Μου γράφουν φίλοι καλοί και σοβαροί από την Πάτρα, άνθρωποι που υπηρέτησαν την πατρίδα σε εποχές δύσκολες. «Με τον Ν. 3865/2010 άρθρο 11, επί πρωθυπουργίας του Γιώργου Παπανδρέου, επεβλήθη η ΕΑΣ γενεών επί των ακαθάριστων συντάξεων. Και έκτοτε μας φορολογούν από χρήματα που δεν παίρνουμε! Είναι ο πιο άδικος, ο πιο αιματοβαμμένος νόμος. Για την κατάργηση αυτού του νόμου έχει γράψει και η “δημοκρατία” με άρθρα τω έγκριτων δημοσιογράφων της.
Συζητούμε με ανώτατους απόστρατους αξιωματικούς, με σοβαρούς και με ευδόκιμη θητεία στον χώρο των Ενόπλων Δυνάμεων και του Δημοσίου συμπολίτες μας που ανήκαν στο πολιτικό προσωπικό δημοσίων υπηρεσιών που υπηρέτησαν ενόρκως την πατρίδα μας και σας γράφουμε αυτές τις γραμμές εξ ονόματος όλων μας στην ευγενή και μάχιμη εφημερίδα και τη στήλη σας.
Το 2021 το Ελεγκτικό Συνέδριο έκρινε οριστικά και το Γενικό Λογιστήριο απεδέχθη ότι η είσπραξη ΑΚΑΓΕ για τα έτη 2017-2010 είναι αντισυνταγματική και πρέπει να επιστραφεί σε 360.000 συνταξιούχους, χωρίς να χρειάζονται αγωγές κ.λπ. Από το 2010 έως σήμερα έχουν εισπραχθεί 22 δισεκατομμύρια περίπου και φαίνεται ότι κάποιοι επιτήδειοι (κοράκια), όπως γράφει σήμερα η “κυριακάτικη δημοκρατία”, λοξοκοιτάζουν το αποθεματικό αυτό.
Θα μπορούσε η κυβέρνηση να μας δώσει τα χρήματα αυτά των δύο χρόνων τμηματικά, ανά μήνα, να βοηθήσουμε τα παιδιά μας που για ήδη για να πάνε στις όποιες δουλειές τους αναγκάζονται να πληρώνουν τη βενζίνη και το αέριο στα ύψη. Θα μας πουν ότι υπάρχει πόλεμος, αλλά αυτό που περνάει ο ελληνικός λαός από το 2010 μέχρι σήμερα πόλεμος λέγεται και σκοτώνει. Σας ευχαριστούμε, εξ ονόματος όλων μας, και ευχόμαστε να έχετε υγεία και ευλογία».
Δεν γνωρίζουμε πολλά περί τα συνταξιοδοτικά. Εκείνο, όμως, που γνωρίζουμε είναι ότι οι συνταξιούχοι, εκτός του ότι είναι, μάλλον, η πλειοψηφούσα τάξη στον ελληνικό πληθυσμό, είναι και από τις πλέον αδικημένες, αφού οι μνημονιακές κυβερνήσεις θεώρησαν σωστό και θεμιτό να πετσοκόψουν τις συντάξεις και τα «δώρα» τους.
Φυσικά, σε μια εποχή δύσκολη, με τις τιμές των καυσίμων και των άλλων αγαθών της καθημερινότητας να καλπάζουν και την κυβέρνηση να βρίσκεται προ απρόοπτων εξελίξεων, δύσκολο θα είναι να ζητήσει κανείς τη “μια κι έξω” ικανοποίηση του εν λόγω αιτήματος. Ωστόσο, η κυρία Κεραμέως θα μπορούσε να δει το θέμα και να φροντίσει για την -έστω και τμηματικά- ικανοποίηση αυτού του -δίκαιου, ως φαίνεται- αιτήματος. Αρκετά έχουν ταλαιπωρηθεί από όλες τις κυβερνήσεις (τα τελευταία χρόνια) τα κάποτε «τιμημένα γηρατειά». Ισως είναι καιρός να ακουστούν και τα δικά τους αιτήματα…
Η ΑΚΙΣ
