Η Ελλάδα δεν μπορεί και δεν πρέπει να έχει ως όρο επιβίωσης την προσκόλληση σε δόγματα άλλων εποχών που, αν μη τι άλλο, δεν «λειτουργούν» πλέον…
• Τα γεγονότα που εκτυλίχθηκαν το Σαββατοκύριακο, στη σκιά του πολέμου, επιβεβαιώνουν με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι η ελληνική εξωτερική πολιτική βρίσκεται μπροστά σε μια ιστορική καμπή. Η αναθεώρηση βασικών δογμάτων που καθόρισαν τη στάση μας επί δεκαετίες δεν είναι πλέον ζήτημα «εθνικιστικής», όπως απαξιωτικά υποστηρίζεται, ρητορικής, αλλά ανάγκη ρεαλιστικής προσαρμογής σε μια ριζικά μεταβαλλόμενη γεωπολιτική πραγματικότητα.
- Του Ανδρέα Καψαμπέλη
• Ηταν η Τουρκία που έκανε ξεκάθαρο βήμα ανακοινώνοντας ότι θα στείλει τέσσερα F-16 στα Κατεχόμενα, παρουσιάζοντάς το ως «ενίσχυση ασφαλείας» λόγω της κρίσης. Η Αγκυρα το παίζει συμμετρικά με τις δικές μας ενισχύσεις, αλλά η διαφορά είναι τεράστια: εμείς υπερασπιζόμαστε νόμιμο έδαφος, αυτοί νομιμοποιούν την κατοχή του 37% του νησιού από το 1974. Επίσης, είχαμε και τη νέα προσπάθεια παρεμπόδισης πόντισης καλωδίου μεταξύ Αμοργού – Αστυπάλαιας…
• Την ίδια ώρα, το CNN δείχνει χάρτη με «Kurdish-inhabited areas», που καλύπτει κομμάτια της ανατολικής και νοτιοανατολικής Τουρκίας, και η Αγκυρα ξεσπά σε καταγγελίες. Αυτό δεν είναι τυχαίο timing: βλέπει παντού απειλές και απαντά με επίδειξη ισχύος παντού – και στην Κύπρο….
• Εν όψει και της μετάβασης Μητσοτάκη στην Κύπρο και της συνάντησης με τον Μακρόν, απέναντι σε αυτή την εικόνα η χώρα μας συνεχίζει να προσφέρει «τα πάντα σε όλους» χωρίς ανταλλάγματα, δημιουργώντας ψευδαισθήσεις συμμαχιών που έχουν αποδειχθεί κενές περιεχομένου. Σωστά η Αθήνα απάντησε με την αποστολή πολεμικών ενισχύσεων όταν απειλήθηκαν, όπως είπαν, οι βρετανικές βάσεις στην Κύπρο. Ομως η ίδια η στάση μας αποκαλύπτει το πρόβλημα. Δεν έχει ακουστεί μέχρι σήμερα ούτε μία επίσημη πρόταση προς ΝΑΤΟ και Ε.Ε. για επιβολή κυρώσεων κατά της Τουρκίας για τη συνεχιζόμενη εισβολή και κατοχή. Ούτε καν υπαινιγμός για άσκηση βέτο αναφορικά με την Αγκυρα έχει διατυπωθεί. Και για την ουσιαστική αναβίωση του ενιαίου αμυντικού δόγματος, παρά όσα λέγονται, ας μην το συζητήσουμε καλύτερα…
• Από την άλλη είναι κοινό μυστικό ότι οι τουρκικές δυνάμεις δημιουργούν καθημερινά τετελεσμένα στη Νεκρή Ζώνη. Πέρα από κάποια διαβήματα, ποια άλλη απάντηση έχουμε δώσει; Το 1996 οι Ισαάκ και Σολωμού δολοφονήθηκαν μπροστά στις κάμερες. Δεν έγινε τίποτα. Ούτε διεθνή εντάλματα σύλληψης εκδόθηκαν ποτέ ούτε λήφθηκε οποιαδήποτε βοήθεια. Και η αδράνεια αυτή δεν είναι απλώς «ιστορική λεπτομέρεια», αλλά μήνυμα αδυναμίας που η τουρκική πλευρά καταγράφει και αξιοποιεί.
• Η εποχή που το δόγμα «δεν διεκδικούμε, δεν παραχωρούμε» λειτουργούσε ως ασφαλής πυξίδα έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Η εμπειρία Τραμπ, με τις αναλογίες που ισχύουν σε κάθε γεωπολιτικό πεδίο, έδειξε ότι η διαπραγμάτευση στη διπλωματική σκακιέρα διεξάγεται πλέον με όρους ισχύος και συμφέροντος, όχι με ηθικοπλαστικές επικλήσεις στο Διεθνές Δίκαιο…
• Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή αλλάζει τα πάντα: σύνορα επαναχαράσσονται, συμμαχίες διαλύονται και ανασυντίθενται με ταχύτητα που δεν επιτρέπει πολυτέλεια. Η Κύπρος γίνεται ακόμα πιο στρατηγική και η Τουρκία το εκμεταλλεύεται για να νομιμοποιήσει de jure ό,τι έχει de facto. Μπροστά σε αυτή την πραγματικότητα και εν μέσω των παγκόσμιων ανακατατάξεων, η Ελλάδα δεν μπορεί και δεν πρέπει να έχει ως όρο επιβίωσης την προσκόλληση σε δόγματα άλλων εποχών που, αν μη τι άλλο, δεν «λειτουργούν» πλέον…
