Αναλογιστείτε μόνο ότι δεν έχει εκπονηθεί ποτέ μέχρι σήμερα και από κανέναν ένα ολοκληρωμένο και πλήρες Σχέδιο Αγροτικής Πολιτικής για τη χώρα!
Τα δεδομένα είναι αναμφισβήτητα. Οι πολίτες σε κάθε ευκαιρία και με όλους τους τρόπους δηλώνουν με πλειοψηφικά ποσοστά είτε την έλλειψη εμπιστοσύνης τους στο πολιτικό σύστημα είτε την αδυναμία τους να εκφραστούν από τα υπάρχοντα κόμματα.
Οι διανοούμενοι, αντιστοίχως, αναδεικνύουν ότι: τα κόμματα ολοένα και αποσυνδέονται από τις ανάγκες των πολιτών, δεν παράγουν όχι μόνο ιδεολογία αλλά ούτε καν κοινωνική άποψη, δεν υπερασπίζονται δικαιώματα ούτε διεκδικούν για λογαριασμό καμίας κοινωνικής ομάδας ή τάξης τίποτα, εκτελούν ως εντεταλμένοι «εταιρικοί» διαχειριστές προγράμματα που έχουν εκπονηθεί από άλλους, αλλού και εκτός δημοκρατικής νομιμοποίησης, έχουν μετατραπεί σε κλειστές λέσχες, εξασφαλίζοντας κατεξοχήν τον βιοπορισμό των στελεχών τους και τα συμφέροντα των χορηγών της ύπαρξης και της λειτουργίας τους.
Τούτων δοθέντων, γεννάται το ερώτημα με ποιους τρόπους η πολιτική θα μπορέσει να επανασυνδεθεί με την κοινωνία. Πώς θα σχεδιάσει ξανά προγράμματα για την πλειονότητα των πολιτών και όχι καθ’ υπαγόρευση της αγοράς; Πώς θα ξανάρθουν στο προσκήνιο και θα καταστούν προτεραιότητες για να επιλυθούν ή να αντιμετωπιστούν ζητήματα όπως η δημόσια υγεία και η παιδεία, η ακρίβεια, η ποιότητα και οι τιμές των τροφίμων, τα τιμολόγια στην ενέργεια και την κοινή ωφέλεια, η στέγαση, το Δημογραφικό, η ερήμωση της περιφέρειας; Οι πρόσφατες αγροτικές κινητοποιήσεις έδωσαν ένα διαφωτιστικό παράδειγμα για τον τρόπο που αντιλαμβάνεται το πολιτικό σύστημα την υπαρξιακή αγωνία της χώρας και την αγωνία του λαού της για τη διατροφή και την υγεία του… Ο τραγικός θάνατος των εργατριών στη βιομηχανία των Τρικάλων επιβεβαίωσε με θλιβερό τρόπο και την επάρκεια της λειτουργίας του κράτους για τη διασφάλιση της ζωής μας…
Ισως χρειαστεί να ξεκινήσει το πράγμα ξανά από την αρχή. Μεγάλες ομάδες πληθυσμού, με κοινά συμφέροντα η εξυπηρέτηση των οποίων τους επιτρέπει να υπερβούν ανύπαρκτες κατ’ ουσίαν «ιδεολογικές διαφορές», να πρωτοστατήσουν στη διεκδίκησή τους με συγκροτημένο τρόπο, διεκδικώντας τη συμμετοχή τους στη νομοθετική εξουσία. Μία τέτοια ομάδα είναι οι αγρότες, καθώς αριθμούν περισσότερους του 10% του πληθυσμού μας. Κατέχουμε την 3η υψηλότερη θέση στην Ευρωπαϊκή Ενωση σε απασχολούμενους στον πρωτογενή τομέα (γεωργία, κτηνοτροφία, αλιεία). Και από προβλήματα, άλλο καλό! Αναλογιστείτε μόνο ότι δεν έχει εκπονηθεί ποτέ μέχρι σήμερα και από κανέναν ένα ολοκληρωμένο και πλήρες Σχέδιο Αγροτικής Πολιτικής για τη χώρα!
Η προϊστορία είναι πλούσια. Από το πρώτο, το Αγροτικόν Κόμμα Ελλάδος, που ίδρυσε ο πατέρας της Γεωπονικής στην Ελλάδα, Σπύρος Χασιώτης, το 1922, μέχρι το Αγροτικό και Εργατικό Κόμμα Ελλάδας του Αλέξανδρου Μπαλτατζή το 1977. Μόνο που σε όλες αυτές τις προσπάθειες, κανένα από τα κόμματα αυτά δεν ιδρύθηκε ούτε και στελεχώθηκε από αγρότες! Το Αγροτικό Κτηνοτροφικό Κόμμα Ελλάδας που ιδρύθηκε τον Μάιο του 2014 από τον κτηνοτρόφο Βάκη Τσιομπανίδη και έδρα τον Σάκκο Ορεστιάδας «έσπασε» την οξύμωρη παράδοση. Οι ζυμώσεις που έγιναν στον χώρο πρόσφατα, με τη συμμετοχή οινοποιών, τυροκόμων αλλά και αιρετών από την Τοπική Αυτοδιοίκηση, πιθανόν να οδηγήσουν σε ένα σχήμα εκπροσώπησής τους αντάξιο της σημασίας του ρόλου τους. Την… άνοιξη και την… καλλιέργεια, άλλωστε, τις έχουμε ανάγκη όλοι!
