Εδώ και έξι χρόνια οι βουλευτές της Ν.Δ. στη Θεσσαλονίκη έχουν γίνει επανειλημμένως στόχος επιθέσεων με γκαζάκια, «τρικάκια» και μπογιές. Ακριβέστερα, τα πολιτικά γραφεία τους. Ο Στράτος Σιμόπουλος (πλειστάκις), ο Κώστας Γκιουλέκας, η Αννα Ευθυμίου, η Ζωή Ράπτη περιλαμβάνονται στην κορυφή της λίστας των επιθέσεων.
Χθες σε αυτήν τη λίστα προστέθηκαν ο εξαιρετικώς δραστήριος σε θέματα Ποντιακού Ελληνισμού πρώην βουλευτής Σάββας Αναστασιάδης, ο μετριοπαθής και ενωτικός πρόεδρος της Νομαρχιακής Επιτροπής της Ν.Δ. Θεσσαλονίκης Ζήσης Ιωακείμοβιτς, από τα καλύτερα παιδιά της πόλης, και η πολιτεύτρια του κόμματος Αφροδίτη Νέστορα.
Οι επιθέσεις έγιναν αυτή τη φορά σε κατοικημένες περιοχές, όπως η Τούμπα, η Πυλαία και η Χαριλάου-Ανάληψη, σε αντίθεση με το παρελθόν, που πραγματοποιούνταν κατά τεκμήριο στο κέντρο της πόλεως, και αυτή τη φορά είχαμε νεκρό. Η μητέρα της κυρίας Νέστορα έχασε τη μάχη για τη ζωή της στην Εντατική. Το γεγονός αυτό δεν πέφτει από τον ουρανό.
Ο Βορράς καιρό τώρα «μυρίζει» μπαρούτι. Ειδικώς μετά το πέρας των καταλήψεων, των συναυλιών εντός ασύλου και τον περιορισμό της οπαδικής βίας. Εξαρση φαινομένων υπάρχει περιστασιακά και μέσα στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Από θαύμα δεν θρηνήσαμε θύματα στην τελευταία επιδρομή κρανοφόρων με λοστούς και σιδεριές κατά αριστερής φοιτητικής οργάνωσης. Και βεβαίως υπάρχει μέσα και έξω από τα γήπεδα. Πολύ λιγότερο από πριν, αλλά υπάρχει.
Είναι περίεργο ότι η κυβέρνηση που σε άλλες περιπτώσεις στο λεκανοπέδιο κατάφερε και εντόπισε υπόπτους τουλάχιστον (όπως οι επιθέσεις στον τέως πρύτανη της ΑΣΟΕΕ και στου Ζωγράφου) στην προκειμένη περίπτωση δεν έχει ακόμη καταφέρει όλα αυτά τα χρόνια να εντοπίσει ποιοι κάνουν περιστασιακά επιθέσεις σε πολιτικά γραφεία βουλευτών της. Το γεγονός αυτό προστίθεται επίσης -για να δούμε τη μεγάλη εικόνα- στις ακτιβιστικές ενέργειες ομάδας με συνθήματα κατά αλλοδαπών υπηκόων και βεβαίως στην εμπλοκή υποψήφιας βουλευτού αριστερού κοινοβουλευτικού κόμματος σε εμπρησμό στην Κόρινθο.
Ολα τα παραπάνω αποτελούν την καύσιμο ύλη για την αναβίωση ενός κλίματος εσωτερικού διχασμού με εμφυλιακές αναφορές. Για την αναβίωση ενός κλίματος φόβου και επαναχάραξης των παλαιών διαχωριστικών γραμμών κατά τα πρότυπα της θεωρίας του εσωτερικού εχθρού. Ενώ αυτός είναι κατά βάση ανύπαρκτος. Η δημοκρατία μας είναι θωρακισμένη. Οι ευθύνες όλων είναι μεγάλες και η επιλογή για τα κοινοβουλευτικά κόμματα πρέπει να είναι σαφής και συγκεκριμένη:
Η μόνη διαχωριστική γραμμή που μπορεί να υπάρξει στην Ελλάδα του 21ου αιώνα είναι με τη βία ή απέναντι στη βία. Περιθώριο για κάτι άλλο ενδιάμεσο δεν υπάρχει. Και για να απομονωθεί αυτή η βία,η περιστασιακή, της οποίας όμως οι σπίθες αρκούν για να μπουν πειρασμοί και να βάλουν φωτιά στο πολιτικό σκηνικό, πρέπει -η κυβέρνηση να αποφύγει να επενδύσει πολιτικά σε αυτό το γεγονός- η αντιπολίτευση, μείζων και ελάσσων, με τη στάση της να ακυρώσει αμέσως κάθε προσπάθεια ταύτισής της με τη βία. Τα υπόλοιπα περισσεύουν. Από τις μέχρι τώρα αντιδράσεις καταγράφουμε με ικανοποίηση την άμεση καταδίκη της βίας από το ΠΑΣΟΚ, την ΕΛΑΣ (πολύ «ξερή» η δήλωση του αρμόδιου τομεάρχη) και τον ΣΥΡΙΖΑ. Καταγράφουμε επίσης τις δύο γραμμές που υπάρχουν στο εσωτερικό της κυβέρνησης για τα γεγονότα.
Ενώ ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη Μιχάλης Χρυσοχοΐδης έκανε λόγο για κάποιους «ανόητους και αμετανόητους» που «δεν καταλαβαίνουν τι σημαίνει τρομοκρατική ενέργεια» και πως με τα γκαζάκια τίθενται σε κίνδυνο, εκτός από περιουσίες, και ανθρώπινες ζωές (αναφέρεται προφανώς σε αναρχικούς και όχι σε κάποια υπαρκτή οργανωμένη τρομοκρατική ομάδα), ο πρωθυπουργός μίλησε για «νέα τρομοκρατία», ο κυβερνητικός εκπρόσωπος και ο γραμματέας του κόμματος ενέταξαν το συμβάν σε οργανωμένη τρομοκρατία, υποκινούμενη από ρητορική μίσους, την οποία συνέδεσαν μάλιστα και με τα γεγονότα των Προσφυγικών της Λεωφόρου Αλεξάνδρας.
Ολα στο μίξερ, δηλαδή. Κάτι που απέφυγε ο κύριος Χρυσοχοΐδης. Ούτε με τα Προσφυγικά το συνέδεσε ούτε με τη «ρητορική μίσους». Το συμβάν είναι τόσο συγκλονιστικό από μόνο του για να ξυπνήσουν συνειδήσεις, που δεν χρειάζεται «προσθήκες». Αυτά.
