Η 11η Φεβρουαρίου φέρνει στο προσκήνιο δύο εμβληματικές μορφές της εκκλησιαστικής ιστορίας, που έζησαν σε διαφορετικές εποχές και συνθήκες, αλλά ενώθηκαν από την ίδια ακλόνητη πίστη στον Χριστό. Ο Άγιος Βλάσιος, ιεράρχης και μάρτυρας των πρώτων χριστιανικών χρόνων, και η Οσία Θεοδώρα η Αυγούστα, αυτοκράτειρα του Βυζαντίου και αποκαταστάτρια της Ορθοδοξίας, αποτελούν ζωντανές αποδείξεις ότι η αγιότητα δεν περιορίζεται ούτε από αξιώματα ούτε από ιστορικές συγκυρίες.
Ο Άγιος Βλάσιος έζησε στα χρόνια των σκληρών διωγμών κατά των χριστιανών και υπηρέτησε ως επίσκοπος Σεβαστείας της Καππαδοκίας. Ξεχώρισε για την ποιμαντική του φροντίδα, τη φιλανθρωπία και τη βαθιά του αγάπη προς τους αδυνάτους. Η πνευματική του ακτινοβολία τον κατέστησε σημείο αναφοράς όχι μόνο για τους χριστιανούς, αλλά και για ανθρώπους εκτός της Εκκλησίας.
Κατά τη διάρκεια των διωγμών, αναγκάστηκε να αποσυρθεί σε ερημικά μέρη, χωρίς όμως να εγκαταλείψει τη διακονία του. Η σύλληψή του και η άρνησή του να θυσιάσει στα είδωλα οδήγησαν σε φρικτά βασανιστήρια και τελικά στο μαρτύριο. Η Εκκλησία τον τιμά ως ιερομάρτυρα, πρότυπο ποιμένα που προτίμησε να θυσιαστεί παρά να προδώσει την πίστη και το ποίμνιό του.
Ιδιαίτερα στη λαϊκή ευσέβεια, ο Άγιος Βλάσιος θεωρείται προστάτης από ασθένειες του λαιμού και της αναπνοής, γεγονός που ενίσχυσε τη διάδοση της τιμής του σε Ανατολή και Δύση.
Η Οσία Θεοδώρα η Αυγούστα – Η αυτοκράτειρα που αποκατέστησε τις ιερές εικόνες
Η Οσία Θεοδώρα η Αυγούστα υπήρξε μία από τις σημαντικότερες μορφές της βυζαντινής ιστορίας. Ως σύζυγος του αυτοκράτορα Θεόφιλου και μετέπειτα επίτροπος του ανήλικου γιου της Μιχαήλ Γ΄, ανέλαβε την εξουσία σε μια κρίσιμη περίοδο για την Εκκλησία, αμέσως μετά το τέλος της Εικονομαχίας.
Με διάκριση, σύνεση και βαθιά πίστη, η Θεοδώρα προχώρησε το 843 μ.Χ. στην οριστική Αναστήλωση των Ιερών Εικόνων, γεγονός που σφράγισε την ιστορία της Ορθοδοξίας και τιμάται μέχρι σήμερα την Κυριακή της Ορθοδοξίας. Παρά την πολιτική της ισχύ, η Θεοδώρα έζησε με ταπείνωση, αφιερώνοντας τη ζωή της στη φιλανθρωπία, τη στήριξη της Εκκλησίας και την πνευματική καλλιέργεια του λαού.
Η Εκκλησία την αναγνώρισε ως οσία, επιβεβαιώνοντας ότι η αγιότητα μπορεί να ανθίσει ακόμη και στα υψηλότερα επίπεδα εξουσίας.
Ένα κοινό μήνυμα πίστης και ευθύνης
Η κοινή μνήμη του Αγίου Βλασίου και της Οσίας Θεοδώρας αναδεικνύει δύο διαφορετικές μορφές διακονίας: το μαρτύριο και τη διοίκηση, την προσωπική θυσία και τη θεσμική ευθύνη. Και οι δύο, ωστόσο, λειτούργησαν με κριτήριο όχι το προσωπικό όφελος, αλλά την αλήθεια της πίστης και το καλό της Εκκλησίας.
Σε μια εποχή όπου η εξουσία και η πίστη συχνά θεωρούνται ασύμβατες, οι δύο αυτές μορφές υπενθυμίζουν ότι η αληθινή δύναμη βρίσκεται στην υπευθυνότητα, τη συνέπεια και την αγάπη προς τον Θεό και τον άνθρωπο.
