Αποτελεί το σωσίβιο του ναυαγίου της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής επειδή παγίδευσε τον Ερντογάν
Από τον
Αλκιβιάδη Κ. Κεφάλα*
Το χωριό Πλέρμελ στη Βρετάνη έγινε διάσημο επειδή το Κρατικό Συμβούλιο της Γαλλίας επέβαλε προσφάτως την αφαίρεση του χριστιανικού σταυρού από το μνημείο του χωριού, με την αιτιολογία ότι προσβάλλει τους μουσουλμάνους. Η ενέργεια αυτή θα μπορούσε να θεωρηθεί μεμονωμένη αν ήταν η μοναδική. Αντιθέτως, κάθε χρόνο στην Ευρώπη θεσμοθετούνται όλο και περισσότερες διοικητικές και πολιτικές πράξεις τοπικών κοινοβουλίων, κυβερνήσεων, συνταγματικών δικαστηρίων και διεθνών οργανισμών που επιταχύνουν την ταχεία ισλαμοποίηση της Ευρώπης.
Στην αντίθετη κατεύθυνση, σε αυτό που σήμερα θεωρείται «πολιτικός ορθολογισμός», η κυβέρνηση των ΗΠΑ απεφάσισε να αποχωρήσει από την UNESCO επειδή η τελευταία προσπαθεί να αναθεωρήσει και να ξαναγράψει την παγκόσμια Ιστορία με την αρωγή του αραβικού χρήματος. Επίσης, την τελευταία στιγμή απεφεύχθη η εκλογή στην προεδρία της UNESCO του ισλαμιστή υποψηφίου του Κατάρ, που υποστηρίζονταν από την Τουρκία.
Μέσα από το ισλαμικό πολιτικό περίβλημά της η UNESCO, αφενός, τηρεί σιγήν ιχθύος για την επανεμφάνιση του Προφήτη στην Αγία Σοφία και, αφετέρου, επιχειρεί να σβήσει τα ιστορικά ίχνη του λαού του Ισραήλ από τις βιβλικές περιοχές του, μετονομάζοντας τον Τύμβο της Ραχήλ και το Σπήλαιο του Πατριάρχη σε Bilal ibn Rabah και Ιbrahimi Moscue. Ηδη από τον Αύγουστο του 2015 η UNESCO προσπαθεί να επιβάλλει ισλαμικές ονομασίες στους ιερούς εβραϊκούς χώρους, αλλάζοντας ακόμη και τις ονομασίες του Τείχους των Δακρύων και του Ορους των Ελαιών, αγνοώντας το γεγονός ότι το Ισλάμ εμφανίστηκε στην ιστορική περιοχή των Εβραίων 3.000 χρόνια μετά την παράδοση των Δέκα Εντολών στον Αβραάμ.
Στο ίδιο μήκος κύματος με τους διεθνείς οργανισμούς και τα ευρωπαϊκά πολιτικά και πολιτιστικά ιδρύματα, ο πρόεδρος της Τουρκίας αφουγκράζεται τον αντίλαλο της «φωνής της καρδιάς του» να έρχεται από τα νησιά του Αιγαίου, καθώς και από τη Θράκη επιτοπίως με την αρωγή της κυβέρνησης των Αθηνών.
Η τελευταία, αμέσως μετά την κατάληψη της εξουσίας, όχι μόνο απηύθυνε ανοικτή πρόσκληση στους ισλαμικούς πληθυσμούς της υφηλίου να εποικίσουν τη χώρα και την Ευρώπη, εξυπηρετώντας έτσι τα μακροπρόθεσμα στρατηγικά σχέδια της Τουρκίας, αλλά εξακολουθεί να εφαρμόζει με κλιμακούμενη ένταση τις έξωθεν επιβαλλόμενες πολιτικές του οικονομικού και βιολογικού αφανισμού του αυτόχθονος πληθυσμού μέσω της μεθοδευμένης συρρίκνωσης της εργασίας και της οικονομίας.
Και ενώ η χώρα και η Ευρώπη έχουν πλέον υποκύψει στον «πολιτικό ορθολογισμό» της αλλαγής της πληθυσμιακής σύνθεσης και του πολιτισμού των με την αρωγή του ισλαμικού χρήματος, η ελπίδα ότι κάποτε θα δοθεί ένα τέλος σε αυτή την κατάσταση έρχεται από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού.
Η απόφαση του Ντόναλντ Τραμπ να αναγνωρίσει την Ιερουσαλήμ ως την πρωτεύουσα του Ισραήλ, εκτός από την απονομή της ιστορικής δικαιοσύνης, εκπέμπει το μήνυμα ότι η επιχείρηση εξισλαμισμού του δυτικού κόσμου βαίνει προς το τέλος της. Εντός των ανωτέρω πολιτικών πλαισίων η αμερικανική κυβέρνηση, αμέσως μετά τους ερασιτεχνικούς χειρισμούς της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής και τις δηλώσεις του Τούρκου προέδρου στην Αθήνα, τοποθετήθηκε με σαφήνεια στο γεγονός ότι δεν πρόκειται να αποδεχτεί ουδεμία αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάννης, καθώς και την αλλαγή των συνόρων της περιοχής.
Η απόφαση του Τραμπ αποτελεί το σωσίβιο του ναυαγίου της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής επειδή παγίδευσε τον Ερντογάν εξοργίζοντάς τον. Ο τελευταίος είναι αναγκασμένος να δράσει πολιτικά εναντίον του Ισραήλ, διαφορετικά κινδυνεύει να απολέσει τον αυτόκλητο τίτλο του «προστάτου» των μουσουλμάνων ανά την υφήλιο.
*Διδάκτωρ Φυσικής του πανεπιστημίου του Manchester, UK, δ/ντής Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών
