουν μόνον εγκληματικές πράξεις, όχι ιδέες ή πεποιθήσεις. Για συγκεκριμένες, λοιπόν, κατηγορίες εγκληματιών, βιαστές, παιδόφιλους, δολοφόνους, ληστές, μέλη εγκληματικών οργανώσεων, οι άδειες πρέπει να καταργηθούν και να δίνονται με φειδώ μόνο σε αυτούς που αποδεδειγμένα μετανόησαν, συνεργάστηκαν με τον νόμο.
Δεν μπορούν να παίρνουν άδεια όσοι σκότωσαν και καλούν άλλους να ξανασκοτώσουν, όσοι λήστεψαν και δεν έπαιξαν βλέφαρο για τα θύματά τους και εγκωμιάζουν τις ίδιες τους τις πράξεις ή ανάλογης απαξίας άλλων, προτρέποντας σε νέα κακουργήματα. Κι αυτό ισχύει για όλους, είτε φοράνε κόκκινα είτε φοράνε μαύρα. Αλλιώς το αίμα των νέων θυμάτων, μαζί με των παλαιών, θα βαραίνει όσους νομοθέτησαν αυτήν τη θεσμική ανομία.
Και, φυσικά, χρειαζόμαστε επειγόντως νέες φυλακές, με συνθήκες για ανθρώπους και όχι άντρα ανομίας, όπου κάνουν κουμάντο πάλι οι κακοποιοί και όπου μπαίνεις μικροκακοποιός και βγαίνεις ξεσκολισμένος και «επιμορφωμένος» φονιάς, που αν θέλεις και πρέζα, τη βρίσκεις πιο εύκολα μέσα, απλά ακριβότερη…
Φαήλος Μ. Κρανιδιώτης
*Πρόεδρος της ΝΕΑΣ ΔΕΞΙΑΣ
