Μου γράφει, από Αμέρικα, ο Γιώργος Κιβωτός, που διάβασε την «Ακίδα» για την «Μπε-Μπε». «Πριν 66 χρόνια ο Χόρχε Βέγκα ηχογραφεί μία από τις μεγαλύτερές του επιτυχίες, που γίνεται συνώνυμη μιας ολόκληρης εποχής. Πρόκειται για το πασίγνωστο “Β.Β”, μια έμμεση αναγνώριση ότι όντως διά μέσω της Μπριζίτ Μπαρντό “Ο Θεός έπλασε τη γυναίκα”.
Οι στίχοι, συνυφασμένοι με το πνεύμα της εποχής, αποδίδουν τον θαυμασμό προς τη γυναικεία ομορφιά, με σεβασμό, χωρίς χυδαιότητες, χωρίς να ξεφεύγει. “Γιατί όλοι κοιτάζουν τόσο πολύ εσένα; Μα, επειδή είσαι όμορφη, γιατί είσαι γυναίκα!”». Αυτές οι παλιές ταινίες του κινηματογράφου εκφράζουν μια άκρως αρχαιοελληνική τάση στα καλύτερά της: την ανάδειξη της ομορφιάς! Στα αγάλματα των αρχαίων μας προγόνων δεν έβλεπες ποτέ μία άσχημη αναπαράσταση σε ένα μοναχικό άγαλμα…
Ακόμα και στα γλυπτικά συμπλέγματα, δίπλα στον αδικημένο σε ευμορφία Πάνα (που καθόλου τυχαία δεν ονομαζόταν έτσι, καθώς εξέφραζε την ασχήμια του παν-τός, που είναι κυρίαρχη στον κόσμο μας δηλαδή), αρκούσε η τοποθέτηση μιας Αφροδίτης, για να φέρει με την παρουσία του ωραίου το φως της ισορροπίας. Η αποθέωση του κάλλους, εύστοχα τοποθετημένη, προκειμένου να ανακοινώσει την ομορφιά που μπορεί να νικήσει την ασχήμια με την παρουσία της και μόνο. Αυτό το αιώνιο γυναικείο κάλλος ήταν κάποτε στο επίκεντρο της βιομηχανίας του Χόλιγουντ.
Στις ταινίες εποχής αυτή η ομορφιά που ήταν συνώνυμη της τελειότητας ήταν που είχε την τιμητική της. Αυτή εξυμνήθηκε από μία γενιά παραγωγών, που την έκαναν τον κινητήριο άξονα της 7ης τέχνης, μέχρι που την παρέλαβε η επόμενη φουρνιά, η οποία, όμως, αποδείχθηκε ανίκανη να επενδύσει στην κληρονομιά του ωραίου και σαν άλλος άσωτος υιός την ξεπούλησε στο όνομα του κέρδους.
Η «μη ομορφιά» άρχισε σταδιακά να κάνει την εμφάνισή της σε κάθε της μορφή. Κι έτσι οι ισορροπίες άρχισαν να μετατοπίζονται, καθώς το παλιό Χόλιγουντ παρέδιδε τη σκυτάλη της γυναικείας τελειότητας βορά στις διαθέσεις μιας κάστας που αποκαθήλωσε τη σημαία μιας ολόκληρης βιομηχανίας: την ομορφιά…
Γιατί, όπως και να το κάνουμε, δεν υπήρχε περίπτωση εκείνες τις εποχές να δεις στο πανί μία ξερακιανή Μίλα Γιόβοβιτς, όμοια με φιγούρα ασκητή, βγαλμένη από αγιογραφία εκκλησίας, παρά γυναίκα… Στον παλιό κινηματογράφο δεν θα είχε θέση μία Τζένιφερ Λόρενς, που παραπέμπει περισσότερο σε μάγισσα του 16ου αιώνα, παρά στην ανάδειξη της γυναικείας ομορφιάς, που μόνο το παλιό Χόλιγουντ ήξερε να αποθεώνει.
Δεν θα έβλεπες τότε μια χωρίς μπούστο Κάμερον Ντίαζ -αποθέωση του συμβόλου της ανορεξίας- σε πρωταγωνιστικό γυναικείο ρόλο. Ζούμε, όμως, σε εποχές που οι πάσης φύσεως στερούμενοι προσόντων δεν χρειάζονται τον… άγιο Παντελεήμονα για να κάνουν καριέρα στη μεγάλη οθόνη!
H ΑΚΙΣ
