Η απόφαση του Κυριάκου να αδειάσει το γήπεδο από τους Μητσοτάκηδες Από τον
Μανώλη Κοττάκη
Οσο ζούσαν ο Κωνσταντίνος και η Μαρίκα, η εικόνα ενότητας της οικογένειας Μητσοτάκη προς τα έξω ήταν αδιαπραγμάτευτη, όσες συγκρούσεις κι αν σοβούσαν στο εσωτερικό της. Η αείμνηστη Μαρίκα, μάλιστα, είχε εισαγάγει μια καινοτομία, την οποία ουδέν μέλος της οικογένειας μπορούσε να αγνοήσει: Πάσχα και καλοκαίρι, όλη η οικογένεια καθόταν γύρω από το ίδιο τραπέζι, στο Ακρωτήρι, υποχρεωτικά μαζί. Για να λείψει κάποιος απαιτείτο ειδική άδεια από τη Μαρίκα.
Η οικογένεια ήταν κατά βάση μητριαρχική. Οταν εξέλιπε η Μαρίκα, τον ρόλο αυτόν ανέλαβε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης – όχι με την ίδια συστηματικότητα, αλλά τον ανέλαβε. Η οικογένεια εμφανιζόταν προς τα έξω σαν μια γροθιά. Το κλίμα χάλασε, όταν ο επίτιμος κλήθηκε να αποφασίσει μεταξύ Ντόρας και Κυριάκου για την εσωκομματική εκλογή του 2015. Αν και παρέπεμψε το θέμα στη διαιτησία μιας δημοσκόπησης, μάλλον προτιμούσε Κυριάκο.
Οχι επειδή η Ντόρα είχε ήδη εκτεθεί ανεπιτυχώς μία φορά ως υποψήφια αρχηγός, αλλά γιατί, κατά βάθος, ήθελε τη συνέχεια του ονόματος του πατρός του: Κυριάκος Μητσοτάκης ονομαζόταν ο πατέρας του και ήταν ο αρχηγός του κόμματος των «Ξυπόλητων» στην Κρήτη (αναλυτικά στοιχεία για το γενεαλογικό δέντρο της οικογένειας υπάρχουν σε βιβλίο που έγραψε και μου δώρισε η Ζωή Μητσοτάκη). Από τη στιγμή που εξελέγη αρχηγός ο Κυριάκος, μοιραία κάποια στιγμή τα πράγματα θα λάμβαναν την τροπή που πήραν.
Οσοι στο παρασκήνιο επιχειρούν να μεταθέσουν τις ευθύνες για την απόφαση αποκλεισμού της Ντόρας στη Μαρέβα ή στον Τάκη Θεοδωρικάκο νομίζω ότι υποτιμούν τον πρόεδρο της Ν.Δ. Ο Μητσοτάκης επιθυμεί ένα όνομα στη μαρκίζα και ένα «μητσοτακικό» κέντρο στην προεδρία – αρχηγία – εξουσία, όχι δύο και τρία. Θέλει, μάλιστα, να αντικαταστήσει, στο μέτρο του δυνατού, το επώνυμο.
Μητσοτάκης και όποιες αντισυσπειρώσεις δημιουργεί με το λαϊκό και αθώο «Κυριάκος». Πρόκειται, λοιπόν, κατά βάση για πολιτική απόφαση. Ο Μητσοτάκης θέλει να αδειάσει το γήπεδο από τους Μητσοτάκηδες και να μείνει, ως Κυριάκος, ο μόνος Μητσοτάκης σε αυτό. Αν η Ντόρα, με το ειδικό βάρος που έχει, «θολώνει» την εικόνα στο πρώτο ραντεβού με τη Μέρκελ, κάθεται στην πρώτη σειρά των βουλευτικών εδράνων και του Κοινοβουλίου, διαφωνεί με τη συμμαχία Μητσοτάκη – Αδωνη και διεκδικεί το αυτονόητο, να έχει λόγο, με την ιδιότητα του παλαιού στελέχους του κόμματος (και όχι της αδελφής), αυτό λογικά δεν αρέσει στον Κυριάκο. Αυτό, βεβαίως, δεν σημαίνει και ότι συμφωνώ με την απόφασή του. Την κατανοώ μεν, δεν συμφωνώ δε. Ο Μητσοτάκης έλαβε μια απόφαση εν ψυχρώ. Ο Ευάγγελος Αβέρωφ, όμως, έλεγε ότι η πολιτική «δεν πρέπει να είναι αποστεωμένη από το συναίσθημα». Διότι μετά είναι κάτι άλλο.
