Ο αγώνας για τη διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου από τους Τούρκους κερδίζεται στο εξωτερικό, αλλά χάρη στην ιδιωτική πρωτοβουλία, στην ομογένεια και στις ποντιακές ομοσπονδίες, με το ελληνικό κράτος σε ρόλο απλού παρατηρητή.
Αυτό αποδεικνύει και η πρόσφατη επίδοση στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας του ψηφίσματος της Βουλής των Αντιπροσώπων της Πενσιλβανίας για την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου ως Ημέρας Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Η εφημερίδα μας έχει επισημάνει και σε άρθρο του Θεοφάνη Μαλκίδη («κυριακάτικη δημοκρατία» της 26ης Ιουλίου 2026) και σε πληθώρα δημοσιευμάτων ότι υπάρχει πλήθος «άγνωστων» μεν αλλά ισχυρών ψηφισμάτων από πολιτειακά κοινοβούλια των ΗΠΑ (όπως της Νέας Υόρκης, του Νιου Τζέρσεϊ, της Φλόριντα και της Μασαχουσέτης), από την Αυστραλία, αλλά και από διεθνείς επιστημονικές ενώσεις (όπως η Διεθνής Ενωση Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών – IAGS). Αυτές οι αποφάσεις αποτελούν διπλωματικό και ιστορικό κεφάλαιο. Κι όμως, οι εκάστοτε ελληνικές κυβερνήσεις έχουν επιλέξει να μην εκμεταλλευτούν ούτε ένα από αυτά τα όπλα, αφήνοντας ανεκμετάλλευτη τη φαρέτρα των ελληνικών επιχειρημάτων για την άσκηση εθνικής εξωτερικής πολιτικής.
Το πιο εξοργιστικό παράδειγμα αυτής της διαχρονικής αδράνειας εντοπίζεται στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Ενώ η Ε.Ε. αποτελεί το προνομιακό πεδίο άσκησης της ελληνικής διπλωματίας, ούτε μία θεσμική κίνηση δεν έχει γίνει από την πλευρά του ελληνικού κράτους ώστε να τεθεί το ζήτημα σε επίπεδο κορυφής. Ουδεμία ελληνική κυβέρνηση εισηγήθηκε επίσημα στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο ή στο Συμβούλιο Υπουργών να ληφθεί μια σαφής, επίσημη θέση για την ποντιακή Γενοκτονία. Το ζήτημα αφήνεται αποσπασματικά σε μεμονωμένες πρωτοβουλίες ευρωβουλευτών ή σε εκδηλώσεις μνήμης χωρίς πολιτικό αποτέλεσμα.
Η τακτική της «φοβικής αδράνειας» λόγω πιθανών τουρκικών αντιδράσεων ακυρώνει τους πολυετείς αγώνες της ομογένειας. Οταν ξένες πολιτείες και διεθνείς φορείς αναγνωρίζουν το μαζικό έγκλημα που είχε 353.000 θύματα, η άρνηση της Αθήνας να μετατρέψει αυτά τα επιτεύγματα σε επίσημη ευρωπαϊκή ατζέντα συνιστά ιστορική ασυνέπεια.
Η ελληνική Πολιτεία οφείλει να περάσει από τα… συγχαρητήρια σε όσους μάχονται για αυτή την υπόθεση σε πράξεις, για να επικρατήσουν το δίκαιο και το αληθές.
Από τη στήλη «Η θέση μας» της «Δημοκρατίας»
