Κατάργηση του νόμου περί ευθύνης υπουργώνΑπό τον
Χρήστο Ξενοκώστα*
Με αφορμή το σκάνδαλο της Novartis αναδύονται όλες οι παθογένειες ενός συστήματος που έχει οδηγήσει τη χώρα μας στη χρεοκοπία, σε διεθνή εξευτελισμό και στην οκτάχρονη μνημονιακή επιτροπεία.
Παρακολουθούμε όλοι οι πολίτες μια υπόθεση, για την οποία υπάρχει σφοδρή πολιτική αντιπαράθεση, στα όρια του εμφυλίου, η οποία αποσκοπεί αποκλειστικά στο θυμικό των Ελλήνων.
Ο επονείδιστος νόμος-ντροπή περί ευθύνης υπουργών, παγκόσμιας καινοτομίας δυστυχώς, ο οποίος είχε ως στόχο να μην ποινικοποιείται η πολιτική ζωή του τόπου, έχει καταφέρει να πολιτικοποιεί τις υποθέσεις, οι οποίες άπτονται του κοινού Ποινικού Δικαίου και να αποφέρει μηδενικό ποινικό αποτέλεσμα για το δημόσιο συμφέρον. Επεξηγώντας τη φιλοσοφία του νόμου-τερατούργημα, ο οποίος μετατρέπει το πολιτικό σύστημα σε οργάνωση που λειτουργεί υπεράνω του νόμου, του δημοκρατικού ελέγχου και έξωθεν του πλαισίου μιας ευνομούμενης Πολιτείας, δύναται να συνοψιστεί στα εξής έμπρακτα παρεπόμενα.
Οταν υπάρχει κάποια καταγγελία ή μαρτυρική κατάθεση, η οποία εμπλέκει πολιτικό πρόσωπο σε παράνομες ενέργειες, βάσει του νόμου ο δικαστής ανακριτής υποχρεούται να αποστείλει άμεσα τον φάκελο στη Βουλή, χωρίς να μπορεί να προβεί σε περαιτέρω διερεύνηση και τεκμηρίωση για τα συγκεκριμένα αδικήματα.
Οπότε η δικογραφία που φτάνει στη Βουλή είναι ελλιπής και στο αρχικό στάδιο, αφού ο νόμος απαγορεύει στον δικαστή περαιτέρω ενέργειες. Φτάνοντας στη Βουλή η ελλιπής και ατεκμηρίωτη δικογραφία, διαπιστώνεται ότι έχει παραγραφεί βάσει του ίδιου επάρατου νόμου.
Σ υνεπώς δεν απομένει παρά να γίνει αντικείμενο πολιτικής σπέκουλας και τυφλής αντιπαράθεσης που βασίζονται στο συναίσθημα των ψηφοφόρων, με κυρίαρχη επιχειρηματολογία ότι οι κατηγορίες είναι ανυπόστατες, ελλιπείς και αντικείμενο μεθόδευσης και σκευωρίας. Πώς να μην είναι ελλιπής και ατεκμηρίωτη η δικογραφία, αφού ο νόμος ορίζει να μην προβαίνει ο δικαστής σε περαιτέρω διερεύνηση, αλλά να αποστέλλεται αμελητί στη Βουλή;
Οσοι πολιτικοί, εμπλεκόμενοι σε σκάνδαλα ή όχι, πολιτικοί αρχηγοί και βουλευτικά στελέχη πασχίζουν πράγματι για το δημόσιο συμφέρον και θέλουν να λάμψει η αλήθεια και να αποκαλυφθούν τα πάντα πρέπει να δεσμευτούν δημόσια και να υλοποιήσουν άμεσα δύο μεγάλες συνταγματικές – νομικές αλλαγές, διαφορετικά κρίνονται ύποπτοι και συνεργοί τουλάχιστον στην κοινή συνείδηση όλων μας.
Απαιτούνται πλήρης θεσμικός διαχωρισμός μεταξύ δικαστικής και πολιτικής εξουσίας και ταυτόχρονα κατάργηση του επονείδιστου νόμου, ούτως ώστε να αντιμετωπίζονται οι υπουργοί ως ισότιμοι πολίτες αυτής της χώρας.
*Συγγραφέας, αρθρογράφος
