Η άλλη όψη των υποσχέσεων για μείωση της φορολογίας Από τον
Γιώργο Χαρβαλιά
Δεν υπάρχει εχέφρων Ελληνας πολίτης, ανεξαρτήτως ιδεολογικής ή κομματικής προέλευσης, που να μην αναγνωρίζει ότι τα φορολογικά βάρη που επιβλήθηκαν στη διάρκεια της κρίσης στραγγαλίζουν την οικονομία. Οι υπερβολικοί, δυσβάστακτοι και εν πολλοίς άδικοι φόροι συνθλίβουν τη ραχοκοκαλιά των παραγωγικών τάξεων, διαλύουν τη μεσαία τάξη και εν τέλει υπονομεύουν όποια προοπτική ανάπτυξης.
Απλά πραγματάκια του Θεού. Δεν χρειάζεται να είσαι ειδικός για να τα καταλάβεις. Ακόμη και οι καθ’ έξιν ψεύτες πολιτικοί μας αναγκάζονται να το ομολογήσουν.
Οποιον και να ρωτήσεις, από τον Αλέξη Τσίπρα και τον Κυριάκο ως τον Γιωργάκη, τον Βενιζέλο και τον Αντώνη Σαμαρά, τα ίδια θα σου πουν: ότι με τέτοιους φορολογικούς συντελεστές δεν υπάρχει περίπτωση η οικονομία να μπει σε τροχιά βιώσιμης ανάπτυξης. Αντιθέτως, είναι πολύ πιο πιθανό να καταρρεύσει με εκκωφαντικό κρότο. Σωστά, επομένως, ο Μητσοτάκης ανάγει ως ακρογωνιαίο λίθο της μελλοντικής κυβερνητικής πολιτικής του τη δραστική μείωση των φόρων. Μόνο που η εξαγγελία βασίζεται σε μία εσφαλμένη παραδοχή: ότι αν δεν υπήρχε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝ.ΕΛ., δεν θα υπήρχαν και οι φόροι. Τεράστιο σφάλμα. Γιατί τους φόρους δεν τους επέβαλε ο Τσίπρας. Οι έξω τους επέβαλαν στον Τσίπρα, όπως ακριβώς και στους προκατόχους του. Ο χορός της άγριας φοροεπιδρομής δεν ξεκίνησε το 2015. Επί Γιωργάκη ξεκίνησε και συνεχίστηκε στις κυβερνήσεις Παπαδήμου, Σαμαρά, πριν παραλάβει τη σκυτάλη η σημερινή.
Μόνο που όλοι αυτοί δεν ήταν ούτε σαδιστές ούτε υποψήφιοι αυτόχειρες. Δεν έβαζαν φόρους για να απολαύσουν την εξόντωση της ελληνικής κοινωνίας ούτε για να επιταχύνουν την πολιτική κατακρήμνισή τους. Υποχρεώθηκαν να το κάνουν, υποκύπτοντας στον εκβιασμό των δανειστών, υπό την απειλή ενός φάσματος γενικευμένης χρεοκοπίας.
Αυτοί οι τελευταίοι ουδόλως ενδιαφέρονται αν θα ψοφήσει η αγελάδα από το πολύ άρμεγμα. Θα βρουν τρόπο να εκμεταλλευτούν ακόμη και το κουφάρι της. Συνεπώς, για χαλάρωση των μέτρων ούτε λόγος. Εκτός και αν, αγαπητέ Κυριάκο, πιστεύεις ότι οδεύουμε προς μία «καθαρή έξοδο» που θα μας επιτρέπει μετά να κάνουμε ό,τι γουστάρουμε. Οπότε… μπράβο στον Τσίπρα, να του στήσουμε και άγαλμα!
Επειδή, όμως, η έξοδος δεν θα είναι «καθαρή», καλύτερα μην τάζεις πράγματα τα οποία δεν θα σε αφήσουν να κάνεις. Αν ζητήσεις από τους Γερμανούς να μειώσεις φόρους χωρίς «αιματηρά ισοδύναμα», θα σου απαντήσουν: «Πήγαινε, χρυσούλι μου, στη γωνία να δεις αν έρχομαι…» Τόσο απλά…
