Το εγχώριο σύστημα είναι ανίκανο να αντιληφθεί το βάρος και τη σοβαρότητα του ΜακεδονικούΑπό τον
Αθανάσιο Γκουρνέλο*
Κάποτε, συνομιλώντας με φίλους Αμερικανούς, εξεπλάγην ακούγοντάς τους να μου λένε ότι στις ΗΠΑ είναι αυτονόητο τα δύο μεγάλα κόμματα να θέλουν και να προωθούν μια κοινή εξωτερική πολιτική, προς όφελος του αμερικανικού έθνους. Η σοβαρότητα -μου είπαν- σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής δείχνει την πολιτική ποιότητα και συμβάλλει στην ισχύ ενός κράτους.
Οσο και να ήθελα, όσα κι αν προσπάθησα, δεν μπορώ να πω το ίδιο για την ελληνική πολιτική σκηνή… Βλέπετε, τις τελευταίες εβδομάδες, με αφορμή το φλέγον ζήτημα του ονόματος του γειτονικού κράτους, θα περίμενε κανείς να δει μια κοινή θέση από τον πολιτικό κόσμο.
Οι οικονομικές συνθήκες έχουν φέρει σε δύσκολη θέση το κράτος και το κύρος μας σε διεθνές επίπεδο έχει πληγεί. Μια ισχυρή, κοινή, πατριωτική και εθνικά επωφελής θέση θα έδειχνε στον υπόλοιπο κόσμο ότι δεν δεχόμαστε προκλήσεις.
Αντιθέτως, όμως, η πολιτική σκηνή της χώρας φέρθηκε και φέρεται με τέτοιον τρόπο, που μόνο μια κωμικοτραγική εικόνα βγαίνει προς τα έξω. Επ’ αφορμή δε των συλλαλητηρίων και των μαζικών κινητοποιήσεων των Ελλήνων, οι θέσεις και τα λεγόμενα διάφορων πολιτικών προσώπων μόνο θλίψη μπορεί να προκαλέσουν.
Από τις χαμηλότερες θέσεις των τοπικών αρχόντων έως αξιωματούχους του κράτους, η εικόνα είναι απογοητευτική. Δήμαρχοι που κοροϊδεύουν και χλευάζουν δημόσια τους πολίτες οι οποίοι συμμετείχαν στο συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης, βουλευτές που… προτίμησαν να μην πάρουν θέση, ανώτατα στελέχη της κυβέρνησης που μιλούσαν με ύφος διανοουμένου περί «ακραίων συλλαλητηρίων» και αντιδράσεων, και αρχηγοί κομμάτων που επέλεξαν να πάνε για σκι από το να σταθούν πλάι στον Ελληνα οικογενειάρχη ο οποίος διαμαρτυρήθηκε για ένα σοβαρότατο εθνικό ζήτημα.
Φυσικά, οι κατά τα άλλα δραστήριες νεολαίες των κομμάτων είχαν εξαφανιστεί. Το «κερασάκι στην τούρτα» έβαλαν οι διάφοροι δημοσιογράφοι, οι οποίοι είτε εκτόξευσαν χονδροειδή ψέματα σχετικά με τις αντιδράσεις των Ελλήνων είτε επέλεξαν να μην καλύψουν το γεγονός.
Εν ολίγοις, το εγχώριο πολιτικό σύστημα είναι ανίκανο να αντιληφθεί το βάρος και τη σοβαρότητα του ζητήματος, την ουσία και τα κέρδη που προσφέρει μια ενιαία, εθνική και πατριωτική στάση στα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, καθώς και την ισχύ που θα προσέφερε στο κράτος μια τέτοια στάση. Εξάλλου, ο βασικός παράγων εξωτερικής πολιτικής δεν είναι ούτε τα καλά συναισθήματα ούτε οι καλές προθέσεις… Είναι η επίδειξη σοβαρότητας και ισχύος.
* Πολιτικός αναλυτής
