Είδα προχθές στο μεσημεριάτικο μαγκαζίνο της ΕΡΤ1 την Αννα Βίσση να παίρνει συνέντευξη από τη μεγάλη Γκλόρια Γκέινορ, που ήταν καλεσμένη στο στούντιο και τραγούδησε το μοναδικό «Ι will survive»! Κι ακόμη είδα τον περίφημο τραγουδιστή της Ιρλανδίας Τζόνι Λόγκαν να ερμηνεύει το «Δώδεκα», ένα τραγούδι του Νίκου Καρβέλα, που θα μπορούσε να είναι παγκόσμια επιτυχία αν -ας πούμε- το είχε τραγουδήσει ο Φρανκ Σινάτρα ή η Γουίτνι Χιούστον.
Και η Αννα ερμήνευσε το βραβευμένο από τη Γιουροβίζον «Hold me now» του Λόγκαν. Είδα ακόμη τη Δήμητρα Γαλάνη, την Ελευθερία Αρβανιτάκη και τη Μαργαρίτα Ζορμπαλά, καλεσμένες από τη Μαρία Χούκλη στο στούντιο της ΕΡΤ3, στη Θεσσαλονίκη, να τραγουδούν «Σύνορα η αγάπη δεν γνωρίζει», με τους υπέροχους αδελφούς Κατσάμπα, που βρίσκονταν στην Αθήνα και τις συνόδευαν με τις κιθάρες τους.
Αλήθεια, δεν έχω δει κάποιο «εορταστικό» (εκτός από κάποια που είχαν ανατεθεί στον Διονύση Σαββόπουλο) τα τελευταία χρόνια, που να στοχεύει στην ποιότητα και όχι στην ατμόσφαιρα και στο περιβάλλον της «μεγάλης πίστας» ή του «σκυλάδικου». Υπάρχουν, όμως, σήμερα οι καλλιτέχνες με τις δυνατότητες, το εύρος και την ποιότητα των -όχι και τόσο- παλαιότερων χρόνων;
Με το που άγγιζαν οι Κατσάμπα τις χορδές της κιθάρας, άλλαζε η διάθεσή σου. Θυμάμαι, δεκαετία ’80, που μου τηλεφώνησε ο αείμνηστος (χάθηκε πολύ νέος) Κώστας Σγόντζος και μου ζήτησε να κάνουμε για την ΕΡΤ ένα εορταστικό -αναβίωση της δεκαετίας ’60-’70. «Να μας γυρίσεις στην ατμόσφαιρα του “On The Rocks”» μου είπε. Τρεις μήνες ετοίμαζα την εκπομπή. Μίλησα σχεδόν με όλους τους καλλιτέχνες που μεσουρανούσαν στα χρυσά χρόνια της ελληνικής ποπ και φτιάξαμε ένα πρόγραμμα με τα μέσα της εποχής. Και θυμηθήκαμε, με την Τάμυ Καραχάλιου και τον Τάκη Αντωνιάδη, ότι για να βγάλουμε ένα τραγούδι, χρειαζόμασταν πολλές ώρες πρόβας.
Δεν ανεχόμασταν να υπάρχει κάποιο λάθος ή να αλλάξουμε το κομμάτι. Δεν είχαμε τα σημερινά μέσα, που ο τραγουδιστής είναι «ρυθμισμένος» και ο τεχνικός ήχου κάνει παπάδες, όπως λένε οι μουσικοί. Τα όργανά μας και μια «μικροφωνική Μοντάρμπο» κι αυτό ήταν όλο. Τα υπόλοιπα ήταν φωνές, σωστή εκτέλεση και πρόβες. Βρέθηκα τις προάλλες σε ένα πανάκριβο γκαλά (καλεσμένος ενός φίλου) και εκεί άκουσα «σε λίγο θα είναι μαζί μας ο τάδε».
Επρόκειτο για το «πρώτο όνομα» στις σημερινές μεγάλες πίστες, με μαγαζί που έχει στην πρόσοψη τεράστιο το όνομά του, λες και πρόκειται τουλάχιστον για φαινόμενο.
Και παρακολούθησα έναν «σαματά», άκουσα τραγούδια σχεδόν παιδικά, μονότονα, με στίχο πρωτόλειο και τον ίδιο στη σκηνή σαν αγγούρι, όπως αποκαλούσαμε παλιότερα τους ατάλαντους. Φύγαμε σε δέκα λεπτά! «Ω τέμπορα, ω… μούρες!
Η Ακίς
