Και ξαφνικά η χώρα έγινε… Σαουδική Αραβία! Δέκα εκατομμύρια Ελληνες τρέχουμε στους ραφτάδες να ράψουμε κελεμπίες. Πυρετός δημοσιευμάτων για τα αποθέματα υδρογονανθράκων που οι εταιρίες έχουν εντοπίσει στη δυτική Ελλάδα και νοτίως της Κρήτης έχουν προκαλέσει φρενίτιδα προσδοκιών σε έναν χειμαζόμενο από την κρίση λαό. Ο μέσος Ελληνας, που έχει χάσει το μισό και πλέον εισόδημά του (ο τυχερός, γιατί ο άτυχος το έχει χάσει όλο), δίκαια μπορεί να ονειρευτεί ότι μπορεί να επιστρέψει στην εποχή που ζούσε καλά με δανεικά, αφού τώρα θα μπορεί να ζήσει καλά με πετρέλαια και φυσικά αέρια!
Κάποιοι πολιτικοί σχηματισμοί έχουν κιόλας εκπονήσει σχέδιο για το πώς θα τα μοιράσουν: να τα δώσουμε για πρόνοια και συντάξεις, λένε. Αλλοι παλιότερα έλεγαν να τα τιτλοποιήσουμε για νέα δανεικά…
Μα καλά, μυαλό δεν βάζουμε; Φυσικά και είναι πολύ καλή τύχη να μας βρεθεί κάτι σαν κληρονομιά από’ τον θείο απ’ το Αμέρικα. Αλλά αυτό είναι η λύση; Η λύση είναι η πραγματική ανάπτυξη. Η λύση είναι να αλλάξουμε μυαλά. Να καταπολεμήσουμε τη γραφειοκρατία, να έρθουν επενδύσεις, να αναπτύξουμε μαρίνες (και όχι να τις πουλάμε στους ξένους) και τουρισμό ποιοτικό παντού, να αναπτύξουμε τεχνολογία (η έρευνα σε αυτούς τους τομείς είναι προνομιακό πεδίο για τα πανεπιστήμιά μας).
Σε αυτόν τον ευλογημένο τόπο υπάρχουν τεράστιες δυνατότητες. Χέρια για να δουλέψουν υπάρχουν, μυαλά υπάρχουν, επιστήμονες επίσης. Νοοτροπία σωστή χρειάζεται. Αυτά είναι τα πραγματικά πετρέλαια. Τα άλλα, καλώς να έρθουν, όταν θα έρθουν επικουρικά να χρηματοδοτήσουν την αληθινή ανάπτυξη! Οποιος τώρα φουσκώνει τα μυαλά των πεινασμένων Ελλήνων με όνειρα σαν του Κωνσταντάρα στη γνωστή ταινία «Ο φαντασμένος», όπου αντλίες «ντούπου ντούπου» θα του φέρνουν τζάμπα πλούτο από το πηγάδι του στα Μεσόγεια, δεν του προσφέρει υπηρεσία.
Το να μιλάμε συνεχώς για εξορύξεις και για μελλοντικά κέρδη, καλό είναι, αλλά μέχρι να έρθουν αυτά, κάτι πρέπει να γίνει για να αβγατίσει το εθνικό εισόδημα και να αλλάξει η πορεία της χώρας. Δεν λέω ότι δεν γίνονται μερικά πράγματα. Αλλά μέχρι να βρούμε τα πετρέλαια και τους υδρογονάνθρακες, ας αξιοποιήσουμε αυτά που έχουμε σήμερα στα χέρια μας και που μπορούμε να τα βελτιώσουμε. Αυτή είναι η πιο σωστή συνταγή.
Η ανάπτυξη θα έρθει με φουστανέλες και όχι με κελεμπίες! Με το αθάνατο ελληνικό δαιμόνιο που έχει θριαμβεύσει ανά τους αιώνες στα πέρατα της γης, αλλά -δυστυχώς- όχι τόσο και στη δική μας χώρα. Αντί να τρωγόμαστε μεταξύ μας, ας κοιτάξουμε και μια φορά με το σωστό βλέμμα προς το μέλλον…
Από τη στήλη «Ακίς» της «Δημοκρατίας»