• Αν υπήρχε Οσκαρ πολιτικής ερμηνείας, ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα ήταν αδιαφιλονίκητο φαβορί. Οχι γιατί πρωταγωνιστεί σε κάποια ταινία, αλλά γιατί καταφέρνει μέσα στην ίδια ημέρα να αλλάζει ρόλους με ταχύτητα που θα ζήλευε και ο πιο έμπειρος ηθοποιός…
- Του Ανδρέα Καψαμπέλη
• Το πρωί εμφανίζεται ως ο απόλυτος εκφραστής της σύγχρονης «προοδευτικής» αισθητικής, τουτέστιν της woke ατζέντας. Συγχαίρει τον σκηνοθέτη της αμφιλεγόμενης «Οδύσσειας», μιας παραγωγής που έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις επειδή, σύμφωνα με πολλούς, αντιμετωπίζει την ελληνική Ιστορία σαν πρώτη ύλη προς αποδόμηση. Εκεί δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Αντιθέτως, περισσεύουν τα συγχαρητήρια και τα χαμόγελα…
• Λίγες ώρες αργότερα αλλάζει σκηνικό. Το κοστούμι παραμένει το ίδιο, ο ρόλος όμως είναι διαφορετικός. Δείπνο με τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο, εγκάρδιες φωτογραφίες, θερμές κουβέντες και -όπως λέγεται- συζητήσεις που δεν αφορούσαν μόνο τις σχέσεις Πολιτείας και Εκκλησίας αλλά και το πολιτικό κλίμα εν όψει των επόμενων εκλογών. Εκεί η «woke» ευαισθησία παραχωρεί τη θέση της στην παραδοσιακή ευλάβεια.
• Το πρόβλημα δεν είναι ότι ένας πρωθυπουργός συνομιλεί με την Εκκλησία. Ούτε ότι συναντά ανθρώπους της τέχνης, έστω και αμφιλεγόμενης. Αυτή είναι η δουλειά του. Το πρόβλημα είναι ότι όλα μοιάζουν να υπακούν στην ίδια αρχή: πες σε κάθε ακροατήριο αυτό που θέλει να ακούσει. Αλλο πρόσωπο για τους διεθνείς κύκλους. Αλλο για τους θιασώτες της πολιτικής ορθότητας. Αλλο για τους πιστούς. Αλλο για τους συντηρητικούς ψηφοφόρους. Σαν να μην υπάρχει μία σταθερή πολιτική ταυτότητα, αλλά μια ντουλάπα γεμάτη προσωπεία, από την οποία κάθε φορά επιλέγεται το καταλληλότερο…
• Ισως τελικά αυτή να είναι η πραγματική φιλοσοφία του επιτελικού κράτους. Οχι η συνέπεια, αλλά η σκηνοθεσία. Οχι οι αρχές, αλλά το ακροατήριο. Οχι οι πεποιθήσεις, αλλά οι δημοσκοπήσεις. Η πολιτική μετατρέπεται σε μια διαρκή εναλλαγή ρόλων, όπου κάθε εμφάνιση προσαρμόζεται στις ανάγκες της στιγμής και κάθε δημόσια εικόνα σχεδιάζεται με βάση το ποιος βρίσκεται απέναντι.
• Και κάπως έτσι, μέσα σε μία μόνο ημέρα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης κατάφερε να στείλει δύο εντελώς αντίθετα μηνύματα χωρίς να αισθανθεί την ανάγκη να εξηγήσει την αντίφαση. Το πρωί χειροκροτούσε μια παραγωγή που αποδομεί την ελληνική ιστορική μνήμη. Το βράδυ συνομιλούσε με τον προκαθήμενο της Εκκλησίας, επιδιώκοντας μια νέα συνεννόηση και συμφωνίες με το βλέμμα στραμμένο και στις επόμενες εκλογές.
• Για χρόνια αυτή η διαρκής εναλλαγή προσωπείων λειτούργησε υπέρ του. Ομως φαίνεται πως το έργο αρχίζει να κουράζει ακόμη και το κοινό του. Γιατί όσο συχνότερα αλλάζει ρόλους τόσο ευκολότερα διακρίνεται ο ηθοποιός πίσω από τη μάσκα. Και η ατυχία του είναι ότι ολοένα και περισσότεροι πολίτες έχουν πλέον καταλάβει πως δεν βλέπουν έναν πολιτικό με σταθερές αρχές, αλλά έναν επαγγελματία της πολιτικής σκηνοθεσίας, που προσαρμόζει τις πεποιθήσεις του όπως αλλάζει σκηνικά. Οταν, όμως, το κοινό πάψει να πιστεύει την παράσταση, καμία ερμηνεία δεν μπορεί να σώσει το έργο.
Από τη στήλη «Ο κοριός» της «δημοκρατίας»
