Το καλό με το 2030 είναι ότι απέχει μόλις τέσσερα χρόνια. Το κακό για ορισμένους είναι ότι οι επόμενες εκλογές απέχουν πολύ λιγότερο…
• Η χθεσινή καθιερωμένη ανάρτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη για την Ελλάδα του 2030 είχε απ’ όλα. Ψηφιακό κράτος, επενδύσεις, ανάπτυξη, καλύτερους μισθούς, σύγχρονες υποδομές, ευκαιρίες για τους νέους. Μια Ελλάδα που, αν κρίνει κανείς από την περιγραφή, θα είναι τόσο καλή ώστε να αναρωτιέται κανείς γιατί δεν μετακομίζει εκεί από σήμερα…
- Του Ανδρέα Καψαμπέλη
• Βέβαια, το 2030 είναι ασφαλής πολιτικός προορισμός. Δεν διαμαρτύρεται, δεν ψηφίζει και κυρίως δεν δίνει συνεντεύξεις. Γι’ αυτό και κυβερνήσεις όπως η σημερινή το προτιμούν. Είναι πολύ πιο φιλικό από το 2026 που, σύμφωνα και με την έρευνα-κόλαφος που αποκάλυψε χθες η «κυριακάτικη δημοκρατία», η αδικία πνίγει την Ελλάδα, όπως πιστεύει το 80,4% των πολιτών της χώρας…
• Από την άλλη πλευρά, στον ΣΥΡΙΖΑ δεν ασχολούνται ιδιαίτερα με το 2030. Εχουν βαλθεί να λύσουν το μυστήριο του ποιος είναι ο ΣΥΡΙΖΑ ή οτιδήποτε άλλο το 2026. Και εδώ που τα λέμε, δεν πρόκειται για μικρότερο εγχείρημα. Εδώ ταιριάζει απόλυτα και το «μη γελάς, κινδυνεύει η ΕΛΑΣ»…
• Κάποτε το κόμμα χώριζε την κοινωνία σε μνημονιακούς και αντιμνημονιακούς. Σήμερα χωρίζεται σε πρώην προέδρους, νυν προέδρους, υποψήφιους προέδρους, διαφωνούντες προέδρους και νοσταλγούς προέδρων. Μια πολυσυλλεκτικότητα που θα ζήλευε και πολυκατοικία με πέντε διαχειριστές. Οι τελευταίες εξελίξεις έχουν αποκτήσει στοιχεία πολιτικής φάρσας, με πρωταγωνιστές που αλλάζουν ρόλους ταχύτερα απ’ ό,τι αλλάζουν γραφεία στην Κουμουνδούρου.
• Οσο για τους πολίτες, παρακολουθούν ένα σπάνιο πολιτικό φαινόμενο: μια κυβέρνηση που ζητεί πίστωση χρόνου έπειτα από δύο θητείες και μια αντιπολίτευση που, επιχειρώντας να εμφανιστεί με καινούργιο περιτύλιγμα, ζητεί πίστωση ύπαρξης έπειτα από αλλεπάλληλες ήττες και διασπάσεις.
• Η ειρωνεία είναι ότι κυβέρνηση και αντιπολίτευση μοιάζουν να κατοικούν σε διαφορετικές χρονικές ζώνες. Η κυβέρνηση μιλά για το τέλος της δεκαετίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει παγιδευμένος στο τέλος της προηγούμενης. Οι μεν σχεδιάζουν και υπόσχονται το αύριο, οι δε αναλύουν αδιάκοπα το χθες. Κάπου στη μέση χάθηκε το σήμερα και παραμένει πολιτικά ορφανό…
• Ισως αυτό να είναι και το πραγματικό συμπέρασμα της περιόδου: μια κυβέρνηση που εξακολουθεί να ζητεί πίστωση για όσα θα γίνουν κάποτε και μια αντιπολίτευση που εξακολουθεί να αναζητεί εξηγήσεις για όσα έγιναν ή δεν έγιναν…
• Το μόνο βέβαιο είναι ότι, αν φτάσουμε στο 2030 με τους σημερινούς πολιτικούς ρυθμούς, η Νέα Δημοκρατία θα εξακολουθεί να παρουσιάζει το σχέδιο για το μέλλον και ο ΣΥΡΙΖΑ θα εξακολουθεί να ψάχνει τα πρακτικά της τελευταίας εσωκομματικής σύσκεψής τους…
• Το καλό με το 2030 είναι ότι απέχει μόλις τέσσερα χρόνια. Το κακό για ορισμένους είναι ότι οι επόμενες εκλογές απέχουν πολύ λιγότερο…
Από τη στήλη «Ο κοριός» της «δημοκρατίας»
