Αποτελεί ιστορικό ατύχημα για την Ελλάδα ότι αυτές τις δύσκολες ώρες, που οι εξωτερικοί κίνδυνοι μας ζώνουν απειλητικά, στο τιμόνι της χώρας βρίσκεται o Κυριάκος Μητσοτάκης, ένας ασπόνδυλος πολιτικός που τελεί υπό την απόλυτη κηδεμονία των ΗΠΑ.
- Γιώργος Χατζηδημητρίου
Δεν μπορεί κανείς να το γνωρίζει βάσιμα, αλλά εύκολα μπορεί να φανταστεί τα περιφρονητικά σχόλια που ακούγονται πίσω από τις κλειστές πόρτες για τη χαμηλή ποιότητα και την έλλειψη σοβαρότητας του ίδιου του πρωθυπουργού και ανυπόληπτων όσο και εθνικά αναξιοπρεπών υπουργών του που τριγυρνάνε στο αθηναϊκό κέντρο φορώντας μανικετόκουμπα με τη σημαία των ΗΠΑ. Ο μακαρίτης «Πρόεδρος» Μπάμπης Κωνσταντόπουλος ήταν απείρως σοβαρότερος από τέτοιους υστερικούς καραγκιόζηδες και επίτηδες δεν αναφέρω ονόματα γιατί τρέφονται μέσα στη νοσηρότητά τους ακόμα και από την καθολική χλεύη…
Ο δημόσιος χώρος, όχι και τόσα πολλά χρόνια νωρίτερα, ήταν μια οριοθετημένη περιοχή, η οποία επέτρεπε στα πρόσωπα να αναπτυχθούν έξω από τον στενό κύκλο της Οικογένειας και των προσωπικών φίλων.
Η επαφή με ξένους και συνάμα η διακριτή απόσταση από αυτούς, όπως την καθόριζαν οι κανόνες ευγενείας και συμπεριφοράς, αποτελούσαν το φυσικό πεδίο εκδίπλωσης δραστηριοτήτων, ιδιαίτερα πολιτικών, πολιτισμικών και κοινωνικών.
Η εκκωφαντική ανάδυση του προσωπικού και ιδιωτικού στοιχείου, συχνά υπό το πρόσχημα της αμεσότητας, γκρεμίζει ακριβώς εκείνες τις λεπτές αποστάσεις και συμβάσεις, οι οποίες καθιστούν δυνατή τη λειτουργία της δημόσιας σφαίρας.
Κι έτσι ενώ φαίνεται να σωριάζονται τείχη, στην πραγματικότητα εγκαθιδρύεται η «τυραννία της οικειότητας», η ανελέητη πάλη των ναρκισσισμών που έχει εξελιχθεί σε μάχη της ατάκας για τα πρωινάδικα, και η ίδια η πολιτική καταλήγει να αντιμετωπίζεται υπό το πρίσμα ιδιωτικών και ψυχολογικών, για να μην πούμε καθαρά ψυχιατρικών για κάμποσους, παραγόντων.
Σε τούτη τη νοσηρή κατάσταση που διαμορφώνεται στον δημόσιο χώρο από λογικές αρένας, πλήρη απουσία ήθους, ημιμάθεια, αγυρτεία, έλλειψη καλού γούστου και ευγένειας, ανεξήγητο πλουτισμό και υποκρισία πλέουμε στάσιμα σήμερα, αφού το μοναδικό που απασχολεί τα στελέχη του κόμματος Μητσοτάκη -όχι πως στα υπόλοιπα κόμματα πολλοί πάνε πίσω…- δεν είναι ο λαός, αλλά η επανεκλογή τους.
Τέτοιες μέρες ήταν, τέλη Μαρτίου του 1947, όταν ο διοπτροφόρος Αμερικανός δικηγόρος Πολ Πόρτερ υπέβαλε στο Κογκρέσο την ιστορική έκθεσή του, με την οποία η Ελλάδα μαζί με την Τουρκία και το Ιράν, που σήμερα οι ΗΠΑ με το Ισραήλ βομβαρδίζουν, εντάχθηκε στο πρόγραμμα αμερικανικής βοήθειας του Δόγματος Τρούμαν.
«Εδώ δεν υφίσταται κράτος σύμφωνα με τα δυτικά πρότυπα. Αντ’ αυτού υπάρχει μια χαλαρή ιεραρχία ατομιστών πολιτικών, μερικοί από τους οποίους είναι χειρότεροι από άλλους, που είναι τόσο απασχολημένοι με τον προσωπικό τους αγώνα για εξουσία, ώστε δεν έχουν τον χρόνο να αναπτύξουν οικονομική πολιτική, ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι είχαν την ικανότητα» διαπιστώνει με αποστροφή ο Πόρτερ.
Σημειώνει τη διαφθορά των αστών πολιτικών, την αδιαφορία της επιχειρηματικής τάξης να επενδύσει στη χώρα, τη στιγμή που έβγαζε τα λεφτά της έξω κι αυτά την ώρα που λαός λιμοκτονούσε στους κρύους δρόμους. Δεν έχουν αλλάξει πολλά έκτοτε. Στα 76 χρόνια που μεσολάβησαν, η «μη κυβερνήσιμη χώρα» βουλιάζει στη διαφθορά και τη σήψη, πολλοί επιχειρηματίες εξακολουθούν να βγάζουν τα λεφτά τους σε ξένες τράπεζες, η Ελλάδα ξεπουλιέται και αλλάζει ιδιοκτησία κι ο λαός αποχαυνωμένος θαυμάζει την καταστροφή του, τρώγοντας λωτούς μπροστά στην τηλεόραση…
Από τη στήλη «Σχοινί κορδόνι» της «Δημοκρατίας»
