Αντε πάλι με τη «μεγάλη έξοδο». Αρχισαν ξανά τα ρεπορτάζ από τα διόδια, πόσα οχήματα και πόσοι επιβάτες πέρασαν σήμερα, πόσοι θα περάσουν αύριο. Και δεν βρίκκεται ένας χριστιανός να ρωτήσει «Γιατί δεν καθίσατε στο σπίτι σας το Πάσχα;». Δηλαδή, γιατί, βρε παιδιά, είναι το Πάσχα καλύτερο σε κάποιο χωριό όταν θα περάσεις από ένα σωρό ταλαιπωρίες, κίνηση, εκνευρισμό, καθυστερήσεις, μια ξαφνική κακοκαιρία, ένα δωμάτιο που δεν σου αρέσει, μια ταβέρνα με κακό φαγητό, παρά στο σπιτάκι σου με την οικογένειά σου;
Δηλαδή, γιατί είναι καλύτερο να τρέχεις δώθε-κείθε από του να βρεθείς με την οικογένεια, τους γονείς, τα παιδιά, τους συγγενείς και να δεις γύρω σου γνωστά και αγαπημένα πρόσωπα, χαμογελαστά και χαρούμενα, για την ευκαιρία που θα τους δώσεις να είστε όλοι μαζί σε ένα τραπέζι; Ειλικρινά, ποτέ μου δεν κατάλαβα όλο αυτό το τρεχαλητό, το «να φύγω – να φύγω» των εορταστικών ημερών. Δηλαδή, να μου βγει η πίστη ανάποδα για να απολαύσω ένα τραπέζι σε ένα ξενοδοχείο, με κόσμο που δεν γνωρίζω, να πληρώσω «τον κούκο αηδόνι» μόνο και μόνο για να έχουν τα κανάλια ρεπορτάζ και να μας λένε «πόσο γεμάτα ήταν τα ξενοδοχεία»;
Οχι, δεν θα πάρω, ευχαριστώ. Εδώ, στο σπίτι, με την οικογένεια, με τους γονείς (αν υπάρχουν), με τους συγγενείς. Οσοι έχετε συγγενείς ή φίλους που έχουν μείνει μόνοι, καλέστε τους στο πασχαλινό σας τραπέζι. Θα δείτε πόση αξία παίρνει ένα τηλεφώνημα, ένα χαμόγελο, μια κοινωνική επαφή. Μου έλεγε φίλος, παλιός και καλός, ότι πρόσφατα πήγε στο θέατρο. Καθώς έβγαινε, μια κυρία, ηλικιωμένη, που ήταν μπροστά του, γλίστρησε. Την έπιασε πριν πέσει και τη βοήθησε να κατέβει τα σκαλιά του Παλλάς στην Βουκουρεστίου.
«Να σας βοηθήσω» της λέει. «Μπα, θα βρω ένα ταξί» του είπε εκείνη. Ταξί δεν υπήρχε και ο φίλος μου την πήγε σπίτι της, σε μια πολυκατοικία της Αθήνας. Στη διαδρομή τού είπε ότι ζει μόνη, τα παιδιά της δεν έχουν τόσο συχνή επαφή. «Πηγαίνω στο θέατρο και το σινεμά για να μην αισθάνομαι τόσο μόνη» του είπε.
Αλήθεια, γνωρίζετε ότι τα περισσότερα εισιτήρια στα θέατρα είναι «μονά»; Εχετε καταλάβει πόση μοναξιά υπάρχει σήμερα στους ηλικιωμένους ανθρώπους; Εχετε σκεφτεί πως ίσως κάποιος συγγενής σας, μια θεία, ένας θείος, ένας εξάδελφος, θα μείνει μόνος την Ανάσταση και το Πάσχα; Για σκεφτείτε πόση χαρά θα του δώσει μια πρόσκληση, ένα τηλεφώνημα, ένα κρασί, ένα κόκκινο αβγό, ένα τραπέζι γεμάτο κι όχι μια καρέκλα απέναντι σε μια οθόνη; Σιγά μη φύγω το Πάσχα! Εδώ, με την οικογένεια!
Η ΑΚΙΣ
