Ρόλο προστάτη των συστημικών ομίλων αναλαμβάνει ουσιαστικά ο Γιάννης Στουρνάρας, καθώς η Τράπεζα της Ελλάδος σπεύδει να κόψει κάθε συζήτηση γύρω από την επιτάχυνση της απόσβεσης του αναβαλλόμενου φόρου (DTC). Η πρόταση που έπεσε στο τραπέζι προέβλεπε τον τερματισμό του συμψηφισμού των κερδών από το 2028 με παράλληλη απειλή έκτακτης εισφοράς, ώστε οι τράπεζες να αρχίσουν επιτέλους να καταβάλλουν φόρους στο κράτος. Ωστόσο, η κεντρική τράπεζα παρεμβαίνει δυναμικά, εκφράζοντας δυσφορία για τη δημόσια συζήτηση γύρω από το θέμα.
Προτεραιότητα στη θωράκιση των ιδίων κεφαλαίων
Η επιχειρηματολογία της ΤτΕ εστιάζει αποκλειστικά στις επιπτώσεις που θα είχε μια βίαιη αλλαγή των χρονοδιαγραμμάτων για τις ίδιες τις τράπεζες. Όπως επισημαίνει η εποπτική αρχή, μια τέτοια κίνηση θα υποχρέωνε τα ιδρύματα σε άμεση διαγραφή του αναπόσβεστου υπολόγου, προκαλώντας:
Κεφαλαιακά ελλείμματα λόγω της απότομης μείωσης των λογιστικών ιδίων κεφαλαίων, με αποτέλεσμα οι τράπεζες να μην πιάνουν τους υποχρεωτικούς εποπτικούς δείκτες.
Πιέσεις στη χρηματοπιστωτική σταθερότητα και κατ’ επέκταση στην ασφάλεια των καταθέσεων.
Συρρίκνωση της πιστωτικής επέκτασης, καθώς οι κεφαλαιακές απώλειες θα περιόριζαν δραστικά τη δυνατότητα χορήγησης νέων δανείων στην αγορά.
Το «μαξιλάρι» των μερισμάτων από το 2025
Η κεντρική τράπεζα υπενθυμίζει με νόημα ότι οι τέσσερις συστημικές τράπεζες ακολουθούν ήδη από το 2025 ένα ελεγχόμενο μοντέλο επιταχυνόμενης απόσβεσης για εποπτικούς σκοπούς. Αυτό γίνεται μέσω μιας εσωτερικής προσαρμογής που μειώνει τα εποπτικά τους κεφάλαια κατά ποσό ίσο με το 29% της πρόβλεψης για τη διανομή μερισμάτων στους μετόχους τους, διατηρώντας ανέπαφη την κερδοφορία τους.
Αντανακλαστικά προστασίας της επενδυτικής εικόνας
Η διοίκηση της ΤτΕ προειδοποιεί ότι οποιαδήποτε επιδείνωση των οικονομικών στοιχείων των τραπεζών θα έπληττε το προφίλ τους στο εξωτερικό, κάνοντας δυσκολότερη την προσέλκυση ξένων επενδυτικών κεφαλαίων. Παράλληλα, κάνει λόγο για κίνδυνο διασάλευσης της ασφάλειας δικαίου, θεωρώντας τη φερεγγυότητα του κλάδου ως τον απόλυτο ακρογωνιαίο λίθο της οικονομίας.
Υπενθυμίζεται ότι ο αναβαλλόμενος φόρος αποτελεί ένα εξαιρετικά ευνοϊκό λογιστικό προνόμιο που δόθηκε στις τράπεζες για να απορροφήσουν τις τεράστιες ζημιές της κρίσης (κούρεμα ομολόγων PSI, διαγραφές κόκκινων δανείων), επιτρέποντάς τους να συμψηφίζουν τα κέρδη τους χωρίς να πληρώνουν τους αναλογούντες φόρους για μεγάλο χρονικό διάστημα.
