Το ζήτημα είναι να σε σέβονται. Και αν δεν σε σέβονται, πρέπει να σε φοβούνταιΑπό τον
Ραφαήλ Καλυβιώτη
Εχοντας διανύσει η χώρα μας κάποιο μέρος από τις διαπραγματεύσεις με τα Σκόπια, είναι κουραστικό να ακούει κανείς συνεχώς ανόητα επιχειρήματα περί «blame game» σε περίπτωση που η στάση της Ελλάδος είναι άτεγκτη εν αναφορά του ονόματος «Μακεδονία». Με λίγα λόγια, μας λένε «έγκυροι» διπλωμάτες ότι θα κερδίσουν οι Σκοπιανοί τις εντυπώσεις, εάν η δική μας θέση είναι σκληρή και ως εξ αυτού θα αναγνωριστούν ως «Μακεδονία» από όλα τα κράτη του κόσμου.
Οι άνθρωποι που τα λένε αυτά πάντως μάλλον έχουν παρανοήσει την αξία της διπλωματίας εν αναλογία της ισχύος και είναι καλύτερα να ανοίξουν και κανένα βιβλίο όπως του Σμιτ περί της έννοιας του πολιτικού. Εάν ένα κράτος που είναι ισχυρό και είναι μέσα στο ΝΑΤΟ δεν πάει να αναγνωρίσει το άλλο κράτος που παρακαλά να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ, με ποιον θα συνταχθεί όλη η υφήλιος πλην του κράτους που είναι μέσα στην Ατλαντική Συμμαχία; Οσο έχει εσωτερική/εξωτερική κυριαρχία το κράτος μέσα στο ΝΑΤΟ, το πρόβλημα θα το έχει το κράτος που θέλει να ενταχθεί σε μία συμμαχία.
Η Αθήνα δεν έχασε τον Πελοποννησιακό Πόλεμο επειδή κατέστρεψε τους Μηλίους προς παραδειγματισμό. Ούτε το Ισραήλ έχασε την ισχύ του στη Μέση Ανατολή επειδή απέκτησε με τον καιρό ένα κακό μαρκετίστικο προφίλ. Το ζήτημα είναι να σε σέβονται. Και αν δεν σε σέβονται, πρέπει να σε φοβούνται. Αλλά συνήθως σε σέβονται όσοι σε φοβούνται.
Και επειδή αυτήν την απλή αλήθεια δεν την αντιλαμβάνονται οι πολιτικοί ταγοί μας, την αντιλαμβάνεται καλύτερα ο απλός λαός που διαδήλωσε με σθένος την προηγούμενη εβδομάδα. Στη Θεσσαλονίκη θριάμβευσε με αυτήν τη μαζική συμμετοχή η Ελλάδα τού «κάπου» και όχι η Ελλάδα τού «οπουδήποτε». Η Ελλάδα τού «οπουδήποτε» είναι η Ελλάδα αυτών που δεν αισθάνονται τίποτα γι’ αυτόν τον έρημο τόπο, αλλά απλά τον βλέπουν ως ένα γεωγραφικό τοπίο που αξίζει να το πατάς μόνον εφόσον σου προσφέρει πίσω οικονομικές απολαβές, ανταπόδοση δηλαδή κενή αισθήματος, συναισθήματος, ό,τι μας κάνει ανθρώπους.
Η Ελλάδα τού «κάπου» όμως είναι η Ελλάδα της ταυτότητας, η Ελλάδα της μνήμης. Είναι το έθνος εκείνο όπου τα κοινά βιώματα, οι παραδόσεις και η γλώσσα έφτιαξαν το «ομότροπον». Αυτήν την Ελλάδα λοιπόν δεν έχουν καταφέρει να την υποτάξουν ακόμα όσο ο άνθρωπος παραμένει άνθρωπος με μνήμη και οικογένεια που θα του μεταφέρει τα συλλογικά βιώματα. Αυτή η Ελλάδα τού «κάπου» συναισθάνεται τη Μακεδονία, την Ιστορία της, τους ανθρώπους που έχυσαν ποταμούς αίματος γι’ αυτήν, ώστε να παραμείνει δικιά τους.
Αυτή η Ελλάδα λοιπόν που συγκεντρώθηκε στη Θεσσαλονίκη εξαναγκάζει τους Ελληνες πολιτικάντηδες της φαυλοκρατίας να προσπαθήσουν να αναβαθμίσουν την αποτυχημένη διπλωματία τους. Και όσο και να σκούζουν διάφοροι, μία είναι η πραγματικότητα: Τα μεγαλύτερα συλλαλητήρια που έχουν γίνει ποτέ σε αυτή τη χώρα δεν είναι ούτε συνδικαλιστικά ούτε οικονομικά ούτε αντιαμερικανικά. Είναι συλλαλητήρια εθνικής ταυτότητας από την Ελλάδα τού «κάπου» και όχι από την Ελλάδα τού «οπουδήποτε».
Οι «φιλελεύθεροι» κεντροδεξιοί διανοούμενοί μας με τη συντονισμένη αρθρογραφία τους σε μία πρώην συντηρητική εφημερίδα κατά του συλλαλητηρίου αποδεικνύουν πλέον και επισήμως ότι είναι ιδεολογικά συγγενείς με τους «εκσυγχρονιστές» τύπου Θεοδωράκη και Σημίτη.
Πρόκειται για μία όσμωση των πολιτικά φιλελευθέρων που συμφωνούν ότι η εθνική ταυτότητα είναι κάτι το μπανάλ, κάτι το οποίο λειτουργεί ως όπιο για τους λαούς και δρα εναντίον της «απομάγευσης» που προτείνουν. Η μεγάλη τους λαχτάρα για να εκπολιτίσουν εμάς τους ιθαγενείς που τολμάμε και διαδηλώνουμε είναι η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση μέσα από την οποία θα ενωθούν με τις εξευγενισμένες ελίτ των άλλων χωρών που πέρασαν Διαφωτισμό σε αντίθεση με τον απολίτιστο λαουτζίκο μας. Σε ιδιωτική συζήτηση που είχα με έναν του σιναφιού τους είχε ξεστομίσει το αμίμητο:
«Περισσότερα κοινά έχω με έναν Τούρκο πλούσιο παρά με έναν τραμπούκο Ελληνα οπαδό ποδοσφαιρικής ομάδας». Αυτό το χυδαίο αλαζονικό πνεύμα υποτίμησης της πραγματικότητας και της φύσης του ελληνικού λαού καταδεικνύει την απόσταση των αναγκών του από αυτές τις σύγχρονες Αντουανέτες. Ετσι εξηγείται και η εδραίωση της πεποίθησης ότι κάποιοι από τη Ν.Δ. έχουν ελάχιστες διαφορές με το ΠΑΣΟΚ, το Ποτάμι κ.λπ.
Η μεγάλη διαφορά όμως είναι ότι αυτοί οι τελευταίοι δεν κούνησαν ρούπι από τις αρχικές πολιτικές θέσεις τους. Η Κεντροδεξιά ηττήθηκε κατά κράτος στην ιδεολογική μάχη. Εάν δεν κλείσει η Μεταπολίτευση και δεν αντικατασταθεί η φαυλοκρατία, να μην περιμένετε καμία ουσιαστική αλλαγή στον τόπο.
*Πρόεδρος του Δικτύου Ελλήνων Συντηρητικών, [email protected]
