Την τελευταία της πνοή, σε ηλικία 88 ετών, άφησε προχθές η ηγουμένη της Ι.Μ. Τιμίου Προδρόμου Μεταμορφώσεως Χαλκιδικής
Εκοιμήθη το πνευματικό τέκνο του αγίου Παϊσίου, η ηγουμένη της Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου Μεταμορφώσεως στη Χαλκιδική, γερόντισσα Ευφημία. Η είδηση προκάλεσε θλίψη και πόνο στους πιστούς όλων των ορθόδοξων χωρών και ήταν χιλιάδες τα συλλυπητήρια μηνύματα.
Η γερόντισσα άφησε προχθές την τελευταία της πνοή σε ηλικία 88 ετών, σε νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης, όπου νοσηλευόταν λόγω νεφρικής ανεπάρκειας, ενώ, σύμφωνα με καλά πληροφορημένες πηγές, είχε υποβληθεί και σε διαγνωστικό τεστ για τον κορονοϊό, το οποίο ήταν αρνητικό.
Η εξόδιος ακολουθία τελέσθηκε χθες το πρωί στην Ιερά Μονή από τον μητροπολίτη Κασσανδρείας Νικόδημο. Πριν από λίγους μήνες είχε εκδημήσει και ο πνευματικός της μονής, γέροντας Γρηγόριος, μια σπουδαία μορφή της Ορθοδοξίας.
Γεννήθηκε το 1931
Η γερόντισσα Ευφημία γεννήθηκε το 1931 στην κωμόπολη Ροδολίβος Σερρών, έδρα του Δήμου Αμφίπολης. Αγαπούσε από μικρή την Εκκλησία, ενώ διακρινόταν για τη θυσιαστική αγάπη της. Ως κατηχήτρια εργάστηκε για τη διάδοση του Ευαγγελίου με πίστη και εγκράτεια. Η νεαρή Κατερίνα, όπως ήταν το κοσμικό της όνομα, ήταν ένας δυναμικός χαρακτήρας με έντονη προσωπικότητα και όσοι την ήξεραν δεν φαντάζονταν ότι θα γίνει μοναχή. Αλλωστε, ούτε η ίδια είχε σκεφτεί ποτέ κάτι τέτοιο.
Η στιγμή που άλλαξε ριζικά τη ζωή της νεαρής Κατερίνας ήταν όταν συνάντησε τον μοναχό τότε και όσιο σήμερα Παΐσιο, ο οποίος από την πρώτη στιγμή διέκρινε στο πρόσωπό της την αληθινή αγάπη στον Κύριο και τη βαθιά πίστη της. Συζήτησαν μαζί αρκετές ώρες και οι εποικοδομητικοί τους διάλογοι συνεχίστηκαν ώσπου ο γέροντας προέβλεψε και της είπε με συγκίνηση ότι, όχι μόνο θα γίνει μοναχή, αλλά θα γίνει και ηγουμένη σε μια μονή με σημαντικό πνευματικό έργο.
Ο όσιος αγαπούσε, εκτιμούσε και τιμούσε τη νεαρή Κατερίνα και προσευχόταν για την πορεία της ζωής της. Οταν, λοιπόν, αποφάσισε να γίνει μοναχή, το 1976, ύστερα από υπόδειξη του οσίου Παϊσίου, μόνασε στο Ιερό Ησυχαστήριο Τιμίου Προδρόμου. Από εκείνη την ημέρα έως την ημέρα της κοίμησής της διακόνησε την αδελφότητα ως γερόντισσα και πρώτη ηγουμένη με μητρική αγάπη και ανύστακτη φροντίδα.
Ασκήτρια
Ήταν άνθρωπος της προσευχής, με ησυχαστικό φρόνημα, ασκήτρια αληθινή. Ανέπαυε και συμβούλευε αμέτρητους ανθρώπους, λαϊκούς, μοναχούς, ιερείς, ακόμα και επισκόπους, καθώς πολλοί αρχιερείς συνδέονταν μαζί της με δεσμούς πνευματικούς. Η κυρία Αγγελική, ευλαβής πιστή από τη Χαλκιδική, μιλώντας στη «δημοκρατία» έκανε λόγο για μια ταπεινή, προσηνή και προσιτή γερόντισσα.
«Δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ το χαμόγελό της» σημειώνει και προσθέτει με έμφαση: «Στη μονή αυτή δεν ξεχώριζες ποτέ ποια μπορεί να είναι η ηγουμένη. Ηταν ένα με τις μοναχές».
Η κυρία Αγγελική επισκέφτηκε τη γερόντισσα πριν από λίγο καιρό και θυμάται ότι ακόμη και τη δυσκολία της ασθένειάς της αντιμετώπιζε με χαμόγελο.
Είχε πάντα αγάπη και έναν καλό λόγο παρηγοριάς για όλους. Με ησυχία και ταπείνωση υποδεχόταν κάθε προσκυνητή, γιατί θεωρούσε πως είναι επίσκεψη Θεού. Και τέτοιες μορφές αφήνουν το στίγμα τους στην Ορθόδοξη Εκκλησία.
