Για τον κ. Μητσοτάκη η πραγματική απειλή προέρχεται από την κοινωνία, με την οποία η συμμαχία που τον έφερε στην εξουσία το 2019 έχει εδώ και καιρό διαρραγεί…
- Του Ανδρέα Καψαμπέλη
Σε λίγες ώρες το 2025 μάς αποχαιρετά για να δώσει τη θέση του σε μια νέα χρονιά που, εκ των πραγμάτων, θα είναι προεκλογική – αν όχι και καθαρά εκλογική. Το σήμα έδωσε, άλλωστε, ο ίδιος ο Κ. Μητσοτάκης στο τελευταίο υπουργικό συμβούλιο του έτους, δίνοντας οδηγίες στους υπουργούς του για την ταχεία διευθέτηση των εκκρεμοτήτων. Μπορεί ο πρωθυπουργός να διαβεβαιώνει σε όλους τους τόνους ότι σκοπεύει να εξαντλήσει τη θητεία του έως την άνοιξη του 2027 και μπορεί, πίσω από κλειστές πόρτες, ο ανεπίσημος σχεδιασμός να παραπέμπει στο φθινόπωρο της ερχόμενης χρονιάς, ωστόσο ο αιφνιδιασμός παραμένει πάντα ένα πιθανό χαρτί. Όχι μόνο επειδή οι εκλογές δεν «προαναγγέλλονται» ποτέ, αλλά και διότι, όπως θρυλείται, ο κ. Μητσοτάκης αναζητά τρόπο να προλάβει τη δημιουργία νέων πολιτικών σχημάτων. Στα Χανιά τούτες τις ημέρες αυτά σκέφτεται…
Εδώ, όμως, παίζεται το γνωστό παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι. Όσοι σχεδιάζουν τα νέα πολιτικά σχήματα δεν έχουν κανέναν λόγο να βιαστούν με επίσημες ανακοινώσεις, προτιμώντας –και ορθά– να κινηθούν όσο το δυνατόν πιο κοντά στην τελική ευθεία προς τις κάλπες. Από την άλλη πλευρά, ο πρωθυπουργός θα ήθελε να μπορεί να πατήσει απότομα το κουμπί και να τους πιάσει στον ύπνο. Για να το κάνει, όμως, θα έπρεπε να διατηρεί την πρωτοβουλία των κινήσεων. Κι αυτή, πλέον, την έχει χάσει!
Για τον κ. Μητσοτάκη η πραγματική απειλή δεν προέρχεται –τουλάχιστον έως τώρα– από τα ομφαλοσκοπούντα υπάρχοντα κόμματα της αντιπολίτευσης, έστω κι αν με την είσοδο του Ιανουαρίου τίθενται σε καθεστώς (πορτοκαλί) συναγερμού, διά παν ενδεχόμενο. Προέρχεται από την κοινωνία, με την οποία η συμμαχία που τον έφερε στην εξουσία το 2019 έχει εδώ και καιρό διαρραγεί…
Πρόκειται για την άγνωστη και ταυτόχρονα πιο εύθραυστη παράμετρο της συγκυρίας. Ήδη είναι σαφές ότι το 2026 θα αρχίσει με συνέχιση –ίσως και κλιμάκωση– της κοινωνικής αναταραχής λόγω των αγροτικών κινητοποιήσεων. Η ένταση αυτή μπορεί να οξυνθεί υπέρμετρα εφόσον επιβεβαιωθεί η συζητούμενη στρατηγική να διατηρηθεί ο αγροτικός ξεσηκωμός έως τις 28 Φεβρουαρίου, όταν θα συμπληρωθούν τρία χρόνια από την τραγωδία των Τεμπών.
Αν τα Τέμπη «συναντηθούν» με τους αγρότες, η πολιτική ζωή της χώρας θα πάρει φωτιά και θα γίνει πραγματικό καμίνι. Οι εξελίξεις δεν αποκλείεται τότε να ξεπεράσουν και τα κόμματα της αντιπολίτευσης, καθώς, αρχίζοντας από το αίτημα για «οξυγόνο» και δικαιοσύνη στα Τέμπη και τη διεκδίκηση δίκαιων αποζημιώσεων για τους αγροτοκτηνοτρόφους, η αντάρα εύκολα μπορεί να γίνει εφ’ όλης της ύλης.
Σε μια τέτοια περίπτωση, τα ίδια τα κοινωνικά κινήματα είναι πολύ πιθανό να εξελιχθούν σε καταλύτη των μεγάλων ανατροπών, πολύ πέρα από τους αρχικούς σχεδιασμούς κομμάτων και επιτελείων, περικυκλώνοντας τον κ. Μητσοτάκη, είτε επισπεύσει είτε καθυστερήσει το «απονενοημένο».
Από τη στήλη «Ο κοριός» της «Δημοκρατίας»
