Καταρρέει κάθε αφήγημα για τους πόρους του Ταμείου Ανάκαμψης και την αξιοποίησή τους προς όφελος του ελληνικού λαού και ιδιαίτερα των ΜμΕ
Ηξερα ότι ο εντυπωσιασμός λέξεων δημιουργεί προσδοκίες στους πολίτες. Πολλές. Αβάσιμες σε μεγάλο βαθμό. Αλλά πού ξερεις. Εβλεπα αυτό το Ελλάδα 2.0 και προσπαθούσα να δω τι είναι και τι εννοεί. Αλλά, γνωρίζοντας από ανάλογους εντυπωσιασμούς, ήδη από την εποχή του ΠΑΣΟΚ το άφηνα στο περιθώριο, για αργότερα. Είχα ήδη αποκλείσει σκορ ποδοσφαιρικού αγώνα, αφού ήταν συνεχές και με τελίτσα. Αρα, κάτι άλλο σημαίνει. Ποτέ δεν ήμουν τόσο περίεργος. Το Ελλάδα 2.0 ακουγόταν κυρίως από την κυβέρνηση και τα ΜΜΕ ως κάτι εξόχως σοβαρό.
Σήμερα, λοιπόν, διάβαζα και μια συνέντευξη κάποιας αρμόδιας που εξηγούσε τι είναι το Ελλαδα 2.0 και τα επιτεύγματά του. Είναι το σχέδιο ανάκαμψης κι ανθεκτικότητας, ένα στρατηγικό πλάνο 31,16 δισ. ευρώ με στόχο τον μετασχηματισμό της ελληνικής οικονομίας στη μετά Covid περίοδο κ.λπ. κ.λπ. Ενισχύονται, πέραν των άλλων, ο ψηφιακός μετασχηματισμός, η αγροδιατροφή, η μεταποίηση, ο τουρισμός και η έρευνα, τόνισε η γ.γ. Συντονισμού της Προεδρίας της Κυβέρνησης. «Ηδη έχει εισπραχθεί το μεγαλύτερο μέρος από το Ταμείο Ανάκαμψης». Και από περιέργεια προχώρησα στις προβλεπόμενες «επενδύσεις στον τομέα της αγροδιατροφής».
Αλλά ποιες επενδύσεις, μετά τα σκάνδαλα του ΟΠΕΚΕΠΕ και την κάλυψή τους από την κυβέρνηση μετά το show της Βουλής για το ξέπλυμα των υπεύθυνων πολιτικών. Και για να δείξει η κυβέρνηση πόσο αυστηρή είναι, πλέον, τιμωρεί τους μικροϊδιοκτήτες με σειρά μέτρων υπερβολικών, οδηγώντας τους στον μαρασμό και στην εγκατάλειψη των χωραφιών, εις υγείαν όλων των λαμόγιων που κατάκλεψαν τα δισεκατομμύρια των εθνικών και ευρωπαϊκών επιδοτήσεων. Αραγε τα νέα κονδύλια σε ποιους θα δοθούν ή έχουν δοθεί;
Το ίδιο δεν συνέβη με το έγκλημα των Τεμπών και την κάθαρση των πολιτικών της κυβέρνησης και συνάμα των αναρμόδιων αρμοδίων υπουργών με τη συνήθη πρακτική της επίκλησης του άθλιου νόμου περί ευθύνης υπουργών, δηλαδή μη ευθύνης, όπως καθιερώθηκε εθιμικά και εφαρμόζεται; Ετσι, καταρρέει κάθε αφήγημα για τους πόρους του Ταμείου Ανάκαμψης και την αξιοποίησή τους προς όφελος του ελληνικού λαού και ιδιαίτερα των ΜμΕ. Αλλά ποιων και πώς. Γιατί αυτό που λείπει κι είναι χαρακτηριστικό των αδύναμων κρατών είναι η συνοχή της ελληνικής κοινωνίας και η εμπιστοσύνη, που κατακτάται με το πέρασμα του χρόνου. Κι αυτό δεν έχει επιτευχθεί ακόμη, τα δε σκάνδαλα, που συνεχώς βαραίνουν την ατμόσφαιρα όλο και περισσότερο, δεν αφήνουν πολλά περιθώρια αισιοδοξίας.
Παρά τα περί αντιθέτου θρυλούμενα και εξαγγελλόμενα και ευαγγελιζόμενα και προπαγανδιζόμενα. Αλλωστε, αρχές Ιανουαρίου δημοσιεύτηκαν τα πορίσματα μιας δημοσκόπησης που έγινε σε 23 ευρωπαϊκές χώρες για λογαριασμό του Politico. Και από την οποία το 72/100 πιστεύει ότι η χώρα μας οδεύει σε λάθος κατεύθυνση, ενώ ο αντίστοιχος ευρωπαϊκός μέσος όρος είναι 65/100. Το θέμα, λοιπόν, δεν είναι τόσο η απορρόφηση των κονδυλίων αλλά πού πάνε. Αλλωστε, οι απευθείας αναθέσεις, καθε είδους, στους δικούς μας ανθρώπους, η πελατειακή εξυπηρέτηση, έχουν ήδη χτυπήσει κόκκινο προ πολλού. Τι κι αν διαμαρτύρονται κάποιοι, θεσμικά κι εξωθεσμικά, στα ελάχιστα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που τα προβάλλουν και δεν έχουν υποταχθεί στη μαγεία, στη δύναμη του χρήματος και της εξουσίας.
Διαχρονικό, λοιπόν, το πρόβλημα γιατί οι «Χασάπηδες» και οι «Φραπέδες» είναι πάντα παρόντες και κυριαρχούν στις ενασχολήσεις με τα προγράμματα και τις επιδοτήσεις. Κυκλοφορούν ελεύθεροι, πίνουν τον καφέ τους, χλευάζουν τη Δικαιοσύνη κι ετοιμάζουν τις επόμενες μπίζνες δουλειές τους με τον συνήθη πελάτη, το Δημόσιο, και τις κοινοτικές επιδοτήσεις. Εκλογές έρχονται κι άρα ξανά στο ψητό και το φαγοπότι. Εχετε αναρωτηθεί πόσα τρισ. έχουν σπαταληθεί από τον κρατικό κορβανά, που, αν είχαν δοθεί στην Εκπαίδευση, στην Υγεία και στον Στρατό, η Ελλάδα θα ήταν μια άλλη χώρα, υγιέστατη, αξιοπρεπής και περήφανη, και δεν θα είχε την ανάγκη των Μνημονίων και των εξαρτήσεων από το ξένο δίκαιο για τις επόμενες γενιές; Αν δεν ληφθεί υπόψη ότι η Δικαιοσύνη, το οχυρό της δημοκρατίας, κινείται με τον συνήθη ράθυμο ρυθμό της, λόγω των παρεμβάσεων της εκτελεστικής εξουσίας, σε κρίσιμες υποθέσεις, με έντονο πολιτικό ενδιαφέρον καθιστά πολύ δύσκολο το εν λόγω εγχείρημα της διαφάνειας και της καθαρότητας.
Αλλωστε, ο διορισμός σε θέσεις του Δημοσίου με την ευρεία έννοια του όρου και των περιπλεγμένων σχέσεων με ιδιωτικες εταιρίες που αρμέγουν το Δημόσιο υποδηλώνει το είδος των εξαρτήσεων από την εκτελεστική εξουσία. Κανείς υπάκουος δεν χάνεται κι είναι μια προειδοποίηση και στους επόμενους δικαστές που πλησιάζουν στην αφυπηρέτησή τους. Είδες η τάδε; Τακτοποιήθηκε κι αυτή. Προς γνώση και συμμόρφωση. Ευτυχώς η πρόσφατη ιστορική απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου για τις υποκλοπές και το Predator διέσωσε την αξιοπρέπεια και το κύρος της δικαστικής εξουσίας, που είχε διασυρθεί από αυτούς που όφειλαν κι ήταν ταγμένοι να προστατεύουν, ιδιαίτερα όταν αυτοί ήταν η εισαγγελέας και αντιεισαγγελέας του Αρείου Πάγου. Θα τρίζουν τα κόκαλα πολλών δικαστών που στη ζωή τους «όρισαν να φυλάνε Θερμοπύλες». Κι άφησαν εποχή. Και δόξασαν την πατρίδα. Μια υπόκλιση τους οφείλουμε όλοι.
H 108η θέση
Πέραν τούτων, το γεγονός ότι στο θέμα της «Ελευθεροτυπίας» είμαστε στην 108η θέση παγκοσμίως δείχνει ότι δεν πάμε καθόλου καλά σε τόσο ευαίσθητο θέμα σχετικό με την ελεύθερη διακίνηση ιδεών, πληροφοριών και σκέψεων. Με τη δημοκρατία και το κράτος δικαίου, δηλαδή. Γι’ αυτά έτρεξαν πακέτα με το πρόσχημα ενισχύσεων, άλλοτε λόγω Covid και άλλοτε λόγω έκτακτων περιστατικών. Το μάθαμε καλά το παραμύθι, αλλά δεν το εμπεδώσαμε αρκετά για να εννοήσουμε ότι η κοινή σύμπτωση θέσεων κι απόψεων πολλών ΜΜΕ δεν είναι γιατί η εθνοσωτήρια κυβέρνηση τα πάει περίφημα σε όλα, αλλά γιατί ξέρει να σπρώχνει και μάλιστα ανενδοίαστα.
Για να μην έχει απέναντί της πάρα τους πολύ λίγους που θέλει να καθιστά αναξιόπιστους, αλλά ματαίως. Ο κόσμος αναζητά την αλήθεια και τη βρίσκει. Και κάτι τελευταίο: Από τον κύκλο μου, που είναι αρκετός, δεν βρήκα ούτε έναν που να έχει επωφεληθεί από το Ελλάδα 2.0. Μήπως ζούμε σε άλλη χώρα; Δεν μιλάω για τους συνταξιούχους που δεν έχουν καμία ελπίδα και μάλλον «κακώς ζουν». Ελλάδα 2.0 και οι απευθείας αναθέσεις μάς προσγειώνουν στην οδυνηρή πραγματικότητα. Ελλάδα 2.0, ήττα της διαφάνειας. Ηττα του κράτους δικαίου.
Θα επανέλθω στο κράτος δικαίου.
