Ο Ιωάννης Παπαδόπουλος, που απεβίωσε έχοντας συμπληρώσει 103 έτη περιπετειώδους και καρποφόρου για το έθνος βίου, ήταν ο τελευταίος επιζών χωροφύλακας που συμμετείχε στη Μάχη της Δημητσάνας τον Αύγουστο του 1948. Ηταν δηλαδή ένα από τα παλικάρια που γλίτωσε την πατρίδα μας από την υποδούλωσή της στην ΕΣΣΔ του Στάλιν, κάτι το οποίο προσπαθούσε επί δεκαετίες το ΚΚΕ. Η στήλη παρέλαβε σχετικό με τον άνδρα κείμενο, που υπογράφει ο γνωστός και καταξιωμένος συγγραφέας, ιστοριοδίφης και εκπαιδευτικός Γεώργιος Διον. Κουρκούτας, και το δημοσιεύει ως έχει:
«Υπάρχουν στιγμές που αναρωτιόμαστε πώς επιβιώνει η Μνήμη του τόπου, πώς δεν ξεφεύγουν ριπτόμενα στο φρέαρ της Λήθης τα Ιστορικά γεγονότα που καθόρισαν την πορεία του τόπου και έδωσαν υπόσταση στο ιστορικό παρελθόν του. Μία απλή έρευνα θα έδειχνε ότι κάτι τέτοιο (δηλαδή η επιβίωση και η ανάδειξη της Εθνικής Μνήμης) οφείλεται σε πρωτοβουλίες Ελλήνων που νιώθουν αυτοβούλως το χρέος τους προς τον τόπο. Και, ιδιαίτερα, αν έχουν πολεμήσει γι’ αυτόν τον τόπο και την Λευτεριά του, σε δύσκολες εποχές. Αν έχουν δει να πέφτουν νεκροί δίπλα τους συγγενείς ή φίλοι ή συμπολεμιστές.
Βαίνων στο 104ο έτος της ηλικίας του έφυγε από την ζωή προ ολίγων ωρών ο τελευταίος μαχητής της Χωροφυλακής στην Μάχη της Δημητσάνας. Ο Ιωάννης Παπαδόπουλος του Ηρακλέους, ο θρυλικός κυρ Γιάννης για όσους τον γνώριζαν και έβλεπαν σε αυτόν μέχρι την τελευταία στιγμή το βλέμμα ενός γνησίου Ελληνα μαχητή. Γεννημένος το 1923 στην Δαφνούλα Ανδρίτσαινας Ηλείας, η Δημητσάνα έγινε η νέα του πατρίδα.
Και εκεί έδωσε, την 30ή Αυγούστου 1948, μία δύσκολη και αιματηρή μάχη, δίπλα στους συμπολεμιστές του, της Ελληνικής Βασιλικής Χωροφυλακής. Μια μάχη που, όπως ομολογούν και οι “δύο πλευρές του λόφου”, έκρινε το μέλλον της Κομμουνιστικής Ανταρσίας στην Πελοπόννησο.
Την Ιστορική για τον Ελληνισμό πόλη, που έδινε την μπαρούτη για τις ανάγκες της Εθνεγερσίας στον Μωριά, υπερασπιζόταν τμήμα της Χωροφυλακής, ενώ και το 1944 είχε δεχθεί με μεγάλες απώλειες ανάλογη επίθεση κομμουνιστών. Συνολικά 13 άνδρες της Χωροφυλακής και δύο πολίτες έπεσαν ηρωικά κατά την μάχη που ξεκίνησε από τις πρώτες πρωινές ώρες της 30ής Αυγούστου 1948, για να καταλήξει σε πανωλεθρία των κομμουνιστών, που στην πορεία αποδεκάτισε η Ελληνική Βασιλική Αεροπορία.
Από εκείνη την ημέρα, της Νίκης Χωροφυλακής, Αεροπορίας και Στρατού στην Ηρωική Δημητσάνα, ξεκίνησε ο κατήφορος για τους ανθρώπους που ονειρεύονταν να μετατρέψουν την ηρωική Πελοπόννησο σε Σοβιετική κόλαση. Στις πλαγιές της πόλεως άφησαν δεκάδες νεκρούς και τραυματίες… Μέσα σε 4-5 μήνες όλα θα λήξουν εδώ…
Για δεκαετίες, χωρίς υπερβολή, ο ίδιος, με την συμπαράσταση της Ενώσεως Αποστράτων Χωροφυλακής και Αστυνομίας Αρκαδίας, των συμπατριωτών του εκ Δημητσάνης και του τοπικού Κλήρου, δεν ξεχνούσε ποτέ να τελεί Μνημόσυνο στον ιστορικό Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Αγίας Κυριακής Δημητσάνης. Εναν Ναό κτισμένο δίπλα τόσο στην ιερά Κιβωτό του Γένους, την Βιβλιοθήκη Δημητσάνας, όσο και στον ανδριάντα του Αγίου και Εθνομάρτυρος Δημητσανίτη Πατριάρχου Γρηγορίου Ε΄.
Παρά την επιδεικτική αδιαφορία των “επισήμων”, που λειτουργούν για μία ακόμη φορά καιροσκοπικά και εις βάρος της Ελληνικής Ιστορίας, συνεχιζόταν και συνεχίζεται η απόδοση τιμής στους Υπερασπιστές. Τελούνταν σχετικό μνημόσυνο στον Ναό της Αγίας Κυριακής και κατόπιν τρισάγιο στο Ηρώο με τα ονόματα των πεσόντων, όπου μεταφερόταν η διάτρητη από σφαίρες κομμουνιστών ανταρτών Εικόνα της Αγίας Παρασκευής.
Σε μία Ελλάδα που κυριαρχείται από ηγεσίες με “επιλεκτική μνήμη”, η παρουσία και η παρέμβαση Ελλήνων σαν τον Γιάννη Παπαδόπουλο αποτελούν μία ελπίδα για το τώρα και έναν οδοδείκτη για την επιβίωση του Ελληνισμού. Ας είναι αυτές οι λιτές γραμμές ένα μνημόσυνο για τον Ελληνα και Ανθρωπο Ι. Παπαδόπουλο, λίγες ημέρες προ της 78ης Επετείου της Ιστορικής Μάχης στην Δημητσάνα».
