Το «τέρας» δαμάζεται μόνο με παιδεία και αλληλοσεβασμό
Από τη
Βάσω Κόλλια
Πριν από λίγες μέρες ένας νέος άνθρωπος, ο δημοσιογράφος Βασίλης Μπεσκένης, έχασε ξαφνικά τη ζωή του την επόμενη ακριβώς μέρα της βάφτισης του γιου του.
Ο άνθρωπος μπροστά σε μια τέτοια είδηση παγώνει, ακόμη και αν ο ίδιος προσωπικά δεν γνωρίζει τον αποθανόντα. Και μόνον στο άκουσμα μιας τέτοιας είδησης έρχεται αντιμέτωπος με τον φόβο και την αγωνία του θανάτου. Ο τόσο απροσδόκητος χαμός ενός τόσο νέου ανθρώπου δεν μπορεί να μην προκαλεί τρόμο σε κάθε φυσιολογικό άνθρωπο.
Και όμως, μετά το πρώτο σοκ από την είδηση του θανάτου, έρχεται ένα δεύτερο σοκ, χειρότερο από το πρώτο. Το σοκ που προκάλεσε η εμετική και χυδαία αντίδραση στην είδηση του θανάτου στα social media. Ανθρωποι με πρωτόγονα και χαμερπή ένστικτα εξέφραζαν την ικανοποίησή τους και τη χαρά τους που ο δημοσιογράφος «τιμωρήθηκε» για την «τρόικα» και τις απόψεις του. Οχετός και χυδαιότητα απέναντι σε έναν άνθρωπο που το μόνο που έκανε ήταν να έχει την άποψή του και να κάνει τη δουλειά του όπως εκείνος νόμιζε σωστά. Κάτι που άθλια ανθρωπάκια δεν σέβονται ούτε απέναντι στη στιγμή του θανάτου. Η διαφωνία τους γίνεται δηλητήριο αλλά και στάση ζωής, που υπαγορεύει ότι η ζωή των ανθρώπων που δεν συμφωνούν μαζί τους δεν έχει καμία αξία. Κάτι αντίστοιχο έγινε πριν από λίγο καιρό με την περιπέτεια υγείας του Θανάση Πλεύρη και λίγο παλιότερα με της Μαριέττας Γιαννάκου.
Δυστυχώς, δεν είναι η πρώτη φορά που συναντάμε αυτήν τη χυδαιότητα και την άρρωστη μικροψυχία στον δημόσιο χώρο. Σημερινός πρόεδρος κοινοβουλευτικού κόμματος έγινε γνωστός στο πανελλήνιο όταν μέσω του καναλιού του καταριόταν τους Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και Ανδρέα Παπανδρέου να πάθουν καρκίνο…
Αραγε, τι άνθρωποι είμαστε και επιδεικνύουμε αυτήν τη συμπεριφορά και, μάλιστα, δημόσια; Τι άνθρωποι είμαστε και μας έχει κυριεύσει το μίσος και για τον συνάνθρωπό μας, ακόμη και αν δεν τον γνωρίζουμε προσωπικά. Βέβαια, πάντα υπήρχαν τέτοια άθλια ανθρωπάκια, απλώς σήμερα, με την κυριαρχία των social media, έχει αποκαλυφτεί σε όλο το μεγαλείο του ο άρρωστος αξιακός τους κώδικας.
Τι φταίει και επιδεικνύουμε τέτοιες συμπεριφορές;
Οσο δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε την κρίση αξιών και αρχών που μαστίζει την κοινωνία μας, όσο δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε την κρίση του ανθρωπισμού, θα συνεχίσουμε να απορούμε για το τι άνθρωποι είμαστε.
Για να μην ισοπεδώνουμε όμως τα πάντα, υπάρχει και το κομμάτι εκείνο του ελληνικού λαού που -ευτυχώς- είναι το μεγαλύτερο και είναι αφάνταστα ανθρώπινο. Το χαρακτηρίζει μια τρυφερότητα που δύσκολα τη βρίσκεις άλλου. Η έξοδος από την κρίση δεν εξαρτάται μόνο από το τέλος των Μνημονίων ή τη ρύθμιση του χρέους, εξαρτάται πρωτίστως από την αντιμετώπιση του σαθρού αξιακού μας συστήματος.
Μόνον η παιδεία, η διασφάλιση δικαιοσύνης, ισότητας, αλληλεγγύης, αξιοκρατίας και αλληλοσεβασμού μπορούν να αντιμετωπίσουν το τέρας που έχουμε δημιουργήσει και συνεχίζει να αυτοαποκαλείται άνθρωπος. Μόνον έτσι θα ξαναδημιουργήσουμε την Ελλάδα της ανθρωπιάς, που όλα μπορεί να τα δαμάσει, ακόμη και το δικό της κακό πρόσωπο. Κάτι που πρέπει να κάνουμε γρήγορα για μη συνηθίσουμε το τέρας, όπως θα έλεγε ο Μάνος Χατζιδάκις.
