Πώς η κυβέρνηση επενδύει στην εκλογική οικειοποίηση ειδικών κατηγοριών πληθυσμού για να «φρενάρει» τη ΝΔΑπό τον
Μανώλη Κοττάκη
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ορρωδεί προ ουδενός. Ωρες πριν από τη διεξαγωγή του ποδοσφαιρικού αγώνα ΠΑΟΚ – ΑΕΚ η Επιτροπή Εφέσεων της ΕΠΟ επέστρεψε τους βαθμούς που είχαν αφαιρεθεί στον «Δικέφαλο» για τα επεισόδια στο ματς με τον Ολυμπιακό και αποκατέστησε εν τίνι μέτρω τη σχέση της κυβέρνησης με τον λαό του. Ηρκεσε η εισβολή οπαδών του ΠΑΟΚ στο στούντιο της ΕΤ3, η ρίψη φέιγ βολάν με περιεχόμενο του τύπου «ούτε ΣΥΡΙΖΑ, ούτε Νέα Δημοκρατία, κανένα κόμμα στη Μακεδονία» και ιδού το αποτέλεσμα.
Ο αστικός κόσμος δείχνει να υποτιμά την επίδραση του ποδοσφαίρου στην επιρροή των κομμάτων, γενικότερα των «ειδικών ομάδων πληθυσμού», γι’ αυτό ίσως δεν ενδιαφέρεται γι’ αυτά τα θέματα.
Οσοι, όμως, γνωρίζουν τι καταλυτικό ρόλο παίζουν τα ζητήματα τοπικής υπερηφάνειας, έχουν αίσθηση της πολιτικής σημασίας της σαββατιάτικης απόφασης. Το πρωτάθλημα στον ΠΑΟΚ έχει μεγαλύτερη σημασία στον Βορρά από την έξοδο από το Μνημόνιο.
Αυτή είναι η εποχή του ανορθολογισμού. Θίγω εισαγωγικά αυτό το ζήτημα στο σημερινό σημείωμα για να προβάλλω ένα άλλο, ευρύτερο: Τη σημασία που δίνει ο ΣΥΡΙΖΑ σε ειδικές κοινωνικές ομάδες, είτε φιλάθλους είτε εργαζομένους ή επιχειρηματίες, με τις οποίες είχε άριστες σχέσεις στο παρελθόν η Ν.Δ. Πλην του ΠΑΟΚ, στον οποίο ιδιαίτερη ήταν η επιρροή υπουργών της Ν.Δ., η Αριστερά ρίχνει δίχτυα σε παραδοσιακά συντηρητικά ακροατήρια με έναν και μόνο στόχο. Να αφαιρέσει κρίσιμες ψήφους από τη Ν.Δ. ώστε να μην επιτύχει την αυτοδυναμία. Παράδειγμα δεύτερο: Οι ταξιτζήδες. Παράδειγμα τρίτο: Οι εργάτες καθαριότητας. Παράδειγμα τέταρτο: Οι γιατροί του Δημοσίου. Η επίθεση «αγάπης» που δέχονται από τον Σπίρτζη, τον Σκουρλέτη και τον Πολάκη είναι άνευ προηγουμένου. Οι ταξιτζήδες παρομοιάζουν την πειρατική εταιρία μεταφορών Uber με τον πλανόδιο Πακιστανό με το σεντόνι που κλέβει τη δουλειά του εμπόρου.
Θεωρούν ότι τους κλέβει το ψωμί. Και, ω του θαύματος, το συνδικάτο, που με επικεφαλής τον Μπαντουράκη δόξαζε κάποτε τον επίτιμο, έχει βρει στοργική αγκαλιά στο υπουργείο του «συριζαίου» Σπίρτζη. Οι εργάτες καθαριότητας τώρα, συνδικάτο που επί Εβερτ στον Δήμο Αθηναίων ήλεγχε η ΔΑΚΕ. 8.500 χιλιάδες άνθρωποι, εκ των οποίων οι μισοί διορίστηκαν από δεξιούς δημάρχους, παλεύουν να σταθεροποιήσουν την απασχόλησή τους ύστερα από πολλά χρόνια πολιτικής ομηρίας.
Το παλεύουν με μια ρύθμιση που έχει εφαρμοσθεί στο παρελθόν σε έναν διαγωνισμό που πραγματοποιείται με την άδεια της τρόικας. Αυτοί οι άνθρωποι βρίσκουν πολιτική προστασία στον «συριζαίο» Σκουρλέτη, όχι εκεί που θα έπρεπε.
Οι γιατροί του ΕΣΥ. Δεν υπήρχε στο παρελθόν περίπτωση να είσαι γιατρός και να μην είσαι φιλελεύθερος! Τώρα; ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Ακούν ότι με τυχόν συμπράξεις θα έχουν εργοδότη ιδιώτη, ακούν ότι ο μισθός θα πέσει στο μισό και όπου φύγει φύγει. Βεβαίως, οι ταξιτζήδες σε κάποιους είναι συμπαθείς, σε κάποιους που στο άκουσμα ανακαλούν στη μνήμη τους τύπους που καπνίζουν αναιδώς και ακούν βαριά λαϊκά, όχι. Οι οπαδοί ομάδων το ίδιο, αντιπαθείς.
Οι εργάτες καθαριότητας παραπέμπουν σε στοιχεία «λούμπεν», «κατώτερα». Οι γιατροί του ΕΣΥ «βαρύνονται» με την κατηγορία του δημοσίου υπαλλήλου.
Ολοι, όμως, έχουν ένα κοινό στοιχείο. Ψηφίζουν. Και στον δρόμο για την αυτοδυναμία όχι μόνο δεν πρέπει να λείψει καμία ψήφος, αλλά δεν πρέπει να χαριστεί και στον ΣΥΡΙΖΑ.
