Και φτηνή και γελοία η σπουδή του κυβερνητικού μηχανισμού να οικειοποιηθεί τη μνήμη του Στέλιου Ράμφου, που πέθανε χθες. Θυμήθηκαν ξαφνικά τη συνέντευξη του 2016 περί λαϊκισμού, επιχειρώντας να φιλοτεχνήσουν ένα βολικό προφίλ πνευματικής κληρονομιάς που δήθεν επικυρώνει το σημερινό καθεστώς. Πρόκειται για μια αδίστακτη απόπειρα παραχάραξης, όπου ο Κυριάκος Μητσοτάκης εμφανίζεται… ομοταγής και ομόβαθμος στοχαστής με τον Ράμφο.
Η υποκρισία αυτή καταρρέει αμέσως μόλις ανασυρθεί στη μνήμη η κατηγορηματική και αδιάλλακτη εναντίωση του εκλιπόντος φιλοσόφου στη θεσμοθέτηση του «γάμου» των ομοφυλόφιλων ζευγαριών. Αυτή η κομβική ιδεολογική επιλογή της κυβέρνησης Μητσοτάκη βρήκε απέναντί της έναν στοχαστή που αρνήθηκε να υποταχθεί στην τυραννία της πολιτικής ορθότητας. Ο Ράμφος αντιλήφθηκε εγκαίρως την αποδόμηση των παραδοσιακών συνεκτικών δεσμών της κοινωνίας και δεν δίστασε να υψώσει το ανάστημά του, εκθέτοντας την επιπολαιότητα, τον δογματισμό και την πνευματική ρηχότητα των κυβερνητικών σχεδιασμών.
Η βαθύτερη ουσία αυτής της σύγκρουσης βρίσκεται στην πολιτισμική άβυσσο που χωρίζει τις δύο πλευρές. Ο Στέλιος Ράμφος αφιέρωσε τη ζωή του στην κατάδυση στο πνευματικό βάθος του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας, αναζητώντας την υπαρξιακή ρίζα της συλλογικής μας ταυτότητας μέσα από την ιστορική παράδοση, το μέτρο, τη βυζαντινή κληρονομιά και το ζωντανό εκκλησιαστικό βίωμα. Στον αντίποδα, ο μητσοτακισμός εκπροσωπεί το κυνήγι του χρήματος κι έναν αδιανόητα ρηχό μιμητισμό της Δύσης. Η κυβερνητική πολιτική εξαντλείται σε μια άκριτη, μηχανική εισαγωγή ξένων ιδεολογημάτων, ανίκανη να κατανοήσει την ιστορική ιδιοπροσωπία και τις πνευματικές ανάγκες του έθνους μας.
Η προσπάθεια, λοιπόν, να παρουσιαστεί ο Ράμφος ως ιδεολογικός πρόδρομος ενός κίβδηλου εκσυγχρονισμού συνιστά ευθεία προσβολή και στη μνήμη και στη διαδρομή του. Ο φιλόσοφος πάλεψε με συνέπεια για την ουσιαστική αυτογνωσία του νέου Ελληνισμού, ενώ η σημερινή εξουσία προσφέρει απλώς μεταπρατικό πνευματικό επαρχιωτισμό.
Η πνευματική παρακαταθήκη του Στέλιου Ράμφου ανήκει στην αυθεντική αναζήτηση της ελληνικής αλήθειας και όχι στις πρόσκαιρες επικοινωνιακές σκοπιμότητες εκείνων που συγχέουν την εθνική πρόοδο με την ολοκληρωτική απώλεια της εθνικής και πνευματικής μας ταυτότητας.
Η σκέψη του Ράμφου θα επιζεί όσο υπάρχουν άνθρωποι που αναζητούν τον Θεό και το νόημα της ελληνικότητας. Ο μητσοτακισμός θα τινάξει τα πέταλα μόλις απολεσθεί η χρυσοφόρος εξουσία.
Από τη στήλη «Η θέση μας» της «Δημοκρατίας»
