Ο Αταμάν έχασε από τον ίδιο του τον εαυτό και πλέον το… ποτάμι δεν γυρίζει πίσω!
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως ο αποκλεισμός του Παναθηναϊκού από το Final Four, που διεξάγεται μέσα στο ίδιο του το σπίτι, συνιστά παταγώδη αποτυχία. Τη μεγαλύτερη στη σύγχρονη ιστορία της μπασκετικής ομάδας, δηλαδή από το 2000 και μετά.
- Σχολιάζει ο Γιώργος Σηφάκης
Ο Επτάστερος είχε φοβερό ρόστερ, ενισχύθηκε σημαντικά το περασμένο καλοκαίρι και δημιούργησε μεσούσης της σεζόν μια ομάδα… στα χαρτιά φαβορί για να βρεθεί η ομάδα του στο Final Four, αποκτώντας τον Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις.
Μια ομάδα με μπάτζετ 40.000.000 ευρώ, μια ομάδα που προηγήθηκε με 2-0 της άπειρης Βαλένθια και είχε δύο ευκαιρίες να κλειδώσει την πρόκριση μέσα στο σπίτι της και την τίναξε στον αέρα, γιατί ΠΟΤΕ δεν ήταν ομάδα. Είχε αστέρια, αλλά δεν είχε σύνολο.
Μια ομάδα με χτυπητά προβλήματα στην άμυνα, κυρίως στη θέση των γκαρντ, αλλά και γενικότερα στη θέση του σέντερ, και μόνο κάποιες αναλαμπές χάρη στο ατομικό ταλέντο και την ποιότητα των παικτών του, έδινε την αυταπάτη ότι αυτή η μη ομάδα μπορεί να φτάσει μέχρι την άκρη του δρόμου.
Ναι, η διαιτησία των αδίκησε δεδομένα, αλλά βρήκε και τα έκανε. Μια ΟΜΑΔΑ καμία διαιτησία δεν θα μπορούσε εύκολα να τη ρίξει στο καναβάτσο. Κι όλα αυτά για δύο λόγους. Πρώτον, γιατί ο Εργκίν Αταμάν δεν τη δούλεψε ποτέ. Και, δεύτερον, γιατί οι παίκτες φέρθηκαν σαν κακομαθημένα πλουσιόπαιδο, με τουπέ και έπαρση, ξεχνώντας ότι οι αγώνες εντός του παρκέ είναι πόλεμος και όχι φρου φρου και αρώματα…
