Τόσο ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης όσο και το Μαξίμου ξεχειλώνουν το θέμα για να αποκομίσουν οφέληAπό τον
Δημήτρη Ριζούλη
Πόσο βολεύτηκε ο ΣΥΡΙΖΑ από την επίθεση στον Γιάννη Μπουτάρη δεν λέγεται. Με τα κροκοδείλια δάκρυα και τις υπερβολές περί «δολοφονικής ενέργειας» τα κυβερνητικά στελέχη προκαλούν ακόμα περισσότερο. Τόσο ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης όσο και το Μέγαρο Μαξίμου ξεχειλώνουν όσο δεν παίρνει αυτή την υπόθεση για να αποκομίσουν οφέλη. Ομως πλανώνται αν νομίζουν ότι τέτοια κόλπα περνάνε ακόμα…
Σήμερα ο πρωθυπουργός αναμενόταν να συναντήσει στη Θεσσαλονίκη τον κ. Μπουτάρη προφανώς για να τροφοδοτήσει περισσότερο το θέμα, που σχεδόν επί μια εβδομάδα κρατιέται με νύχια και με δόντια ψηλά στην επικαιρότητα από το σύστημα του Μαξίμου. Δίπλα στο θύμα θα παραστήσει τον… τεθλιμμένο συγγενή μήπως και γίνει λίγο πιο συμπαθής! Φθηνό τουλάχιστον.
Από την άλλη ο πονηρός δήμαρχος βολεύεται κι αυτός, αφού βρήκε τη χρυσή ευκαιρία που έψαχνε για να «αναστήσει» το κατεστραμμένο προφίλ του και να εξασφαλίσει το χρίσμα του κυβερνώντος κόμματος. Καθ’ υπερβολήν ορισμένοι υποστήριξαν ότι πιθανόν να επεδίωξε ένα επεισόδιο εις βάρος του για να κερδίσει συμπάθεια και υποστήριξη. Πάντως τα βίντεο από τα γεγονότα του περασμένου Σαββάτου, που εντέχνως κρύφτηκαν, τον δείχνουν να αποδοκιμάζεται έντονα πολλή ώρα πριν από το κυνηγητό και διά βοής να τον καλεί το πλήθος να αποχωρήσει. Εκείνος επέλεξε να μείνει, παρότι είδε ότι ήταν ανεπιθύμητος και το κλίμα ήταν εξαιρετικά εχθρικό. Αν είχε αποχωρήσει, μάλλον δεν θα είχε συμβεί τίποτα, χωρίς αυτή του η επιλογή να δικαιολογεί κανενός είδους βιαιότητα.
Από την άλλη ο ΣΥΡΙΖΑ βρήκε μια ευκαιρία να αλλάξει την ατζέντα στον δημόσιο διάλογο και να παραστήσει (επίσης) το θύμα φτάνοντας στο σημείο να κατηγορήσει ακόμα και τη Ν.Δ. για το επεισόδιο, χωρίς κανένα στοιχείο και προτού καν ολοκληρώσει τις έρευνες η Αστυνομία. Με ξεδιάντροπες μεθόδους θέλησε να εκμεταλλευτεί μια ακραία συμπεριφορά, ξυπνώντας ένστικτα του παρελθόντος και θυμίζοντας ιστορίες που ουδεμία σχέση έχουν με το σήμερα.
Την ώρα που «κλείδωνε» το επικαιροποιημένο Μνημόνιο, προχωρούσε η προβληματική (κατόπιν πιέσεων) διαπραγμάτευση με τα Σκόπια και έβγαινε στο φως το ύψος των δραματικών μειώσεων των συντάξεων (από τους επίσημους υπολογισμούς των Ταμείων), ο ΣΥΡΙΖΑ βολευόταν με την υπόθεση Μπουτάρη και έριχνε νερό στον μύλο του διχασμού, επειδή έτσι τον βόλευε! Γνωστή τακτική, αλλά επικίνδυνη.
Φτάσαμε στο σημείο να μιλά για «δολοφονικά σχέδια» και «παρακράτος της βίας» ο ΣΥΡΙΖΑ, που υποθάλπει τους τραμπούκους του Ρουβίκωνα και νομιμοποίησε όλες τις ακραίες επιθέσεις του παρελθόντος. Από το ξύλο στον Χατζηδάκη ως τα γιαούρτια σε πολιτικούς και τις κρεμάλες που στήθηκαν στο Σύνταγμα. Οι αθώες περιστερές της Αριστεράς έπεσαν από τα σύννεφα με την επίθεση στον Μπουτάρη, λες και δεν έχουν κάνει κι αυτοί τα ίδια και χειρότερα. Ξαφνικά ποινικοποίησαν ακόμα και τη λεκτική αποδοκιμασία πολιτικών, δηλαδή το «γιούχα», ταυτίζοντάς τη με τη βία, επειδή είναι εκείνοι που κατέχουν σήμερα την εξουσία και στο στόχαστρο βρίσκονται οι δικοί τους. Αν μάλιστα τολμήσεις να τους θυμίσεις τις δικές τους ακρότητες, θα σε πουν φασίστα και θα σε κατηγορήσουν ότι επιχειρείς συμψηφισμό, θέλοντας έτσι να σου κλείσουν το στόμα!
Μαζί με τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Μπουτάρη (που απ’ ό,τι βλέπω θα μιλά γι’ αυτό το περιστατικό ως τις εκλογές) βρήκαν ευκαιρία και διάφοροι δημοσιολογούντες της δήθεν προόδου, που σχεδόν πάντα πάνε κόντρα στα εθνικά συμφέροντα (τυχαίο;), να συνδέσουν όσους επιτέθηκαν στον Μπουτάρη με το θέμα των Σκοπίων. Συνέχισαν λοιπόν τη βρόμικη προσπάθεια δυσφήμησης των συλλαλητηρίων λέγοντας ότι εκείνες οι διαμαρτυρίες «όπλισαν» το χέρι των ενόχων της επίθεσης του περασμένου Σαββάτου.
Με αυτόν τον ελεεινό τρόπο προσπαθούν να φορτώσουν ευθύνες και τύψεις στις χιλιάδες των Ελλήνων που αυθόρμητα διαδήλωσαν για τη Μακεδονία και έτσι να τους επηρεάσουν να μην ξανακάνουν τέτοιο… λάθος και διαμαρτυρηθούν για τα εθνικά θέματα.
Ας αφήσουν λοιπόν όλοι, Μπουτάρης, ΣΥΡΙΖΑ, δημοσιογράφοι, αριστερά φερέφωνα κ.ά., τις υπερβολές και τη διαστροφή της αλήθειας, γιατί τους πήραν χαμπάρι οι πάντες. Ελεος!
